Başlangıç noktası...

Ciğerlerinizdeki nefes bitene kadar
koşmak zorunda kaldığınız durumlar oldumu? Benim ciğerlerimdeki nefesin bitmesi için koşmama gerek bile yoktu.
Hayatım bir kaçış oyunundan ibaretti.
Ve yine en iyi bildiğim şeyi yapıyor, kaçıyordum kimden mi? Takıntılı satanist puştun tekinden. Tercüme etmek gibi olursa 'Görkem Yıldırım' isimli bir insan parçası.
Kendisi beni ailemden koparıp zorla
nişanlısı yaptı, hiçbir zaman fiziksel olarak canımı yakmasada psikolojik işkencelerle daha fazla canımı yaktı.
Ben Asil Kamer Aydemir. Ve şuan Fransanın normalde cennet gibi olan ama Tsp Sayesinde,Takıntılı satanist puştun kısaltması, Cehennemin en beter yeriymiş gibi geliyordu. Küçükken koşmayı beceremezdim şuan çitayla aramda Küçük bir fark var.
Koştum. Arkamdan gelen Bağırış sesleri yokmuş gibi koştum. Hiçbir şey olmamış sanki maratondaymış gibi koştum. Bu "Gibi"ler hiç yokmuş gibi koştum. Gecenin bu saatinde nereye koşsam beni alırdı ki? kendi içimi yırtarken nereye sığardım?
Karanlık sokaklar arasında izimi kaybettirmeye çalıştım ama kendimi daha çok sıkıştırdığımın farkına vardım Arkama bir saniyelik bakmak istedim ve bam bim bom. boku yedin cimbom. Kalın sert elleri bileğimde hissettim ve tepki veremeden bir ara sokağa çekildim bağırmaya kalkışıcaktım ki o sert ellerden diğeri ağzıma kapandı. tabiki elim armut toplayacak değildi dirseğimi adamın yanlış düşünmüyorsam böbreğine geçirdim ufak bir inilti duydum ancak gerisi gelmedi bileğimi tuttu daha sonra beni ters kelepçe pozisyonuna getirip duvara yapıştırdı. kafam duvara çarpınca acı içinde ufak bir inilti çıkardım adam sanırım bu kadar güçlü vuracağını beklemiyordu tutuşunu yumuşattı ve fransızca "Sessiz ol" dedi.
Niye sessiz olayım nasıl sessiz olayım?
daha sonra tutuşunu daha da serbest bıraktı. Artık bağırış sesleri de gelmiyordu bu adam kimdi öğrenmem gerekiyordu ayrıca. Ağzımdaki eli diğer yanına düştü.
"Sen kimsin?" dedim fransızca
adam cevap vermeye bile kalkmadı beni görmezden geldi. Anlık bir hareketle onun ayağına Siyah topuklu sandeletim ile bastım daha sonra diz kapağına tekme attım acıyla geri sendeledi bu durumdan yararlanıp onu ittim. dövüş pozisyonunu aldım. "Sana kimsin dedim." Kendimi tekrarlamak çok sinir bozucuydu. Adam bir kaç saniyelik bocaladı daha sonra sert soğuk ifadesini yeniden kuşandı. "Kim olduğum seni ilgilendirmez küçük hanım. Asıl senin o adamlarla ne işin var." Oyun oynuyoruz ya ebelemece falan.
bu adam şaka yapıyor olmalıydı.
"buda seni ilgilendirmez." Adam göz devirdi "ben olmasam nerede saklanacaktın?" karanlıkta. ayrıca sanane ki? ona muhtaç falan olduğumu sanıyorsa kusmam gerekebilir. "Seni ilgilendirmeyen bir yerlere." Dedim adam birkaç adım bana yaklaştığında geri adım atma isteğimi yuttum kaşlarımı çattım. "Bana kim olduğunu söyle. Ve o adamları nereden tanıdığını." Adam güldü "emin ol sen beni tanımasanda ben senin her şeyini biliyorum..." bir adım daha yaklaştı. "adını.." bir adım daha "yaşını.." ve son bir adım daha atıp tam önümde durdu "Ve genel olarak kocanla alakalı her şeyi." ...bir saniye. Kocam? Hangi Kocam?
𝑘𝑎𝑐 𝑡𝑎𝑛𝑒 𝑘𝑜𝑐𝑎𝑛 𝑣𝑎𝑟 𝑎𝑠𝑖𝑙?
bilmem genel olarak yakışıklı fransız aktörleri sayarsak bayaa var. Duyduklarımın şokuyla bocalamıştım yüzümdeki değişikliği tahmin etmek zor değildi. Adam hafifçe güldü "Asil Kamer Aydemir mi demeliyim...yoksa sen mi Yıldırım dememi tercih edersin?"
' 𝑛𝑒𝑦 𝑛𝑒𝑦 𝑛𝑒𝑦𝑦𝑦𝑦?
"benim soy adım aydemir! Yıldırım soy isimli birini tanımıyorum. ayrıca Ben bekar bir kadınım. şizofren olmadığından emin miyiz?" kafasını eğdi ve gözlerini kıstı.
𝑎𝑦 𝑏𝑢 𝑛𝑒 𝑏𝑖𝑐𝑖𝑚 𝑔𝑜𝑧 𝑏𝑒. 𝑛𝑎𝑧𝑎𝑟 𝑑𝑒𝑔𝑒𝑟 𝑣𝑎𝑙𝑙𝑎 𝑎𝑠𝑖𝑙 𝑏𝑖𝑧𝑒 𝑏𝑒𝑛𝑐𝑒 𝑘𝑎𝑐𝑎𝑙𝑖𝑚 𝑒𝑣𝑒 𝑔𝑖𝑑𝑒𝑙𝑖𝑚.
aynen öyle yapacaktım. "İnan şuan sana ayıracak vaktim yok. iyi akşamlar." Saçımı güzelttim katlanmış elbisemi biraz aşşağı çekiştirdim daha sonra etrafı kolaçan edip yola koyuldum.
𝑡𝑎𝑏𝑖𝑘𝑖 𝑑𝑎𝑘𝑖𝑘𝑎 𝑏𝑎𝑠𝑖 𝑒𝑡𝑟𝑎𝑓𝑖𝑚𝑖𝑧𝑎 𝑏𝑎𝑘𝑎 𝑏𝑎𝑘𝑎.

