5:İZİN VERİR MİSİN?

Gözlerim ona bakınca dondu durdu... Başım hafif dönüyordu ama durdu.... Nefes alışım düzensizdi... Arslan suçlu gibi ellerine bakıyor derince nefes alıp tutuyor sonra veriyordu.

"Yanlış mıyım senin için?"

Kaşları çatılmış şekilde başını kaldırdı tam konuşmak için dudaklarını aralamıştı ki konuşmaya başladım.

"Ben genelde yanlış kişi oluyorum Arslan... Canını yakarım senin..."

"O nasıl söz!? Ben ikimiz de incinmeyelim diye susarken... Sen nasıl böyle dersin bana?"

Sesi öfkeliydi, ama yumuşaktı da garipti hep olduğu gibi.

"Annemizin neden bizi zorla evlendirdiğini bilmiyorum... Hâle seni sevsem hata yapmaktan korkuyorum" kendi göğsüne işaret parmağını bastırıyordu."kendimden-kendimden korkuyorum... Aptal gibi tekrar kendimi düşünüyorum çünkü-aşık olmadım ben hiç."

Ayaklarımı bağdaş yapıp kollarını tuttum... Çok bastırıyordu parmağını.

"Sakin ol..."

"İzin ver seninle öğreneyim var olduğumu."

"Arslan..."

"Aşkı, seninle öğrenmek istiyorum Hâle..."

Kalmıştım 3 gündür hatta kına nişan döneminde hissiz olan adam karşımda çocuk gibi ağlıyordu... Kocaman adam ağlıyordu.

"Arslan yapma..."

Biraz daha yaklaşıp başını omzuma yatırdım. Ensesinde olan saçları tek elimle okşarken diğer elimi avuçları arasına hapsetti.

Kahve kokuyordu kahveyi sevmese bile...

"Arslan..."

"İzin vermedin."

Boğuk sesi canımı yakıyordu...

"Bana bakar mısın?"

Başını kaldırmış kızarmış göz ve burnuyla bana bakıyordu.

"İzin ver... İkimizin de buna ihtiyacı var."

"Gitmezsin değil mi babam gibi?"

Başını iki yana sallayıp yanaklarını avuçları arasına aldı.

"Sana dokunurken 10 kez düşünüyorum zarar veririm diye korkuyorum nasıl bırakayım seni?"

"Korkuyorum..."

"Yanındayım..."

"Seni sevmeme izin verir misin?"

Başımı usulca aşağı ve yukarı salladım ve o an dudaklarımda buluttan bir his hissettim, karnım- orada bir şeyler kıpırdıyordu.

Benden ayrıldığında gözlerime dolu gözlerle bakıyordu... Arslan... Ben bunu aşamam.

"Öpmemi istemezsen söyle bana.."