1. BÖLÜM: VİRAJ 13

Selamlar canlarım hepiniz hoş geldiniz.

UYARI!!!: YAZDIĞIM VE YAZACAĞIM HİÇ BİR ŞEY GERÇEK DEĞİLDİR VE YAZDIĞIM ŞEYLERDE BİRİLERİNİ VEYA BİRŞEYLERİ AŞAĞILAMA AMACI YOKTUR BİLGİNİZE!!!!!

Bu benim ilk kurgum değil ama ilk defa böyle bir kurgu yazacağım.

Bazı hatalarım olabilir ve şimdiden hepinizden çok özür dilerim.

İyi okumalar💞

🚘🚘🚘

"Lütfen, sadece bir kere Vera."

"İmkanı yok! Asla gelmem."

Sude yüzünü asarak kollarını göğsünde birleştirdiğinde bende oflayarak önüme döndüm.

Konumuz her zaman ki gibi benim yarışı izlemeye gitmememdi. Salakça bir yarış için neden o kadar zaman bekleyeyim ki?

Bu tabii ki de benim düşüncemdi ve ben nasıl onların düşüncesine saygı duyuyorsam onlarında benim düşünceme saygı duymaları lazımdı ama asla bunu yapmıyorlardı.

Her hafta Cuma günü araba yarışları yapılırdı. Hiç katılmamıştım ama oldukça kargaşalı bir yarış olduğunu tahmin edebiliyordum.

Ve tabii bir de sosyal medyada paylaşılan videolar sayesinde biraz bilgim vardı.

Bugün Cuma günüydü ve o haftanın beklenilen yarış günü gelmişti. Herkes oldukça heyecanlıydı ve benim için bu da çok saçmaydı.

Tabii benim için...

Sude yani en yakın arkadaşım.

Sude benim tam tersime hiç bir araba yarışını kaçırmaz, benide zorla yanında götürmeye çalışırdı.

Ama ben asla kabul etmezdim.

Sude tekrar bana döndüğünde bende gözlerimi ona çevirdim.

"Vera, lütfen benimle gel."

Kafamı hayır anlamında iki yana salladığımda sınıfın kapısının içinden Sude'yle birlikte araba yarışına katılan kızlar girdi.

Aynı sınıftaydık ama pek konuşmazdık, daha doğrusu onlar beni kendileri gibi bulmadıkları için konuşmazlardı.

Üniversite sınavına bir ay kalmıştı ve gördüğüm kadarıyla çoğu kişi bunu dikkate almıyordu.

Ben gece gündüz çalışır, istediğim bir hayatı yaşamak için asla pes etmezdim.

Ailem varlıklıydı ama karakter konusunda hiç biri tam değildi. Benimde en baştaki hedefim onlardan ayrı bir eve veya başka bir şehre gitmekti.

Sıramın üzerinde duran defter ve kalemlerimi toplamaya başladığımda diğerleri çoktan sınıftan çıkmaya başlamışlardı bile.

Tek istediğim eve gidip bu üstümdeki formaları çıkarıp, ellerimi yıkamaktı.

Çantamın kulplarını iki kolumada geçirdiğimde o kızlar bize daha doğrusu Sude'ye doğru gelmişlerdi.

"Sude akşam ne giyeceksin?"

Sıradan çıktığımda onların konuşmalarını net bir şekilde duyuyordum.

"Bilmiyorum eve gidince bakacağım."

Aralarından biri yani adının Serra olduğunu tahmin ettiğim kız bana gözlerini dikerek.

"Bence sende gelmelisin, en azından bir kere de olsa ortamı görmüş olursun."

Ortam?

İçki.
Kumar.
Alkol.
Cinsellik.
Kavga.

Ortam dedikleri aynen böyle bir yerdi.

Gitmemiş olsamda orada olanlar belliydi. Ortamları aynen böyle bir yerdi, işte bu yüzden asla o yarışlara gitmeyi kabul etmiyordum.

