Üçüncü bölüm : ofis draması.

“Bazı savaşlar sessiz olur, ofis masasında başlar. Kalpte biter.”

Şıkıdım şıkıdım yürüdüm.
Yine o kapının önündeydim.
Detoksu elimde sımsıkı tutuyordum. Spor saati... Limonlar, nane yaprakları, buzlar.
"Gel," dedi içeriden.
Klişe gibi ama bir krallık fermanı gibi. Her gün aynı, ama her gün yeni bir savaş gibi.

Kapıyı açıp içeri girdim.
Masasına doğru yürürken göz ucumla odanın bugünkü havasını ölçtüm.
Demir Bey gömleğini giymişti ama kravat hâlâ masadaydı. Elinde bir dosya vardı, içi dolu görünüyordu.

Termosu masaya bıraktım.
"Spor saatiniz geldi, Demir Bey."
Sanki saatin alarmı gibiydim. Ne komik...

Tam arkamı dönüyordum ki...
Masadan bir şey yere kaydı.

Bir fotoğraf.

Yarı açık dosyadan, belki de bilinçli olarak ucu dışarıda bırakılmış bir kâğıt gibi yere düştü.

Refleksle eğildim.
Fotoğrafı elime aldım.
İşte o an... içimdeki her şey birkaç saniyeliğine durdu.

Fotoğrafta genç bir kadın vardı.
Simsiyah, uzun saçlar.
Aynı benim gibi.
Yüz hatları tanıdık. Gözleri... gözleri ürkütücü biçimde tanıdıktı.

Elimi uzatırken onun varlığını unuttuğumu fark ettim.
Demir Bey hemen ayağa kalktı, bir adımda önümdeydi.
Fotoğrafı elimden aldı, tek kelime etmeden masasına geri bıraktı.

"Dosyalara bakman gerekmiyor, Vera."

Sesi sakin ama keskin.
Uyarı gibi değil.
Hatırlatma gibi.
Ya da sınır çizme.

Bir şey söylemedim.
Sadece baktım ona.
Bakışlarımda kelimeler diziliyordu: "O kimdi? Neden bana benziyor? Neden o fotoğraf gözümün önüne düştü?"

Ama ağzımdan hiçbir şey çıkmadı.
Çünkü bazen susmak, çok daha yüksek ses çıkarırdı.

Demir Bey dosyayı kapattı.
Fotoğraf artık görünmüyordu.
Tıpkı geçmiş gibi, görünmeyen ama hâlâ orada olan bir şeydi.

Arkamı döndüm.
Kapıya yürürken kalbim o fotoğraftaki kız kadar ağırdı.

Bir an durdum.
Kapı koluna uzanmışken arkama döndüm, yumuşak bir sesle sordum:

"O kişi kimdi, Demir Bey?"

O ise gözlerini dosyadan kaldırmadan yanıtladı:

"Unutulması gereken biri."

Çıktım.

Ama içimde bir şey, o fotoğrafı hiç unutmayacak gibiydi.

Camlar boydan boya, gün ışığı içeri korkusuzca süzülüyordu.
Toplantı odasında sekiz kişi.
Bir sunum, üç bilgisayar, bir kriz.

Demir Bey en başta. Ceketinin önü açık, bileği hafifçe kıvrılmış gömleğiyle masanın başında.
Ben onun sağındayım.
Defterim önümde açık, bilgisayarım sessizde ama uyanık.

Üç numaralı departman yöneticisi konuşuyor:
"Yeni yatırımcılar fiyatlandırma modelimizdeki esnekliğe güvenmediklerini belirttiler."

Demir Bey başını hafifçe eğiyor.
Bir şey demiyor.
Onun o sessizliği her zaman iki anlam taşır:
Ya birini takdir ediyordur, ya da kovmayı düşünüyordur.

Sunumun ortasında sözü bana bıraktı:
"Vera, sen devam et."

Hazırlıklıydım.
Dünden beri.
Cümleleri kağıttan değil, zihnimden okudum:

"Önümüzdeki üç ay içinde toplamda 1.7 milyon dolarlık likidite akışı bekleniyor. Ancak modelin dış kaynaklara kapalı oluşu, güven kaybı yaratıyor. Benim önerim, yatırımcıya açık API modeline geçilmesi. Şeffaflık artar, risk düşer."

Sunumun ortasında biri telefonuna uzandı.
Demir Bey o an başını hafifçe çevirdi.
Bakışı buz gibi:
"Telefonu kapatın, burası lise değil."

Toplantı odasına yeniden sessizlik indi.
Biri öksürdü.
Ben cümleme devam ettim.
Nokta atışı veri sundum.
Duygu yok, boş laf yok.

Demir Bey not defterine tek bir cümle yazdı.
Yazdığı kelimeleri görmedim ama kaleminin hızı çok şey söylüyordu.

