1. Bölüm: Koruma

13/09/26
Sabahın erken saatlerinde gözlerimi açtım. Ama bu sefer alarmla değil, oturma odasından gelen babamın gülüşüyle uyanmıştım. Ayılıp elimi yüzümü yıkayıp oturma odasına geçtiğimde yabancı bir yüzle karşılaştım. Simsiyah giyinmişti. İki saniye göz göze kaldıktan sonra mahcup olur gibi kafasını önüne eğdi. Ben de meraklı gözlerle babama döndüm.
“Baba günaydın. Ne bu neşe sabah sabah?”
Babamın gülüşü hafifçe soldu ve oturduğu koltukta doğruldu. Gözleriyle koltuğu işaret etti, ben de oturdum.
“Kızım, şimdi beni bölmeden dinlemeni istiyorum tamam mı?”
Sakince başımı sallayıp konuşmasını bekledim. Ama hiç olumlu şeyler söylemeyecek gibiydi. Boğazını temizledi ve simsiyah giyinmiş o çocuğa baktı. “Bu Kaan. Onu 5 yaşından beri tanıyorum. Tabii siz hiç tanışmadınız ama artık tanışmanız gerekiyor. Duru, Kaan senin korumalığını yapıcak.”
Cümlesini bitirmesiyle gözlerim kocaman açıldı. Neye uğradığımı şaşırdım.
“Baba yıllardır uzaktan uzaktan peşimizde koruma var zaten. Ne gerek vardı?”
Sıkıntılı bir iç çekti ve devam etti.
“Her an diken üstündeyiz biliyorsun kızım. Amaçları beni sevdiklerimden vurmak. Bu zamana kadar uzaktan hep korunmuş olabilirsin ama yanında da biri olmalı.”
Kaan donuk bir ifadeyle bana doğru baktı. Hiçbir şey demiyordu, sadece bomboş bakıyordu.
Sinirden gözlerimden yaşlar gelmeye başlamıştı. Babama ayrı, bize bunları yaşatanlara ayrı sinirleniyordum.
“Keşke bana da fikrimi sorsaydın baba. Bu konuda seninle çok ters düştüğümüzü biliyorsun.”
Hiçbir şey demedi. Sinirden güldüm.
“Ama pek bir önemi yok sanırım.”
Hararetli bir şekilde kapıya yöneldim. Annem elinde çay tepsisiyle bana baktı. Babamın haklı olduğunu düşünüyordu, belliydi. Kafasını yana eğerek bana baktı.
“Sadece iyiliğini istiyor kuzum, biliyorsun.”
Gözümden akan yaşı silip anneme ‘Sen de mi?’ der gibi bir bakış attım ve koşar adımlarla odama geçip kendimi odaya kapadım. Aklıma geliyordu, kahretsin ki her şey tekrar canlanıyordu gözümün önünde. O pis adamın iğrenç sırıtışı, çığlıklar, kan…
20 dakika sonra
Kulaklıklarımı takıp yatağıma uzanmış, kendi halimde bomboş tavanı izliyordum. Yeni yeni sakinleşmiştim, sinirim yatışmıştı. Elim galeriye gitti. 2017’den kalmış o eski fotoğrafa… O zamanlar pespembeydi dünyam. Her şey masal gibiydi, ta ki o güne kadar. Küçük yaşta büyümek zorunda kalmıştım. Daha fazla dayanamayıp galerimi kapadım. Müziğe odaklandım. Kapımın çalındığını duyar gibi oldum ve kulaklığı çıkardım, doğrulup dikkat kesildim. Bir kere daha tıklatıldı. Soğuk bir sesle “Gel!” dedim. Kapı yavaşça aralandı ve babamın kafası belirdi.
“Gelebilir miyim?”
Gözlerimi kaçırdım. İçeri bir adım atarak derin bir nefesle konuştu.
“Biliyorum sinirlisin, ama bunu yapmak zorundayım. Sana zarar gelmesine izin veremem güzel kızım lütfen anla beni.”
“Başkalarının canını tehlikeye atarak mı koruyorsun beni baba? Benim yüzümden bir başkasına zarar gelmesini kaldıramam.”
Gözümü hemen arkasına çevirdiğimde Kaan’ın da kapının eşiğinde olduğunu gördüm. Göz göze gelince kafasını koridora doğru çevirdi.