"Teşekkürler ama gelmeyeceğim."

Sude ayağa kalkarak yanıma geldi ve koluma girdi.

"Sadece bu akşam gel, eğer gitmek istersen hemen oradan ayrılırız."

İstemediğimi daha kaç kez söyleyebilirdim? Kaç kez daha orayı sevmediğimi söyleyebilirdim?

"Olmaz."

Tam bir adım atmışken Sude yine önüme geçerek.

"Sadece bu günlük gel, yemin ederim bir daha asla ısrar etmeyeceğim ama eğer gelmezsen bu ısrarlara devam ederim."

Bu ne tür saçma bir tehditti? Israr etmeleri hoşuma gitmiyor olabilir ama bunu engellemek için defalarca kez reddettiğim bir teklifi kabul edemezdim.

İç ses: Bence bu akşam git ve her şeyden kurtul.

İç sesim bile kafayı yemişti! Onca zaman kabul etmemiştim, şimdi mi kabul edecektim?

Aslında bir yanım da 'bir kereden bir şey olmaz' diyordu ama yine kabul edemiyordum.

Etsem ne olacaktı? Orada başıma bir şey gelecek miydi?

Salakça bir şekilde paranoyaklıktı seviye atlıyordum.

Bu sefer ağzımı kabul etmek için açacaktım. SONUNDAAAA!!!

"İyi, gelirim ama eğer istemezsem geri eve döneceğim."

Sude kocaman gülümseyerek bana sarılmıştı ve diğer kızlarda 'sonunda' kelimesini hep birlikte söylemişlerdi.

Kendimi yerin dibine gömmeye hazırdım...

🚘🚘🚘

"Burada bekleyeceğiz."

İki üç tane arabayı görebilmek için dakikalarca bekleyecektim! İnanılır gibi değildi.

En sonunda o meşhur yere gelmiştim ve benim gözümde asla abartıldığı gibi bir yer değildi.

Sude ve diğer kızlar tam yanımdaydı, diğer tarafımda ise onların flörtleri veya sevgilileri gibi olan erkekler duruyordu.

Hiç biriyle tanışmamıştım ve bunu da istemiyordum.

Üstümde olduğumuz yerin aksine oldukça ciddi ve düzenli bir kıyafet vardı. Hiç bir zaman rahat veya düzensizliği sevmezdim.

Yanımdaki erkeklerden sesler yükselince refleksle kafamı o tarafa çevirdim. Yüksek bir sesle gülüyorlardı.

Yanlarına ise yeni gelmiş birisi duruyordu.

Aralarından sadece Sude'nin sevgilisi olduğunu bildiğim kişiyi tanıyordum. Yani Kaan.

Sude sevgilisinin yanına gittiğinde resmen sahipsiz kalmış bir çocuk gibi etrafıma bakınmaya başlamıştım.

Diğer kızlarda başka taraflara dağılmışlardı. Güya beni yalnız bırakmayacaklardı.

Sude beni yanına çağırdığında ise gidip gitmemek arasında kalmıştım.

Ama tabii ki de mecburen gidecektim.

Adımlarım hızlı ve her şey gibi düzenliydi. Yanlarında durduğumda ise ortada duran kişi bana bakarak ama Sude'ye hitaben.

"Bu taş bebek kim?"

İnsanın sorduğu en normal sorunun kalıbı bile mi anormal olurdu?

Kemik beyinlinin bana dediği şeye bak!

Sude endişeyle bana baktığında bende Sude'ye bakarak asla çekinmeden.

"Peki bu kendisini kaybetmiş yavşak kim?"

Tüm herkes şaşkınlıkla bize bakarken biz sadece birbirimize bakıyorduk.

Belki de bakışlarımızı çevirmek istiyorduk ama olmuyordu.

🚘🚘🚘

Bittiii.

İlk bölüm olduğu için kısa tuttum, diğer bölümler Uzun olacak.

Diğer bölümde görüşmek dileğiyle canlarım.

💝💝💝💝💝