KIŞIN SESSİZLİĞİ

Sokak lambaları vururken cama,
Gece ağır ağır iner şehre.
Bir avuç kar konar eski bir banka,
Ay ışığı saklanır sessizce.

Soğuk değiyor ellerime,
Ama içimde hâlâ bir sıcaklık var.
Belki geçmişten kalan bir cümle,
Belki dönmesini bekleyen bir bahar.

Penceremde buğulanmış bir iz,
Dışarıda kar, içeride düşünceler.
Her kar tanesi başka bir hikâye,
Her sessizlik biraz seni söyler.

Ve sabah olduğunda erir karlar,
Güneş dokunur gecenin izine.
Kış ne kadar uzun sürerse sürsün,
Bahar bir gün döner yine. 🤎