Babam arkasına döndü ve Kaan’a fısıldayarak “Gel.” dedi. Kaan içeri girdi.
“Bence siz bir tanışın. Kötü başlamayın.”
Hala tanışma diyor inanamıyorum! Babam sakince kapıyı kapadı. İkimiz öylece kalmıştık. O da ne yapacağını bilemedi. Sakin olmalıydım. Sinirimi ona yansıtmam doğru değildi, yapamazdım.
“Otursana.” dedim. O da çalışma masamın sandalyesini bana doğru çevirip oturdu. Konuşmakta tereddüt eder gibi konuşmaya başladı.
“Güzel tanışamadık biliyorum. Güzel tanışmak gibi bir isteğin yoktur onu da biliyorum. Ama babana kızma, seni çok sevdiği belli. Ben de o yüzden burdayım zaten. Sana sorsa bile istemeyecektin bu yüzden sormadı.”
Haklıydı. İstemezdim sitem ederdim. Ama tek sorun bu değildi.
“Birinin canını korumak için başka bir can tehlikeye girmemeli. Benim derdim bu. Sen neden kabul ettin bunu ve babamla nerden tanışıyosunuz?”
Yüzündeki ifade ciddileşti. Sanki hassas bir noktaya değinmişim gibiydi.
“Babalarımız arkadaştı. Serkan adı. İlla duymuşsundur.”
Kafamı salladım. Babam çok bahsederdi eskiden ama artık hiç duymuyordum.
“Bana baban sahip çıktı. Üstümde çok emeği var, ne yapsam ödeyemem hakkını.”
Buruk bir gülümsemeyle ellerine baktı. Elleriyle oynuyodu. Babasının nerede olduğunu soracaktım ama bahsetmekten çok hoşlanmadığını düşünüp konuyu dağıtmaya karar verdim.
“Kaç yaşındasın?”
“Aynı yaştayız, 17.”
Şaşırmıştım. Babamın beni koruması için seçtiği çocuk benimle aynı yaşta. Fark etmiş olacaktı ki konuşmaya başladı.
“Baban her anında yanında olmamı istiyor. Okulda bile.”
Güldüm.
“Doğru, Taner Polat her şeyi en ince detayına kadar düşünür çünkü.”
Bomboş baktı yine. Çok soğuktu, mesafeliydi. Ellerini dizlerine koyup hareketlendi.
“Ben artık gidiyim rahatsızlık vermiyim daha fazla. Memnun oldum bu arada tanıştığıma Duru.” dedi.
“Ben de memnun oldum, Kaan.”
Yavaşça arkasını döndü ve kapıya yönelirken konuştum.
“Eğer kötü hissettiysen…” durdu ve döndü.
“…hissetme. Kızgınlığımın sebebi tamamen babam.”
Kafa salladı ve yavaşça odadan çıktı. Acaba istenmemiş ve dışlanmış gibi hissetmiş olabilir miydi? Ya benim yüzümden böyle soğuksa? Kafamda tonlarca soruyla ben de arkasından çıktım. Babamdan izin isteyip gideceğini söyledi. Babam gitmemesi ve kahvaltıya kalması için çok ısrar etti. Ama annesi beklediği için kalamayacağını söyledi. Öyle olunca babam daha fazla ısrar etmedi. Annem ve babam Kaan’ı geçirirken ben biraz daha uzaktan arkalarından baktım. Değişik bir çocuktu, sanki gülmekten çekiniyordu. Aynı zamanda yakışıklıydı da. Ama bunun bir önemi yok sonuçta Duru!
Annem kapıyı kapadı, babam ardından bana döndü ve bir şey dememi bekledi. Uzunca bakıştık, ama diyebileceğim hiçbir şey yoktu. Odama geri döndüm. Hemen arkamdan annem girdi.
“Annem, eğer bana yine iyiliğini istiyor diyeceksen deme. Bu konu hakkında çok kez konuştuk.”
Annem yavaşça yatağıma oturup saçlarımı geri doğru attı.
“Yaptığından kendi de hoşnut değil. İster mi yıllardır kendi oğlu gibi gördüğü çocuğu senin başına koruma getirmeyi?”
“Ha tek sorun tanıması mı yani?”
“Yavrum öyle değil. Tabii ki tanımasa da istemez. Ama canından can gitsin de istemiyor adamcağız.”
