İlk konuşma

İlk kez onun sesinde şaka olmayan bir şey duymuştum.
Tam ona bir şey soracakken telefonum çaldı.
Ekranda annemin adı yazıyordu.
Telefonu açtım.
“Alina, neredesin? Eve hemen gelmen gerekiyor.”
“Ne oldu anne?”
Annem birkaç saniye sustu.
“Baban geldi.”
Olduğum yerde kaldım.
Aras bana döndü.
“İyi misin?”
Cevap veremedim.
Çünkü babamın eve gelmesi, benim için hiçbir zaman güzel bir haber olmamıştı.
Telefonu kulağımdan indirdim. Birkaç saniye boyunca yağmurun sesinden başka hiçbir şey duymadım.
Aras şemsiyeyi biraz daha üzerime tuttu.
“Alina, ne oldu?”
“Babam gelmiş.”
“Bu kötü bir şey mi?”
Cevap vermedim. Çantamın askısını omzuma düzelttim ve yürümeye başladım.
“Ben eve gidiyorum.”
Aras arkamdan geldi.
“İstersen seni kapıya kadar bırakayım.”
“Gerek yok.”
“Her şeye gerek yok diyorsun zaten.”
Bu kez cevap vermedim.
Apartmana vardığımızda şemsiyeyi kapattı. Kapının önünde durup bana baktı.