ISLAK

Koridor kalabalıktı.
Zil yeni çalmıştı, herkes sınıflara doluşuyordu. Mark adımlarını hızlandırmadı. Acele etmeyi sevmezdi; zaten kimse onu beklemiyordu.
Sınıf kapısına yaklaştığında içeriden garip bir sessizlik geldi kulağına.
Normal değildi bu.
Tam kapıdan adımını attığı anda—
Şap.
Soğuk bir şey kafasından aşağı boşaldı.
Bir an nefes alamadı. Su saçlarından yüzüne, boynundan gömleğine aktı. Gözlerini kırpıştırdı ama nafileydi; her yeri ıslanmıştı. Beyaz gömleği tenine yapıştı, ayakkabılarının içine kadar su doldu.
Sınıf kahkahayla patladı.
Mark olduğu yerde kaldı. Başını yavaşça kaldırdı.
Suyun nereden geldiğini anlaması zor olmadı. Kapının üstüne yerleştirilmiş sebil şişesi boştu.
Gözleri sınıfı taradı.
Ve Lara’yı gördü.
Arka sıralardan birinde oturuyordu. Kollarını sıranın üstüne koymuş, başını hafifçe yana eğmişti. Gülmüyordu. Ama dudaklarının kenarında belli belirsiz bir ifade vardı. Memnuniyet gibi.
Mark’ın çenesi gerildi.
Islak saçlarından damlalar yere düşerken, bakışları Lara’ya kilitlendi.
Lara bakışını kaçırmadı.
“Ne bakıyorsun?” der gibiydi yüzü.
“Olması gereken oldu.”
Mark hiçbir şey söylemedi.
Sessizce yürüdü. Ayakkabıları her adımda ses çıkarıyordu. En köşedeki sıraya oturdu. Çantasını yere bıraktı. Islak, pis ve herkesin bakışları altındaydı.
Ama asıl canını yakan bu değildi.
Lara hâlâ ona bakıyordu.
Mark gözlerini kıstı.
Bu daha bitmemişti.
Belli ki bu kız…
onu bilerek seçmişti.