ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Bay James birkaç dakika önce geri dönmüştü ve aradan sadece birkaç dakika daha geçmişti ki kapı hafifçe çalındı.
Buyurun.

İçeri James’in sekreteri Bayan Cynthia girdi. Elli yaşlarında bir kadındı ve yüzünü huzur veren sakin bir gülümseme süslüyordu.
Elinde bir kâğıt torbayla bana doğru ilerledi.
Buyur canım, sana kuru kıyafetler getirdik.

Ona minnetle gülümsedim.
Çok teşekkür ederim.

Talimatlarını bekleyerek James’e döndü.
Bugünkü tüm toplantılarımı iptal et.

Şaşırmış görünüyordu.
Hepsini mi efendim?
Evet, yarına ertelenebilirler.

Başını sallayıp dışarı çıktı ve ardından kapıyı sessizce kapattı.
Hızla ona döndüm.
İşlerini benim yüzümden iptal etmene gerek yok. Kıyafetlerimi değiştirip ofisime döneceğim.

Hafifçe gülümsedi ve başını salladı.
Bu küçük dostumuzun işini hallettikten sonra.

Uyuyan yavru köpeğe baktı, ardından devam etti:
Önce onu veterinere götüreceğiz.

Gülümsememi engelleyemedim.
Hayvanları çok seviyorsun, öyle görünüyor.

Yavru köpeğin başını nazikçe okşarken cevap verdi:
İnsanların düşündüğünden daha fazla.

⸻
Yarım saatten kısa bir süre sonra, bir veteriner kliniğinin bekleme odasında oturuyordum.
James ise yavru köpeği kollarının arasında büyük bir özenle taşıyordu. Sanki ona zarar vermekten korkuyor gibiydi.
Onu ilk kez iş ortamının dışında görüyordum.
Ne dosyalar vardı…
Ne toplantılar…
Ne de alıştığım o sert yüz ifadesi.
Karşımda oturmuş, yavru köpeğe gülümsüyor, ara sıra başını okşuyordu. Hatta yavru köpek, James’in eli kendisine her yaklaştığında küçük kuyruğunu sallamaya başlamıştı.
Düşünmeden edemedim:
Demek James’in gerçekte olduğu kişi buydu.
Kliniğin kapısı açıldı ve beyaz önlüklü bir adam içeri girdi.
Gözleri James’e değer değmez gülümsedi.
Uzun zaman oldu, James.

James yaramazca kaşını kaldırdı.
Ne? Beni özledin mi?

Veteriner güldü.
Asla… Kliniğime her girdiğinde ortadan kaybolan sessizliği özledim.

Farkında olmadan güldüm, James ise teslim olmuşçasına başını salladı.
Merak etme, bugün Knox için gelmedim.
Şükürler olsun.

Veteriner gülümseyerek yavru köpeğe döndü.
Öyleyse bu yakışıklı kim?

James yavru köpeği dikkatlice ona uzattı.
Onu şirketin önünde, yağmurun altında Luciana buldu.

Veteriner onu nazikçe kucağına alıp muayene masasının üzerine koydu.
Kulaklarını, gözlerini ve dişlerini kontrol etmeye başladı. Ardından karnını ve patilerini yokladı.
Birkaç dakika sonra rahatlamış bir şekilde gülümsedi.
Sağlığı iyi görünüyor. Yaşı da yaklaşık iki ya da üç aylık.

Rahat bir nefes aldım.
Yani iyi mi?
Evet. Neyse ki onu zamanında bulmuşsunuz. O yağmurun altında birkaç saat daha kalsaydı, durum farklı olabilirdi.

Ona bakarken göğsümde bir sıkışma hissettim.
Veteriner yavru köpeğin başını okşarken gülümsedi.
Sadece birkaç aşıya, yaşına uygun mamaya… ve bolca sıcaklığa ihtiyacı var.

James başını salladı.
Bu en kolay kısmı.

Veteriner muayeneyi tamamladıktan sonra bize gülümseyerek baktı.
Geriye bir soru kaldı.

Şaşkınlıkla ona baktık.
Adı ne?

Ortalığa sessizlik çöktü.
James’le birbirimize baktık.
Sonra James yavru köpeğin önünde hafifçe eğilip gülümseyerek sordu:
Ne dersin… Max?

Yavru köpek tam o anda başını kaldırıp küçük kuyruğunu heyecanla salladı. Sanki kabul ettiğini ilan ediyordu.
Güldüm.
Görünüşe göre beğendi.

Veteriner de güldü.
Öyleyse… Hoş geldin, Max.

Ve o andan itibaren…
Artık o bilinmeyen küçük yavru köpek değildi.
O, Max olmuştu.