Bölüm 11:İsimsiz Mesaj

Pazar sabahı...
Saat tam 10.00 olmuştu.
Aras, Bodrum Yetimhanesi'nin önüne geldi. Elindeki telefon ekranına baktı.
"Geçmişinizle ilgili öğreneceğiniz önemli bir gerçek var."
Tam içeri girecekken arkasında bir araba durdu.
Kapı açıldı.
İnen kişi...
Teoman'dı.
İkisi de şaşkınlıkla birbirine baktı.
Teoman kaşlarını çattı.
"Sen niye buradasın?"
Aras telefonunu gösterdi.
"Bana mesaj geldi."
Teoman da kendi telefonunu gösterdi.
"Bana da."
İkisi sessizce yetimhaneye girdi.
Yaşlı müdüre hanım onları odasına aldı.
Masanın üzerine eski bir dosya koydu.
"Bu dosya yıllardır saklanıyordu."
Aras heyecanlandı.
"Kardeşimle ilgili mi?"
Kadın başını salladı.
"Evet..."
Teoman sıkılmış bir şekilde koltuğa yaslandı.
"Benim bununla ne ilgim var?"
Kadın dosyayı açtı.
İçinden eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta iki küçük erkek çocuk vardı.
Aras fotoğrafı görünce gözleri doldu.
"Bu... Benim."
Kadın gülümsedi.
"Evet."
Aras hemen yanındaki çocuğu gösterdi.
"Peki bu?"
Kadın derin bir nefes aldı.
"Onu yıllar önce evlat edindiler."
Aras heyecanla ayağa kalktı.
"Nerede? Kim o?"
Kadın başını iki yana salladı.
"Bunu söyleyemem."
"Neden?"
"Çünkü aile izin vermedi."
Teoman sıkılarak ayağa kalktı.
"Ben gidiyorum."
Kapıya yöneldi.
Tam çıkacakken kadın arkasından seslendi.
"Genç adam..."
Teoman döndü.
"Ne var?"
Kadın birkaç saniye Teoman'ın yüzüne baktı.
Sonra yavaşça gülümsedi.
"Hiçbir şey..."
Teoman anlam veremeden dışarı çıktı.
Kadın ise kendi kendine fısıldadı.
"İkisi de aynı odadaydı... Ama hâlâ bilmiyorlar."
Okul - Pazartesi
Koridorda yine herkes konuşuyordu.
Teoman, Kutay ve Evren yürürken Barış yanlışlıkla Teoman'a çarptı.
Teoman sertçe döndü.
"Gözün yok mu senin?"
Barış hemen geri çekildi.
"Özür dilerim."
Teoman alaycı bir şekilde güldü.
"Özrün kendine kalsın."
Tam o sırada Aras geldi.
"Yine mi Barış?"
Teoman omuz silkti.
"Canım istedi."
Aras'ın sabrı taşmıştı.
"Onunla uğraşmayı bırak."
Teoman sert bir kahkaha attı.
"Yoksa ne olacak?"
Aras gözlerini kaçırmadan cevap verdi.
"Bir gün herkes yaptığının karşılığını alır."
Teoman Aras'ın omzuna sertçe çarptı.
"O günü bekleriz."
Kutay ve Evren de Teoman'ın peşinden gittiler.
Barış derin bir nefes aldı.
"İyi ki geldin."
Aras gülümsedi.
"Merak etme. Seni yalnız bırakmam."
Bahçe
Deniz olanları uzaktan görmüştü.
Teoman'ın yanına geldi.
"Neden hâlâ Barış'a böyle davranıyorsun?"
Teoman sertçe cevap verdi.
"Çünkü karışan çok."
"Aras mı?"
"Evet."
Deniz başını salladı.
"Aras seni kışkırtmıyor. Sadece doğru olanı yapıyor."
Teoman sinirlenerek uzaklaştı.
Deniz arkasından bakarken içinden,
"Keşke içindeki öfkeyi bırakabilsen..."
diye geçirdi.
O günün akşamı...
Aras, yetimhaneden aldığı fotoğrafı tekrar eline aldı.
Fotoğrafın arkasında daha önce fark etmediği silik bir yazı vardı.
"Demir'i koruyun..."
Aras'ın kalbi hızlandı.
"Demir... Seni bulacağım."
Ama hâlâ bilmiyordu...
Aradığı kişi, her gün karşısına çıkan ve onunla kavga eden Teomandı.
Devam edecek...