2. Bölüm

Sabah olmuştu uyandım hazırlandım ve aşağı inip kahvaltı hazırladım sonra annemi uyandırmaya gittim
Kapıyı çalarak
Aden:
- anne hadi uyan kahvaltı hazır
Dedim ama ses gelmedi sonra odasına girdim
Aden:
- anne hadi kalk sabah oldu bak kahvaltı hazır
Dedim ve bana sınırlı bir ses tonuyla cevap verdi
Mia:
- ne varya izin verde bir uyuyalım ya sen erken kalkıyorsun diye bende erken kalkmak zorunda değilim ve bir daha odama izinsiz girme tamammı çık şimdi.
Dedi annemin o sesinden ürkmüştüm ne diyeceğimi bilmiyordum bende bir şey demiyerek çıktım aşağı indim üzülerek sonuçta annemi ilk defa bu kadar sinirli görüyordum. Kahvaltı mı etmeden evden çıktım ve kafeme doğru yol aldım giderkende annemin o ses tonu aklımdan çıkmıyordu yolda yürürken bir küçük kızın ağladığını gördüm yanında bir tane erkek çocuk vardı onu sakinleştirmeye çalışıyordu o görüntüyü gördüğümde küçükken yanima gelen çocuğun beni sakinleştirmeye çalıştığı aklıma geldi biraz gülümsemiştim sonra bir taen adama çarptım
Aden:
- ayy çok özür dilerim dalmışım
Aral:
- sorun değil bende özür dilerim önüme bakmadım
Siz çocukları tanıyor musunuz
Aden:
- hayır neden sordunuz
Aral:
- siz öyle onlara bakınca tanıyorsunuz sandım
Aden:
- a hayır küçükken benimde başıma böyle bir şey gelmişti o yüzden
Aral:
- anladım peki isminizi öğrenebilir miyim
Aden:
- tabi
Dedim ve tam o anda aralın telefonu çaldı
Aral:
- kusura bakmayın buna bakmam gerekiyor iyi günler dilerim
Dedi ve gitti içimde sanki o çocuğu görmüşüm gibi geldi o an anladım ki bu çocuk çocukluk ve ilk aşkım olmuştu.