2. Bölüm

Ders arasında Miray ve Elif bahçede oturuyorlardı. Beraber konuşup sohbet ediyorlardı. Aslında Elif konuşmuyordu. Sadece oturup boşluğa bakıyordu. Aklında kim olduğu belli zaten. Miray Elif’e heyecanlı bir şekilde bişey anlatırken Elif’in onu dinlemediğini fark etti ve ona seslenmeye başladı. Elif sonra kendine gelip konuştu.

Elif:E-efendim Miray
Miray:Sen hayırdır bi uzaklara dalmalar falan.
Elif:Bilmem. Öyle miyim ki?
Miray:Onu düşünüyosun dimi?
Elif:K-kimi
Miray:Elif! Anlamadım sanma. Eymir’i işte.
Elif: Evet ,O. Sendede durumlar pek farklı değil ama bakıyorum.
Miray’ın yüzü kızardı.
O sırada Can ve Eymir de yürüyordu. Onlardada durum pek farklı değildi. Eymir de Can’ın bu tavrını garipsiyordu. Ama o da bu konunun Miray yüzünden olduğunu anlamıştı.

Eymir:Ben anladım bu tavrının sebebini.
Can:Sendede durum pek farklı değil Eymir efendi.
Eymir’in yüzü kızardı.
Eymir:Sen beni nasıl bu kadar iyi tanıyosun?
Can:Neredeyse 20 yıllık arkadaşınım tabiki tanıcam.

Onlar konuşmaya dalmışken Elif ve Miray’ın yanına gelmişlerdi bile. Bunu gören Ela da arkalarından geldi. Bu sırada Elif arkadaşının hayatını değiştirecek bişey yaptı.

Elif:Biliyor musunuz? Miray çok güzel şarkı söyler. Bir tane söylesene kanka.
Elif Eymir’e göz kırptı, Eymir hemen olayı kavradı.
Eymir:Evet Miray lütfen söyle.
Ela:Ne gerek var canım ders başlıcak birazdan zaten.
Eymir:Ama ben dinlemek istiyorum.
Miray:Tamam tamam söylicem.

Miray şarkı söylemeye başladı. Onların çevresindeki herkes oraya bakmaya başladı.

-Miray
(O an kalbim yerinden çıkacak gibi oldu. Nefesim daraldı. Nefes darlığından en iyi performansımı bile sağlayamamama rağmen bütün okul bizim çevremize doluşmuştu. En sonunda heyecandan dayanamadım ve şarkıyı kısa kestim.)

-Can
(Söyleyecek şey bulamıyorum ki,muazzamdı. Gözlerimi kapatıp kendimi müziğin akışına bıraktım. Kalbim hızla çarpıyordu. Dedim ya söyleyecek kelime yok. Bu yüzden söyleyeceklerim bu kadar.)

Miray heyecandan titriyordu. Kalabalık etraflarına doluştuğu için nefesi daralıyordu. Elif Miray da klostrofobi olduğunu bildiği için onu alıp oradan çıktı. Miray’ı tuvalete götürdü. Can ise arkalarından bakabildi sadece. Eymir “Hadi gel sınıfa gidelim Can” dedi. Miray tuvalete gidince yere oturdu.

Elif:İyi misin?
Miray:B-bilmiyorum.
Elif:Özür dilerim amacım bu değildi.
Miray:Sen bişey yapmadın ki, ama içimde kötü bi his var kesin bişey olacak.
Elif:Ben çocukları çağıracağım sen bekle.

Miray istemesede kabul etti. Elif’i beklerken Ela geldi. Miray içinden “biliyordum” diye geçirdi.

Ela:Oo,Miray hanımda buradaymış.
Miray:Ne istiyorsun benden?
Ela:Bak arkadaşımsın falan demem,Can’dan uzak duracaksın.
Miray:Neden?

