2. Bölüm

Konağın geniş avlusundaki o ağır, karanlık sessizlik, Aslan Ağa’nın son cümlesiyle adeta donmuştu.

Taş duvarlar, yüzyıllardır nice törelere, nice zorbalıklara şahitlik etmişti ama bu gece, o avlunun ortasında duran gencecik kızın gözlerindeki ateş, alışılmışın tamamen dışındaydı.

Aslan, karşısında dimdik duran Alisa’ya doğru bir adım daha attı. Boyu, cüssesi ve etrafına yaydığı o baskıcı aura çoğu insanı diz çöktürmeye yeterdi.

İçindeki merhameti kilitli kapılar arkasına saklamış, yıllardır aşirete ve ailesine gösterdiği o taş gibi acımasız yüzünü Alisa’ya çevirmişti.

"Mardin’e yeni geldin Alisa," dedi Aslan, sesi pürüzsüz ve tehditkar.

"Buranın kurallarını, toprağını bilmezsin. 'İstemiyorum' demekle töre durmaz. Kendi öz abin, benim ablamı kaçırdı. Eğer bu berdel gerçekleşmezse, yarın bu şehirde oluk oluk kan akar. Sadece senin abin değil, seni buraya getiren o gururun da o kanın içinde boğulur."

Alisa, Aslan’ın tehditkar adımlarına karşılık geri çekilmek yerine çenesini daha da yukarı kaldırdı. Gözlerinde ne bir korku kırıntısı vardı ne de boyun eğiş.

Mersin’den yola çıkmadan önce Mardin’in törelerini, berdel hukukunu, aşiret yapılarını detaylı araştırmıştı. Neye adım attığını gayet iyi biliyordu.

"Bana kanla, töreyle gözdağı vermeye çalışma Ağa," dedi Alisa, sesi buz gibi ve netti. Avludaki Eşref Yankı da dahil olmak üzere herkes şaşkınlıktan nefesini tutmuştu.

"Ben çocukluğumu yetimhanede, kimsesizliğin ortasında bıraktım. Yokluğu, yalnızlığı, çaresizliği dibine kadar yaşadım. Ama tek bir gün bile kimsenin tehdidine baş eğmedim. Senin aşiretin, senin kan davan beni ilgilendirmez! Abi bozuntusu ablamı kaçırdıysa, bedelini ikisi ödesin. Başkasının günahının faturasını bana kesemezsiniz!"

Aslan’ın gözleri öfkeyle daraldı. İçinde bir yerlerde bu kızın gözü pekliğine şaşırmış olsa da sertliğinden zerre taviz vermedi. Düşman ailenin kızıydı o. Zaten sırf ablası Reyyan ölmesin, aşiret kan gölüne dönmesin diye bu berdele göz yummuştu.

"Senin ne yaşadığın, ne düşündüğün benim umrumda bile değil," dedi Aslan acımasızca.

"Burada kuralları sen koyamazsın. Buraya kadar geldin ama buradan kendi kafana göre gidemezsin."

Öz babası Eşref Yankı hışımla araya girdi, kızının kolunu sertçe kavramaya çalıştı. "Kes sesini Alisa! Aslan Ağa doğru söyler! Abinin hayatı söz konusu! Yıllar sonra çıktın geldin, bir de bize başımıza dert mi olacaksın? Bu berdel olacak!"

Alisa, babasının koluna dokunmasına izin vermeyerek elini hızla geri çekti. O an, öz babasının gözlerindeki tek şeyin bir evlat sevgisi değil, oğlunu kurtarmak için kendisini bir eşya gibi satma arzusu olduğunu net bir şekilde gördü.

Yüreğindeki o son kırgınlık parçası da donup buza dönüştü.
"Bana dokunma!" dedi Alisa, babasına dönerek.

"Sen benim babam değilsiniz. Doğurduğunuz gün kaybettiğiniz, yıllarca arayıp sormadığınız, bugün de ortaya çıkınca sadece oğlunuzu kurtarmak için pazarlık masasına koyduğunuz bir yabancıyım ben sizin için! Bana babalık taslama!"

Annesi Cevriye öfkeyle öne atıldı. "Terbiyesiz! Oğlum Alparslan’ın canı söz konusu burada! Sen nasıl böyle konuşursun?"

"Ben terbiye de öğrendim, kendi başıma ayakta durmayı da öğrendim!" dedi Alisa, sesindeki o haklı gururla.

"Ayrıca 1982 anayasasına, Türk Medeni Kanunu’na göre kimse kimseyi rızası olmadan evlendiremez. Suç işliyorsunuz! Töre dediğiniz şey, sizin kendi kurduğunuz bu ilkel tezgahtan başka bir şey değil!"