******

Evin kapısına vardığımda rahatlamıştım, Kapıyı açtığımda bu sevincim bir balon misali söndü...
İçeride "Görkem" ve adamları salonumda sanki kendi evlerindeymiş gibi oturuyor sohbet ediyordu...
Kafası bana döndügünde boğazımda bir yumru hissettim. Yüzündeki iğrenç gülümseme neredeyse midemi bulandırıcak constendi.
"Ah sevgilim! demek geldin. ne kadar da özlemişim" Gözlerimdeki öfke daha da büyüdü arkamdan kapının kapandığını duyunca hemen arkama döndüm ve onun 2 adamını gördüm tekrar önümde döndüğümde panik olmuştum Görkem bana doğru büyük adımlar atıyordu. İçimdeki panik git gide artıyordu. "Yaklaşma!" kıkırdadı ve bileğimden tutup beni göğsüne çekti. Onu itmeye çalıştım ancak gücüm yetmiyordu...
Beni daha çok çekip saçımı koklamasıyla ayağında topuklu ayakkabım ile sertçe bastım."Siktir git!" Ses çıkarmadı ama tutuşu gevşedi bundan fırsat bilerek onu sertçe ittim "Bana dokunma adi it!" Güldü daha sonra arkamdaki adam kollarımı sertçe arkadan tutunca daha da panik olmama neden oldu. Görkem baş parmağı ile yanağımı okşarken gözündeki karanlığı görmeden edemedim..."Yarın...hatta bugün eşyalarınla beraber seni buradan alıyoruz sevgilim. sensiz edemiyorum beni biliyorsun."
𝑐𝑖𝑑𝑑𝑒𝑛 𝑘𝑢𝑠𝑢𝑐𝑎𝑚.
daha sonra elini yüzümden çekti ve eli cebine kaydiğımda ne olacağını çok iyi biliyordum...Ben tepki veremeden cebinden sakinleştiri bir iğne çıkarıp koluma enjekte etti...
𝑠𝑜𝑛𝑟𝑎𝑠𝑖 𝐴𝑙𝑙𝑎ℎ𝑎 𝑒𝑚𝑎𝑛𝑒𝑡