22.Bölüm (Final)

Sabah ışığı perde aralığından içeri süzüldüğünde gözlerimi açtım.

Bir an nerede olduğumu hatırlayamadım. Sonra nefesini hissettim. Yanımdaydı. Sessiz, sakin, gerçek. Bora.

Hareket etmedim. Uyanık olduğumu belli etmek istemedim. Çünkü bazı anlar vardı, bozulmaması gereken. Dün gece her şey durmuş gibiydi. Tehditler, korkular, kaçışlar… Hepsi kapının dışında kalmıştı.

“Elini çekme,” dedi sessizce.
Gülümsedim.
“Uyanık mıydın?” dedim.
“Bir süredir,” dedi. “Sadece bakıyordum.”

Başımı kaldırıp ona baktım. Gözleri yorgundu ama huzurluydu. Onu ilk kez bu kadar savunmasız görüyordum.

“Her şey bitti mi?” diye sordum.
“Hayır,” dedi dürüstçe. “Ama bu kısım bitti.”
Bu cevap bana yetti.
Burak kapıyı tıklattığında ikimiz de güldük.

“Rahatsız etmiyorumdur,” dedi içeriden. “Ama kahve var.”
“Hayattasın yani,” dedim ona bakarak.
“Maalesef,” dedi sırıtıp. “Ama güzel bir final oldu.”

O an anladım:
Bu hikâye mükemmel bitmemişti.
Ama gerçekti.

Bora ayağa kalktı. Bana elini uzattı. Tereddüt etmeden tuttum.

“Gitmek ister misin?” diye sordu.
“Hayır,” dedim. “Kalmak istiyorum.”
Bu sefer gülümsedi. Tam anlamıyla.
“Ben de.”
Kapıya doğru yürürken durdu. Bana döndü.

“Bu dünyada kalmak zorunda değilsin,” dedi. “Ama benim yanımda kalırsan—”
“Sorun yok,” dedim. “Çünkü artık kaçmıyorum.”

Beni kendine çekti. Sarıldık. Uzun, sessiz, sağlam bir sarılma. Ne acele vardı ne korku. Sadece biz vardık.
Burak arkasını döndü.

“Ben görmedim,” dedi. “Ama not aldım.”
Güldüm.
Sonra Bora alnımı öptü.
“Bitti,” dedi.
“Hayır,” dedim. “Başladı.”

Ve o an şunu biliyordum:
Hayatım sıradan başlamıştı.
Karanlığa sürüklenmişti.

Ama şimdi…
Kendi yerimi seçmiştim.

Ve ilk kez,
gerçekten
buradaydım. 💫