O sırada konağın ahşap kapıları tekrar aralandı ve içeriye her iki aşiretin yaşlıları, aşiret meclisi büyükleri ve dede Abdulaziz girdi. İki ailenin ileri gelenleri, durumun vahameti üzerine acil olarak toplanma kararı almıştı. Avluda büyük bir hareketlilik başladı.

Abdulaziz, bastonuna dayanarak avlunun ortasındaki büyük ahşap masanın başındaki sandalyeye oturdu. Yanına Aslan’ın amcaları Levent ve Orhan ile aile büyükleri dizildi. Bütün bakışlar masaya kilitlenmişti.

"Yeter!" diye gürledi Dede Abdulaziz. "Aşiret meclisi toplanmıştır. Kan davası kapıdadır. Alparslan, Aslan Ağa’nın bacısını kaçırmıştır. Töre açıktır, hüküm bellidir."

Aslan Ağa, meclis üyelerinin karşısında dikildi. Yüzü ifadesizdi. "Hüküm berdelse, ben ablamın canı için bu yükü taşımaya razı geldim. Ama bu kız süreci zorlaştırır."

Dede Abdulaziz, sert gözlerini Alisa’ya dikti. "Kızım... Yıllar sonra ocağımıza döndün. Ama aşiret kanunları babanın evinden de senin aklından da büyüktür. Yarın berdel hükümleri uygulanacak, Aslan Ağa ile nikahın kıyılacak. Kan dökülmeyecek."

Avludaki herkes Alisa’nın başını eğip boyun eğmesini bekliyordu. Aşiret meclisinin karşısında durup hayır diyecek bir kadın bu topraklarda henüz doğmamıştı.

Alisa adım adım aşiret meclisinin, o koca adamların tam karşısına yürüdü. Üzerindeki rahat kıyafetleri, dimdik duruşu ve gözlerindeki o sarsılmaz inançla hepsini tek tek süzdü.

"Siz kendinizi ne sanıyorsunuz?" dedi Alisa, sesi avludaki her bir köşede yankılanırken.

Meclistekiler şaşkınlıkla birbirine baktı. Dede Abdulaziz kaşlarını çattı. "Ne dersin sen kızım?"

"Dedim ki, siz kim oluyorsunuz da iki insanın hayatını masa başında bir eşya gibi takas ediyorsunuz?" dedi Alisa, zerre çekinmeden.

"Sizin 'töre' dediğiniz şey, zayıf insanların kendi korkularını meşrulaştırmak için uydurduğu bir kılıftan başka bir şey değil! Kan dökülmesinmiş... Kan dökülmesini istemiyorsanız, oğullarınıza başkasının namusuna, kızına göz dikmemeyi öğreteceksiniz! Bir erkeğin hatasının cezasını neden bir kadın ödemek zorunda?"

Aslan Ağa, Alisa’nın bu sözleri karşısında şaşkınlığını gizleyemedi. Bir kadının, aşiret meclisinin yüzüne karşı böylesine cesurca, böylesine mantıklı ve sert bir şekilde haykırması bu konakta ilk kez oluyordu. İçten içe bu kızın zekasına ve yüreğine saygı duysa da dışarıya karşı o buz gibi duruşunu bozmadı.

"Haddini aşma Alisa," dedi Aslan soğuk bir sesle. "Meclisin kararına kimse karşı gelemez."

Alisa gözlerini doğrudan Aslan’ın kapkaranlık gözlerine dikti. "Ben gelirim Ağa! Ben buraya bir ailem var mı diye bakmaya geldim ama karşıma bir tüccar çetesi çıktı! Ne seninle evlenirim ne de senin o feodal kurallarına boyun eğerim! İstediğiniz kadar toplanın, istediğiniz kararı alın. Ben özgür bir kadınım, beni bu konağa da bu evliliğe de hapsedemezsiniz!"

Avluda derin bir şok dalgası yayıldı. Aşiret büyükleri, hayatlarında ilk kez bir genç kızdan böyle ağır ve tokat gibi yanıtlar alıyordu. Yaşlı amca Levent öfkeyle ayağa kalktı. "Bu kız ne der böyle! Töreye saygısızlık eder!"

Alisa hiç kimseye eyvallahı olmadan arkasını döndü. Kapıya doğru yürürken son kez başını çevirip Aslan Ağa’ya baktı.

"Bana acımasız ağa rollerini kesme," dedi Alisa gözlerinin içine bakarak. "O gözlerindeki öfkenin arkasında ne kadar çaresiz olduğunu görebiliyorum. Ama benim üzerimden kendi vicdanını rahatlatamayacaksın."

Alisa, korumaların şaşkın bakışları arasında konak kapısını sertçe çarpıp dışarı çıktı. Arkasında ise şaşkınlıktan donakalmış bir meclis ve gözlerinde ilk kez garip bir kıvılcım çakan Aslan Ağa bırakmıştı.

Son