KALPSİZ DEĞİLDİM

Haksız yere sustu kalbin,
Benim için atmaktan vazgeçti bir gün,
Oysa ben seni kaybetmemek için
Kendimden bile vazgeçmiştim dün.

Bana “kalpsiz” dedin, bilmeden,
İçimde kopan fırtınaları görmeden,
Bir insanın kalbini kırıp da
Nasıl hâlâ susabildin, söylemeden?

Verdin bana görünmeyen yaralar,
Kimsenin bilmediği sessiz sızılar,
Ben gülümserken bile içimde
Adını taşıyan kırık hatıralar.

Sen belki çoktan unuttun beni,
Ama ben unutamadım söylediklerini,
Bir insan nasıl bu kadar incinir,
Bir kalp nasıl taşır böyle sessizliği?

Şimdi sorsan, “Ne bıraktım sana?” diye,
Cevabım saklıdır suskunluğumda,
Biraz kırgınlık, biraz özlem,
Bir de geçmeyen izin en derin yanımda.

Peki farkında mısın verdiğin hasarın?
Bir kalbi suçlayıp kırmanın ağırlığının…
Ben kalpsiz değildim, sen görmedin;
Benim kalbim vardı… sadece sana inanmıştı. 🤎