2. Bölüm

...Bir ses...bir melodi kulağımda çalıyordu... "Vura vura dip oldum
Ona buna dert oldum
Yana yana söndüm
Çelindi gönlüm
Yaşamadan öldüm'" lan bu benim telefon zil sesim! gözlerimi aniden açıp etrafa baktım.
𝑎𝑛𝑎𝑛𝑖 𝑠𝑎𝑡𝑎𝑦𝑢𝑚 𝑜𝑛𝑒 𝑏𝑖𝑡𝑖𝑚 𝑐𝑜𝑝𝑒𝑘!
sanırım yani galiba uzakta bir cisim vardı!
Görkem. yatağımın.yatağın. ucundaki sandalyede oturuyor ve...
𝐵𝐸𝑁𝐼𝑀 𝑇𝐸𝐿𝐸𝐹𝑂𝑁𝑈𝑀!?
benim telefonumla ilgileniyordu. hemen ayağa kalkıp telefonu elinden aldım "Haddini aşma!" gözleri beni bulduğunda güldü "sevgilim?...sana verdiğim hattı sökmüşsün?" gözlerimi devirdim. "Senden olabildiğince uzak olmaya çalıştım. Ölmen gebermen için gece gündüz dua ettim ama öldürmeyen Allah öldürmüyor işte." Güldü ve ayağa kalktı bu hareketiyle bir adım geri bastım. "Bebeğim senin o sözlerin bile benim kulağıma bir şarkım Sesini duyman için 2 saat küfür etmene bile katlanabilirim" Manyak. Yemin ederim manyak.
"Beni hemen rahat bırak." Dedim başka ne diyebilirdim?
"ya beni burdan çıkarırsın-" sözümü kesti "seni tutan yok bebeğim çıkabilirsin." hayır bu kadar basit olamaz değil mi?
𝑛𝑒𝑦𝑠𝑒 𝑎𝑐𝑖𝑘 𝑘𝑎𝑝𝑖𝑦𝑎 ℎ𝑎𝑦𝑖𝑟 𝑑𝑒𝑛𝑚𝑒𝑧 𝑎𝑠𝑖𝑙.
aynen öyle. Hemen kapıya doğru yöneldim kapının koluna dokunduğum an bileğimden başlayıp bütün vucüduma yayılan bir acı hissettim acı içinde inlerken o puştun kıkırdama sesi kulağıma geldi...
𝑝𝑢𝑠𝑡.
gözlerimi yakan akmamak için kendini zorlayan gözyaşlarımı hissedebiliyordum bakışlarımı arkadaki sıpastiğe çevirdim. "hadi ama...seni bunca zaman sonra buldum...bir daha bırakır mıyım?" adi herif.
Sonunda vucüdumdaki sızı gittiğinde bacaklarımda güç kalmamıştı. kendimi yere bıraktım ve içeri birisi girdi ancak kafamı kaldiricak bir gram enerji dahi yoktu...
"Paul, sevgilimin bu odadan çıkmadığından emin ol, bende uçuş bileti ayarlayacağım." sinirle dişlerimi sıktım gözlerimi yumdum Görkem yanıma gelip eğildi çeneme dokunmak için elini uzattı ancak onu tersledim "bana dokunmaya dahi çalışma." sesimin tonu onu şaşırtmış olduğuna emindim. ben bile şaşırmıştım....
"tamam ozaman...1 saate dönmüş olurum... ben gelinceye kadar kendini toplasan iyi edersin...bir sonrakinde şimdiki kadar nazik olmam sevgilim..." nazikliğini isteyen mi var? sözlerinden sonra odadan çıktı...paul denen o adamla baş başa kaldık...
kendimi toparlamak için oturmaya çalıştım arkama yaslandığımda gözlerimi açıp yan tarafımdaki paul denen herife baktım...
𝑒𝑏𝑒𝑛𝑖𝑛𝑘𝑜-
lan bu adam... bu adam sokakta beni kenara sıkıştıran ve Türkçe konuşan adam! burada ne işi var!? buz kesmiş gözleri benim şoktan irice açılmış gözlerimi bulunca dudağının bir ucu hafifçe kıvrıldı...
"demek sevgilin..." içimdeki şok dinememiş olsada yüzümden silmeyi başarmıştım "ben onun sevgilisi değilim!" Dedim her kelimenin üstüne basa basa.
"şuan benim gözümde öylesin." çokta umrumdaydı onun gözü zaten.
