14.Bölüm

Hazır olmak sandığım kadar sessiz bir şey değilmiş.

Gün boyunca evde dolaştım. Aynı yerden defalarca geçtim, aynı pencerenin önünde durdum. Derya bir şey demedi. Sadece izledi. Bu da bana yeterince baskı yapıyordu.
Akşamüstü telefonum çaldı.

Bora.

Açmadan önce derin bir nefes aldım.
“Evet?” dedim.
“Yerini değiştireceğiz,” dedi. “Bu akşam.”
“Hayır,” dedim.
Bir an sessizlik oldu.

“Ne demek hayır?” dedi.
“Demek istediğim şu,” dedim yavaşça. “Sürekli saklanırsam Selin kazanır. Ben onun planının ortasında bir nesne gibi durmak istemiyorum.”

“Bu bir oyun değil, Işıl,” dedi sertleşen bir sesle.
“Biliyorum,” dedim. “O yüzden ilk hamleyi ben yapmak istiyorum.”

“Bu çok riskli.”
“Zaten riskin içindeyim,” dedim. “Ama kontrolüm yok. Bunu değiştirmek istiyorum.”

Uzun bir sessizlik oldu. Kalbim hızlandı. Belki kızmıştı. Belki kapatacaktı.

“Ne yapmayı düşünüyorsun?” dedi sonunda.
İşte o an söyledim.
“Selin’in beni izlediğini biliyoruz,” dedim. “O zaman görmesine izin verelim.”
“Ne?” dedi.

“Dışarı çıkacağım,” dedim. “Korumayla değil. Saklanmadan.”
“Bunu kabul etmem,” dedi net bir şekilde.
“Etmek zorunda değilsin,” dedim. “Ama bu benim kararım.”

Telefonu kapattı.
Ellerim titriyordu ama geri adım atmadım. Derya’ya baktım.

“Bunu yapacağım,” dedim.
“Biliyorum,” dedi. “O yüzden geliyorum.”

Akşam hava serindi. Sokağa çıktığımda omuzlarım istemsizce gerildi. Her araba sesi, her adım fazla yakındı. Ama yürüdüm. Düz, sakin, normal biri gibi.
Bir kafeye girdik. Cam kenarına oturdum. Bilerek.

Telefonum masadaydı. Ekranı açıktı. Mesaj geldi.

Bora:
Neredesin?

Cevap yazmadım.
On dakika geçti. Sonra bir şey oldu.
Karşı masaya bir kadın oturdu. Yüzünü görmeden tanıdım.

Selin.

“Merhaba, Işıl,” dedi sakince. “Cesurca.”
Kalbim yerinden çıkacak gibiydi ama belli etmedim.

“Beni izliyordun,” dedim.
“Evet,” dedi. “Ve sonunda beklediğim şeyi yaptın.”
“Ne o?”
“Kontrol almaya çalıştın,” dedi. “Ama bunu benim alanımda yaptın.”
“Yanılıyorsun,” dedim. “Ben artık kimsenin alanında değilim.”
Gülümsedi.

“Bora da böyle düşünmeni istemiş olmalı.”
“Hayır,” dedim. “Buna o kızacak.”

İlk kez yüzü gerildi. Çok hafif. Ama gördüm.

“Bu iş burada bitmedi,” dedi. “Ama artık seni başka türlü oynayacağız.”
Ayağa kalktı. Giderken eğildi.
“Uyanık kal,” dedi. “Bu sefer gerçekten.”

Kapı kapandığında nefes aldım. Derya hemen yanıma geldi.
“Bora yolda,” dedi.
Telefonum titredi.

Bora:
Bunu neden yaptın?

Ekrana baktım. Sonra yazdım:
Çünkü artık saklanan değilim.
O an anladım:

Bu, Selin’le ilk yüzleşme değildi sadece.
Bu, benim ilk bilinçli adımımdı.

Ve geri dönüş artık gerçekten yok