Sunum bittiğinde, gözlerini bana çevirdi:

"Senin önerini uygulamaya koyun."
Arkasından gelen cümle daha da netti:
"Vera, yatırımcı sunumunu sen yapacaksın."

Bir saniyeliğine masanın etrafındaki herkes sustu.
Yüzler dönüp bana baktı.

Ben hiç şaşırmadım.
Çünkü şaşırmaya vaktim yoktu.
Sadece başımı salladım:

"Elbette."

Toplantıdan çıkarken, herkes odadan dağılırken, ben çantamı kapatırken Demir Bey yanıma geldi.
Omzumu geçmeyecek kadar yakında durdu.

"Bugün iyiydin."
Bunu duymak, terfi gibi değildi.
Bu, cephenin ortasında sırtına dokunan bir el gibiydi.
Soğuk.
Ama cesaretlendirici.

Ben sadece gülümsedim.
Profesyonel.
Tam kararında.

Ama içimde bir yer hâlâ sabah yere düşen o fotoğrafı düşünüyordu.
Bir yer, onun "unutulması gereken biri" derken hangi tonlamayı kullandığını tartıyordu.

Yine de bunu şimdilik kenara koydum.
Çünkü benim işim belliydi.
Kriz çözmek.
İz bırakmak.
Unutulmamak.

Yüksek tavanlı toplantı salonunda ışıklar kırık beyazdı.
Salonun tam ortasında tek başıma duruyordum.
Kürsü yoktu.
Sunum uzaktaki ekrana yansıtılmıştı.
Yirmiden fazla göz üzerimdeydi.

"Şeffaf modelin avantajı sadece denetim değil, aynı zamanda hız." dedim.
Elimdeki kumandayla bir sonraki slayta geçtim.
"Bu yapı bize son çeyrekte yüzde sekiz oranında yatırım güveni kazandırdı."

O an Baran Erdem'in gözleri üzerimdeydi.
Yatırım grubunun kurucu ortaklarından biriydi.
Koyu lacivert takımı, tam oturmuş bir güven haliyle duruyordu.

Sunum bittiğinde alkışlamadılar — bu iyiye işaretti.
Kurumsal dünyada alkış değil, karar önemlidir.

Demir Bey salonun en arkasındaydı.
O bir şey söylemedi.
Bakışları sabit.
Ellerini arkasında kenetlemişti.

Baran Erdem yanıma geldi.
Sakin ama kendinden emin.

"Sunumunuzu çok etkileyici buldum, Vera Hanım."

"Teşekkür ederim, elimizden geleni yapıyoruz."

"Bu kadar genç yaşta bu kadar dengeli olmak zor değil mi?"
Sesi nazik.
Sanki laf arasında iltifat sıkıştırıyor.

"Alışınca değil." dedim.
Gülümsedim ama mesafeli.

"Sizi tekrar dinlemek isterim. Belki bir akşam yemeği eşliğinde?"
Gözlerinde açık bir ilgi vardı.
Önce kelimeleri tarttım, sonra cevap verecektim ki...

Demir Bey'in sesi salonu kesti.

"Baran."
Net.
Soğuk.
Kesici.

İkimiz birden başımızı çevirdik.

Demir Bey yaklaşıyordu.
Adımları yavaş ama kararlıydı.
Baran'a değil, gözlerinin içine bakarak konuştu:

"Burada şirket çalışanlarıyla gayriresmî ilişki kurmaya çalışmak, yatırım protokolünün açık ihlalidir."

Baran hafifçe gerildi."Demir, sadece bir akşam yemeği teklifiydi."

"Burada 'sadece' diye başlayan cümleleri çok duydum. O yüzden doğrudan söyleyeyim: Vera'yla görüşemezsiniz."

Bir anlık sessizlik.
Salonun kenarlarında bir iki çalışan durmuş bizi dinliyordu.
Baran mahcup bir tebessümle geri adım attı:

"Elbette. Niyetim yanlış anlaşıldıysa özür dilerim."

Demir Bey onun özrünü duymamış gibi arkasını döndü.
Ama gitmedi.

Bana döndü.

"Ofise dön. Raporu bekliyorum."
Sesi o kadar nötrdü ki, az önceki patlamayı inkar eder gibiydi.

Başımı salladım.
"Tabii Demir Bey."

Yanından geçerken gözlerimizi bir an için buluşturduk.
O an, o bakışta başka bir şey vardı.
Kıskanmak mıydı, sahiplenmek mi?
Bilmiyorum.
Ama ne olduğunu o da söylemedi.
Ben de sormadım.

Bazı şeyler sadece havada asılı kalır.
Ve asıl gücünü de oradan alır.

Ayyy bölüm sonu ballaarrrr!

Bu bölümü nasıl buldunuz dökülün hele!

Yeni bölümde bomba bir haberle karşılaşacaksınız,sizce nee!

Yeni bölümde görüşürüz ayol azıcık meraklanın.

Yeni bölümde görüşmek üzere!