“Yüzük”

Bir varmış bir yokmuş.

Daha evren varolmadan önce başka bir evren varmış. Oranın zalim, kötü bir kraliçesi varmış, Vendetta.
Evrendeki tüm yaratıklar ondan rahatsız, bazıları gıpte ve bazıları da nefret ediyordu.

Tüm yaratıklar birleşip bir mühürle onu bir kapıya kapattı. Vendetta son kez bir lanet yarattı ve bir yüzük oluşturdu.
Bu yüzüğe “İlaho” denirdi. Yok olduğunda evrende sayısız deprem, yaygara koptu ve birden herşey karanlığa gömüldü. Yaratıcı ölmüştü.
Ve işte bizim evrenimiz bu olanlardan sonra oluştu. Vendetta’nın yok olmadan önceki son sözleri, “Gücüm nesilden nesile uzanacak ahmaklar! Buna pişman olacaksınız!” idi.

Ama yüzük yok olmamıştı, yeni evrende de var olmayı başarmıştı. Etrafı demirden, her iki tarafta iki daire altından oluşmuş, ortası zümrüt bir yüzüktü. Bu yüzük nesilden nesile, insandan insana geçti. Ve en son bana.
Yani 1802’de elime geçti…

Kırlarda koşuyordum, durmaksızın. Elimde telefonumla arkadaşımla konuşuyordum.
“Biraz hızlı ol, Bay Peter bu sefer seni affetmeyecek.”
“Ah hadi ama o yaşlı budala çok sinirli, kımıldasam bile beni öldürebilir.”
Diğer hattan Karen kıkırdadı.
“Hadi Sea çok geç kaldın, derse giriyor kapatmam lazım.”

O en yakın arkadaşımdı. Onunla 2. Sınıftan beri arkadaştık. O harika bir insandı, hâlâ öyle tabii.
Son gayretlerle koşmaya başladım. Okulun kapısı paslanmış demirlerden oluşuyordu ve büyük bir kapıydı. Elimle itersem iki ayrılıp açılması tam 5 dakika alabilirdi, ciddiyim. 1800’lerden beri hiç yağlanmamıştı. Bunu bildiğim için okulun duvarından tırmanmayı deneyecektim. Yavaşça sağ ayağımı duvara dayadım. Duvarın üzerinde dikey halde duran, aralıklı demirler vardı. Demiri tuttum ve diğer bacağımıda ekledim. Demirin desteğiyle duvarın üzerine çıktım.

Tanrım bu converse ayaklabılar bir harikaydı.
Hızlıca kapıyı çalıp içeri girdim. Karen bana endişeyle bakıyordu, çünkü karşımda dimdik duran öğretmenimiz Bay Peter vardı.
“Neredeydin?”
Ah sanane ahmak?!
“Uhm şey…” yanağımın içini ısırdım duvara bakarken.
“Evet? Dinliyorum Sea.”
Durdu ve konuşmamı bekledi, konuşmayınca, “Bu geç kalmaların artık boyu aşıyor.” Aşağılar dilde baştan aşağı beni süzdü.
KISA OLMAK BENİM SUÇUM DEĞİL!

“Efendim… otobüsüm geç kaldı, yürüyerek hatta koşarak gelmek zorunda kaldım.”
Peter derin bir nefes aldı,
“Bunu düşünmeliydin, zamanında orada olsaydın bu asla yaşanmazdı.”
Pişman bir şekilde durdum ve ona baktım. Nefes verdi, “Otur yerine Sea, bir daha olursa Bay Matthew ile konuşacaksın.”

Ah süper, BAY MATTHEW?? Tanrım o adam bir bela. Bu sene müdür olarak buraya gelmesine rağmen gözüne baya battım, oldukça hemde.

Yavaşça Karen’e doğru yürüdüm. Sınıf karanlıktı çünkü Peter ışık sevmez. Tam takılacakken Karen beni tuttu.
“Bulanildin mi?” Gülümsedim ve yerime oturdum. Çantamdan bir yüzük çıkarttım. Derin bir nefes alıp, “Evet” dedim gülümseyerek.

Bu yüzüğe bayılmıştı Karen. Onu 2 gün önce bir derede görmüştük ama Karen’in annesi bizi almaya gelince alamadık. Nitekim buralar güvenli değildi, ve 15 yaşında iki çocuk için asla.
Yüzüğü Karen eline almak için elini uzattı. Yavaşça avucuna kattım. Eli yanmış gibi aniden elini çekti.
Fısıldadım, “Ne oldu?” dedim gözlerimi ayırarak. Turuncu saçlarını arkaya atıp mavi gözlerini belertti. Bana baktı, “Elimi yaktı, tanrım elim acıyor.”

Güldüm, “Hadi ama benimki neden acımıyor?” Yüzüğü tekrar elime aldığımda başım dönmeye başladı. İradem dışında yüzüğü yüzük parmağıma taktım ve aniden gözlerim karardı.
Gözlerimi çimenliğin üzerinde açtım. Üzerimde 1800’lerden kalma kadınsı kıyafetler vardı. Etrafa baktım, neredeydim?