Ela “Bu yüzden” diyerek cebinden bi bıçak çıkardı. Miray korkuyla donakaldı. Tuvalet okul dışında olduğu için fazla kişide yoktu ve bu öğrenildiğinde okuldanda atılamazdı. Ela bıçağı Miray’ın boğazına dayadı. Sonra arkadan bir ses geldi.

Can:Ne oluyo burda!
Ela korkuyla Miray’ın bacağına bıçağı çok derin olmayacak şekilde saplayıp diğer kapıdan kaçtı. Miray bacağı tutmadığı için yere yığıldı. Elif korkuyla Miray’a koştu
.
-Miray (Boğazıma dayadı bıçağı, ben o an zaten kendimi kaybettim. Sonra bi ses geldii ve bıçağı bacağıma sapladı. Bacağım tutmayında yere yığıldım. Can “Miray!” diye bağırdı ve karşımda Elif’i gördüm, sonrasını hatırlamıyorum.)

Miray uyandığında hastanedeydi. Karşısında Elif vardı. Arkası dönüktü ve Eymir ile konuşuyordu. Miray gözünü kapayıp onları dinledi.

Eymir:Ailesine neden haber vermedik ki?
Elif:Miray’ın babası yok,annesi başka bi adamla evlendi. Şuan aynı evde yaşıyorlar ama birbirlerini sevmiyorlar.

Miray konuşulanları duydu ama kendinde olmadığı için anlamadı. Eymir’in odadan çıkmasını bekledi. Eymir “Tamam ben çıkıyorum,Can’ın yanına gidicem.” dedi ve odadan çıktı. O sırada Miray’ın aklına Deniz geldi. Yani üvey kardeşi. Miray “Deniz nerde.” dedi ve ayağa kalkmaya çalıştı. Ama ayağına basamadı.

Elif:Bismillah! Tamam sakin ol. Daha haber vermedik.
Miray:Bir dakika, nerdeyim ben?
Elif:Hastanedeyiz. Olanları hatırlıyor musun?
Miray:E-evet. Ama kim yaptı onu hatırlamıyorum. Kim yaptı?
Elif:Arkası dönüktü görmedik.
Miray:Diğerleri nerede?
Elif:Eymir Can’ın yanına gitti. Ela’yı görmedik.
Miray:Can nerede ki?
Elif:Bilmiyorum. Eymir nerede olduğunu söylemedi bana.

Elif eline telefonunu alıp Deniz’i aradı. Deniz hızlıca evden çıkıp hastaneye geldi. Odaya girdiği gibi Miray’a sarıldı ve ağladı.Miray da ona sarıldı.

Miray:Şşşşş tamam yok bişey. Anneme bişey demedin dimi.
Deniz:Hayır,Elif’lere gitmiş dedim.
Miray:Elif ben çıkmak istiyorum.
Elif:Tamam ben gidip doktora sorayım.Elif odadan çıktı.
Deniz:Abla korkuyorum.
Miray:Neden ablacım.
Deniz:Annem..
Miray:Ne annem. Naptı yine sana.
Deniz:Okul kaydımı aldırdı…
Miray:Nee!
O sırada Elif odaya girdi.
Elif:Tamamdır hadi gidelim. Bir dakika noluyo.
Miray:Annem Deniz’in okul kaydını aldırmış.
Elif:Ne! Tamam bu gece bende kalıyosunuz ben onların yanına göndermem sizi.

Miray ve Deniz mecburen kabul etti. Beraber Elif’in evine gitmek için hastaneden çıktılar. O sırada Eymir’i gördüler.

Elif:Bir dakika bir gelin kızlar.
Elif:Eymir dur! Can nerde.
Eymir:Mezarlıktaydı en son.
Miray:Ne alaka.
Eymir:Annesine gitmiş.
Elif:He tamam. Hadi gelin kızlar.

Miray belli etmese bile çok üzülmüştü. Ağlamamak için kendini zor tuttu. İçinden “Hayat bana yalan söylüyor”dedi.