𝑘𝑎𝑓𝑎𝑛𝑑𝑎𝑘𝑖 𝑠𝑜𝑟𝑢𝑙𝑎𝑟 𝑎𝑠𝑖𝑙. 𝑢𝑛𝑢𝑡𝑚𝑎.
ah evet... sorular. "Sen kimsin?...sen onun çalışanı mısın?...öyleysen neden beni dün kenara sıkıştırdıgında onun yanına götürmedin? sen kimsin!" fazla havaya girdim sanırım çocuk küfür etse anlarım ama bunları bilmek de benim hakkım...
bir kaç saniye nehir gözleri gözlerimde oyalandı...daha sonra derin bir nefes verdi "bu soruları cevaplamayacağım ve onun adamıyım sana kanıtlamak zorunda değilim." al ben onca konuşiyim sen gel böyle cevapla. gözlerimi devirdim ve yavaşça ayağa kalktım. Yüzümdeki acıyı fark etmiş olacakki kaşları hafifçe çatıldı.
"İyi olduğunuzu sorsam haddimi aşar mıyım?"
"İyiyim. mükemmelim gencim bebeğim ben senin gibileri sıra sıra dizerim" ingilizce öğretmenimin lise yıllarında dediği bu şey aıma gelmişti ama zamansız bir söz olmuştu sanırım...
kaşları havalandı "Maniniz hoş ama kalkmanıza yardım etmemi ister misiniz?" kendim hallederim. Yavaşça ayağa kalktım derin bir nefes aldım..."yok kendim hallederim." ayağa kalktığımda dengemi yeniden sağlamak için bir kaç saniye gözlerimi kapadım daha sonra gözlerimi açtım.
𝑏𝑢𝑟𝑎𝑑𝑎𝑛 𝑘𝑢𝑟𝑡𝑢𝑙𝑚𝑎𝑚 𝑔𝑒𝑟𝑒𝑘
evet bu yüzden bi plan yapmak zorundaydım...bu adama güvenemezdim daha yeni tanımıştım sonuçta. Fransadan arkadaşlarımı da arayıp onları bu işe sokmak istemezdim...anlaşıldı...bu iş yine bende.
Topraklarımı onun nehirine değdirdim.
"şey...senden bir şey isteyebilir miyim?"
gözleri bir kaç saniye beni sorgular gibi üzerimde gezindi "buyur" hafifçe gülümsedim... "Tuvalete gidebilir miyim?"
Buna izin vermek ile vermemek arasında kalmışçasına biraz bekledi daha sonra kafasını salladı..."olur ancak 2 dakikanız var" 2 dakikada her şeyi yapabilirdim. "anladım.."

**********
"hanım efendi elinizi çabuk tutarsanız sevinirim" ah ah...Elimi çabuk tutacam ama özel ihtiyaçlarım için değil elbette...
"şey! paul! temizlikçi hanımlardan birini çagırırmısin...özel bir durumum varda bir şeye ihtiyacım var" evet bu çok güzel bir bahaneydi. az sonra telefondaki sesi kulağıma geldi.
"Evet...2. kattaki yatak odasinin yanındayız. Tamam bekliyorum"
Birkaç dakika içinde temizlikçi kapıyı tıkladi bende hafifçe açtım. "Bayan Asil...girmem gerekiyor mu? yardıma ihtiyacınız varmı?" 24 yaşındayım...buna gerek yok ama girmene çok ihtiyacım var.
"evet lütfen..." içeri girdiğinde kapıyı kapattı bende elime dolabın üstündeki vazoyu alıp kafasına geçirdim. Vazo filmlerdeki gibi kırılmadı...
ℎ𝑎𝑦𝑎𝑙 𝑘𝑖𝑟𝑖𝑘𝑙𝑖𝑔𝑖...
Ama en azından alice bayılmıştı. onun üstündeki hizmetçi kıyafetini aldım kendim giydim saçımı banyoda bulduğum bir tokayla bağladıktan sonra alice'in gözlügünü takıp bir siyah maske taktım.
"Ulan asil...Ben bile tanıyamıyorum seni bune çirkinlik." Şımarıkça aynada kendime gülümsedim. daha sonra kendime geldim.
Asıl zor kısım şimdiydi..
𝑘𝑎𝑝𝑖𝑑𝑎𝑘𝑖 𝑐𝑜𝑏𝑎𝑛 𝑘𝑜𝑝𝑒𝑔𝑖𝑛𝑖𝑛𝑑𝑒 𝑏𝑒𝑛𝑖 𝑡𝑎𝑛𝑖𝑚𝑎𝑚𝑎𝑠𝑖 𝑔𝑒𝑟𝑒𝑘𝑖𝑦𝑜𝑟𝑑𝑢...