1. Bölüm Aynalı Oda

Gözlerimi açtığımda içimde bir ağırlık vardı; sanki saatlerce değil, asırlardır uyuyordum da yeni uyanmıştım. Etrafım sisle çevriliydi. Ne gökyüzü belliydi ne de güneşin yönü. Zaman, bu yerin bir parçası değildi.

Ayaklarım soğuk ve ıslak toprağa bastığında ilk refleksim geri çekilmek oldu. Ama sonra bir şey beni ileriye doğru itekledi. Daha önce burada olduğumu biliyordum. Adımlarımı atmadan önce bile nereye varacağımı hissediyordum.
Bu yer, bir rüyadan fazlasıydı.

Bu yer… bendim.

Ağaçlar sessizdi. Ne bir kuş sesi, ne de yaprak hışırtısı. Sadece ben vardım ve bir şey daha: beni çağıran o boğuk sessizlik. İçimi kemiren tanıdık bir korkuyla yürüdüm. Ayaklarım, ruhumdan daha emin gibiydi.

Ormanın içinde ilerledikçe taş bir yapı belirdi. Kapısı yoktu ama giriş belliydi. İçeri adımımı attığımda gözlerim karanlığa alıştı. Aynalardan yansıyan silüetler dışında içeride hiçbir ışık yoktu. Ve o aynalar… her biri bir başka benlik, bir başka hayat…

Saçlarımı griye boyamış bir Lina bana soğuk soğuk bakıyordu. Başka bir aynada gözlerim sürmeli, yüzüm öfke dolu. Birinde ellerimde kitaplar, diğerinde yüzüm gözyaşlarıyla ıslanmış.

Her biri bendim. Her biri ben olabilirdim.
Ama sol köşede, loşta kalmış o kırık aynadaki benlik... diğerlerinden farklıydı. Çatlak camın ardında duran ben, hareketsizdi. Ama gözleri canlıydı. Ve bana bakıyordu. Doğrudan gözlerimin içine.

“Yine geldin,” dedi.
O an sanki içimde bir hatıra kırıldı. Tanımadığım ama eksikliğini hissettiğim bir şey kıpırdadı.
“Sen... kimsin?” dedim, ama sesim sanki bu dünyaya ait değildi.

“Ben de senim,” dedi. “Ama senin hatırlamadığın hâlinim.”

Bir adım attım. Camın karşısında durdum. Yansımanın gözleri bendeki korkuyu taklit etmiyordu; o, çok daha fazlasını biliyordu.
“Ne istiyorsun benden?” diye sordum.
Yüzüme hafif bir tebessümle baktı. “Hatırlamanı.”

O anda odadaki diğer aynalar titremeye başladı. Camlar çatladı, duvarlar inledi. Yer ayağımın altından kayıyordu. Kırık aynadaki yansıma bir adım daha attı... ve sanki camdan çıkacak gibiydi.

Yutkundum. Nefes alamadım. Bağırmak istedim ama...

Bir ses yankılandı: “beni bulacaksın”... Saat 06:02. Ve bu sadece bir rüya değildi.
Bir süre hareketsiz yattım. Odanın sessizliği kulaklarımı uğuldatıyordu. Perdemin kenarından giren loş sabah ışığı, gerçekliğin dokunduğuna dair tek işaretti. Ama zihnim hâlâ o aynalı odadaydı. Ayağa kalkmak istedim, ama vücudum yorgundu; sanki geceden kalan ağırlık hâlâ üzerimdeydi.

Elimi başıma götürdüm. Ter içindeydim. Yorganı yavaşça üzerinden attım. Ayaklarımı yere bastım. Soğuktu. Ama… toprak kadar soğuk değildi.

Banyoya gidip aynaya baktım. Birkaç saniye boyunca ne yapacağımı unuttum. Diş fırçam elimde, gözlerim kendimle buluşmuştu. Ama tıpkı rüyadaki gibi... içimde başka bir göz daha var gibiydi. Bir düşünce saplandı zihnime: Ya hâlâ rüyanın içindeysem?

Kendime hafifçe tokat attım. "Gerçektesin Lina. Sakin ol," dedim fısıltıyla. Ama bu cümle, kendimden çok başkasını ikna etmeye çalışır gibiydi.

Telefonuma uzandım. Saat hâlâ 06:02’ydi. Ekrana dokundum. Takvim 28 Haziran. Cumartesi.

Yatağa oturup dizlerimi karnıma çektim. Gözüm duvarımdaki eski bir fotoğrafa takıldı. On yedi yaşındaki hâlim… ilk kez o aynalı rüyayı gördüğüm yıl. Şimdi tekrar başladıysa... Neden şimdi?

Rüya değilse bu neydi?
Ve en önemlisi… o ses neden benden “hatırlamamı” istiyordu?