Yangın

Bileklerimdeki zincirler yüzünden hareket edemiyordum. Başımı yukarı kaldırmaksa neredeyse ölümdü.Ağır metal kapı açıldı. Gelen oydu. Zaten ondan başkasının yanıma gelmesi yasaktı. Kimsenin beni bu halde görmesine izin vermiyordu ama kendisi… saatlerce karşıma geçip tek kelime etmeden izleyebiliyordu. Senelerimi çürüten adamdı o.Ablasının intikamını bütün soyumdan çıkarmıştı. Beni, hayatta tutan tek varlığımdan koparmıştı.Kardeşim…
Neredeydi?
Nasıldı?Bilmiyordum. Ama onsuz nefes almak bile ölümdü benim için.Tam karşımdaydı. Yukarıdan bana bakıyordu; sanki konumumu hatırlatıyordu. Unutuyormuşum gibi.“Sana bir şans veriyorum,” dedi sakin bir sesle.
“Kardeşinin hayatı için.”Bir adım daha attı.“Ya onu benim kurallarımla, benimle birlikte büyütürsün…”
Kısa bir duraksama.
“Ya da şu dakika kafasına sıkarım.”