“Benim de canımdan can gitti anne zamanında.” Öyle deyince annem boşluğa dalar gibi oldu.
“Neyse anne tamam. Hiçbir zaman anlaşamayacağız zaten bu konuda. Şeyi sorucaktım ben, Serkan amca vardı ya ne oldu ona? Kaan’ın babasıymış.”
Annem aniden bana döndü.Bu soruyu hiç beklemiyor gibiydi. İç çekerek cevapladı.
“Rahmetli öleli 9 sene oldu kızım. O öldükten sonra da baban babalık yaptı o çocuğa.”
O an kendimi çok kötü hissettim. Kötü bir anısını hatırlatmıştım Kaan’a. Ama anlamadığım şey bunca zaman nasıl olmuştu da Kaan’ın varlığından haberim olmamıştı? Annem o sırada sanki bir şeyler sormamdan kaçıyormuş gibi hemen kalktı ve beni zorla kolumdan tuttu. Odadan çıkarıp mutfağa kahvaltı masasına götürdü.
Babam her zamanki köşesindeydi. Bizi öylece bekliyordu. Ben de hemen karşısındaki yerimi aldım. Konuşup tekrar ağlamak istemiyordum. O yüzden boğazımdaki düğümün gitmesi için yutkunup duruyordum. Annem çay koyarken babam konuştu.
“Yarın okulun ilk günü. Kaan da seninle aynı okulda artık. Yarın beraber gider gelirsiniz. Normal bir arkadaş gibi düşün. Sürekli yanında olan bir arkadaş, koruma değil.”
Kafa sallamakla yetindim, çünkü ne dersem diyim o an boştu.
Kahvaltının ardından odama geçtim. Çok sıkılmaya ve daralmaya başlamıştım o yüzden de Yiğit ve Ayça’yla olan grubumuza yazdım. Yiğit ve Ayça çocukluk arkadaşlarımdı. Taşındığımız sitede tanışmıştık ve beraber büyümüştük.
Nefes almak için biraz sitedeki kamelyalarda oturacağımı, gelmek isteyip istemediklerini sordum. İkisi de onayladı ve 15 dakika içerisinde buluşacağımıza karar kıldık. Site içerisinde özgürce takılabiliyordum. Fazlasıyla güvenli bir sitede oturuyorduk. Babama garezi olan o pisliklerin giremeyeceği kadar güvenliydi en azından.
15 dakika sonra anneme aşağıda olacağımı haber verip evden çıktım. Ayakkabılarımı giyerken ayak sesleri geldi. Yiğit’ti.
“Günaydınlar Savcı Hanım! Umarım iyisinizdir.”
Hayalim savcı olup bize bunları yaşatanları bulmak ve cezalarını vermekti. Hayatımı bunun üzerine kurmuştum adeta.
“Günaydın komiserim! Oldukça iyiyim siz de iyisinizdir inşallah.”
Başıyla onaylayarak iyi olduğunu belirtti. Beraber indik. Yiğit’le aynı apartmandaydık fakat Ayça hemen yan bloktaydı.
Ayça kapının önünde bizi bekliyordu. Kapıyı açıp ona sarılırken karşı bloğa birilerinin taşındığını gördüm. Birkaç adam kolileri indiriyorlardı. Ayça da aynı zamanda konuştu.
“Ay yeni komşular geliyor. Oğlunu bir görsen Duru! Baya yakışıklıydı.” Cilveli cilveli çocuğu anlatırken güldüm. Tam o sırada apartmandan biri çıktı, Kaan. 1-2 saniye boyunca bana baktı ve kafa selamı verdi ben de karşılık verdim. Sonra eşyaların olduğu kamyona doğru yürüdü. Ayça kolumu sarstı.
“Oha selam verdi sana! Tanışıyor musunuz siz?” Gözümü Kaan’dan ayırmadan cevap verdim.
“Evet, yeni korumam.”
İkisi de aynı anda “Ne!” diye bağırdı.
“Ay durun, geçelim bizim kamelyaya anlatıcam.”
Ayça koşar adımlarla kamelyaya geçip yatarmış gibi bir pozisyon sergiledi, güldük. Deli bu kız ya! Kafamı Yiğit’e çevirdiğimde kaşlarını çatmış olayı kavramaya çalışıyordu. Omzumla kolunu hafifçe dürttüm, tebessüm etti. Oturunca her şeyi anlatmaya başladım.
Devam Edecek