1. BÖLÜM

18 yıl sonra...

Duru Eliz Karayel
------------------------------------

Su.

Her yer buzlu suyla dolup taşıyordu
.
Nefes alacak yer yoktu. Soğuk su bedenime işlerken suya birlikte arabanın içine dolan keskin buzların tenimi çizdiğini hissediyordum.

Nefes almakta güçlük çekiyordum. Yukarıdan ambulans sesleri ve bağrışlar birbirinr girmiş, sesler boğuk bi şekilde yankılanıyordu.

Araba gittikçe daha da dibe batıyordu. Anne ve babam ön tarafta, bedenleri tamamen buzlarla parçalanmış bı şekilde hareketsız dırıyordular. Karanlıkta göremiyordum am su ağzıma geldikçe kanın keskin tadını hissediyordum.

"A-anne uyan..." güçlükle konuşmayı başarmıştım.

Ama annem uyanmamıştı.

Nefes almak için hareket eteye çalıştım. Hareket ettikçe daha çok boğluyodum. Bilincim kapanmak üzeriydi..
______

İrkilerek yataktan sıçradağımda anlımdan soğun soğuk terler akıyordu. Nefes nefeseydim. Kendime gelmek için yatağın yanındaki komidinin üzerindeki sürahiden bi bardak su doldurup kana ana içtim.

Yetmiyordu.

Nefes alamıyordum. Elim titreyerek boğazıma gitti.

Yine bi aslım krizi başliyordu.

Hızla yataktan doğrulup çekmeceden aslım ilaçlarimi çıkarıp dudaklarımın arasına yereştiridim. Temiz hava ciğerlerime dolarken kendimi biraz daha iyi hisseteye başlamiştim.

İşim bittikten sonra ilaci tekrardan masanın üzerin birakıp banyoya giridip ılık suyla yüzümüyıkamaya basladım. Çeşmeyi kapatip başımı kaldırdığımda aynadaki yansımamla göz göze geldim.

Gözüme ilk takılan şey boynumun sol tarafındaki derin yara izi oldu. Yara o kadar uzundu ki boynumdan başlayıp koprucuk kemiğime kadar uzaniyordu. Sadece boynumda değil bedenimin belli yerlerındede vardı böyle bi kaç kesik.

O kazadan bana kalan tek şeyler.

Ailem...

Herşeyim yok olmuştu,

Geriye sadece izleri kalmıştı.

Derin bi nefes alıp bakışlarımı yansımadan kaçırdım yüzümü bile kurulamadan banyodan çıktım.

O kazadan sonra Doğkan amcam beni yanına alıp sahip çıkmıştı.

Abisinden geriye kalan tek şeye gözü gibi bakıyordu.

Buraya ilk geldiğimde yedi yaşındaydım. Amcamın anlattığına hore kazadan sonra bir yıl boyunca komada kalmıştım daha sonra kimseyle konuşmayıp üç yıl boyunca pskolojik tedevi görmüşum. O zamanları pekte hatırlamıyorum hatırlamakta isteyeceğim şeylerde değildi zaten.

Bütün bu süreçte amcam dağa gibi arkamda durmuç bian bile beni yanlız bırakmamıştı.

Adımlarım büyük gardolabın önünde durdu.
İçinden bordu rengi bi kazak ve siyah, bol bi pantolon çıkarıp üzerimi değiştirdim.

Bu sefer makyaj masasının karşısına oturdum.
Omuzlarımın bi karış aşağısına kadar gelen koyu kahverengi saçarımı taramaya başladım.
Eskiden daha uzun olan saçarım şimdi sadece omuzlarımım bıraz aşağısına kadardı.

Uzundu.

Annem vardı ve her bir teliyle ilgilenirdi aa en çokta babam özen gösterirdi.

Annem ne zaman saçlarımı yıkayıp örse bizi izliyor sonrada aynısını özenle kendisi yapıyordu.