Yeni komşu

Yağmur hiç böyle başlamamıştı. Pencereme her damla vurduğunda, dışarıdaki hayatın beni çağırdığını sanırdım. Oysa o gün, dışarıda duran bir yabancı, bütün sessizliğimi değiştirecekti.
Siyah tişört giymişti. Bir eli cebinde, diğerinde kahve bardağı vardı. Sanki bütün mahalle onunmuş gibi etrafı izliyordu.
Tam perdeyi kapatacakken başını kaldırdı.
Göz göze geldik.
Kaşını hafifçe kaldırdı. Sonra gülümsedi.
Ben hemen perdeyi kapattım.
"Harika Alina, güne rezil olarak başladın."
Telefonum titredi.
Bilinmeyen Numara:
Perdeyi kapatmana gerek yoktu. Günaydın demen yeterliydi.
Ekrana birkaç saniye baktım.
Kimdi bu çocuk?
Ve numaramı nereden bulmuştu?
“Ne oldu?”
“Hiçbir şey!”
Ama bir şey vardı.
Hem de kocaman bir şey.
Çünkü o sabah ilk defa, hayatımın sıradan geçmeyeceğini hissetmiştim.