2. Bölüm - Özdemir ve Kandemirin Gizli Aşkı!

2. Bölüm - Özdemir ve Kandemirin Gizli Aşkı!

M

ahperi Özdemir

Ortamda derin bir sessizlik oluşmuştu. Babannemin bu sözleri bu gece benim ölüm fermanımdı ancak o bunu pek umursuyor gibi görünmüyordu.

Duyduklarımı sindirebilmem mümkün değildi. Babannem karşımda rahatça yemeğini yiyerek tüm ailemin ortasında bana evleneceğimi söylüyordu.

Bunu kabul etmem de mümkün değildi. Asla kabul etmezdim. Üniversiteye gidecektim ben. Hayallerim vardı benim.

Nasıl kabul edecektim ki? En son çocukken gördüğüm adamla nasıl evlenmeyi kabul edecektim?

Her şeyin bir şaka olmasını diledim içimden.

Annem de benim gibi şaşkın gözlerle babanneme ve babama bakıyordu.

Hızla ayağa kalktım. Bunu kabul etmem mümkün değildi. Hangi saçma kararla bunu uygun görmüşlerdi bana?

Ayağa kalkmamla masadaki tüm gözler bana döndü. Bunu kabul etmemi benden nasıl istiyorlardı? Öylece kabul edeceğimi mi sanıyorlardı?

"Siz şaka mı yapıyorsunuz?" Dedikten sonra babanneme döndüm. "Babanne siz ciddi misiniz? Beni o adamla evlendirmeyi mi düşünüyorsunuz gerçekten?"

Babama baktım yalvaran gözlerle. Pişmanlıkla bakışlarını kaçırdığını gördüm.

"Hiç öyle babana bakma Mahperi. Kandemirlerle evleneceksun dediysem evleneceksun. Böylesi hepumuz içun daha hayurlu olacak!" Babannem sinirle bana bunları söylemişti.

İnanamıyordum. Şuan düştüğümde duruma inanamıyordum. Ben ne yaşıyordum böyle?

Babamla anneme döndüm. Babannem beni ciddiye almıyordu çünkü. "Ya siz nasıl izin verirsiniz anne?" Diyip babama döndüm. "Peki sen baba? Gerçekten onayladın mı bu evliliği? Tek kızını Kandemirlere verebilecek misin peki baba?" Diye sordum sinirle.

"Mahperi!" Babamın sesinin yüksek çıkmasına rağmen uyarı niyetiyle söylediğini anlayabiliyordum.

Saygımı bozmamı istemiyordu ancak onlarda beni sevmediğim bir evliliğe itiyorlardı.

"Ne Mahperi ya ne? Anne sen bir şey söylemeyecek misin? Bu evlilik olmaz demiycek misin? " Sinirle elimi saçlarıma geçirdim. "Ya benim okulum var. Okulum! Siz nasıl izin verirsiniz böyle bir şeye?"

Annemin gözlerinden yaşlar akmaya başlamıştı artık. Kısık bir sesle, "özür dilerim." Dediğini duydum.

Olan olmuşken neye özür diliyordu? Özür dileyeceğine kızını kurtarmayı denese olmaz mıydı?

Tayfun amcam ayağa kalktı. Yüzü ifadesizdi. "Mahperi kızım yapma böyle.. Sakinleş bi öyle konuşalım." Dedi yatıştırıcı bir sesle.

Sakinleşmem verilen kararı değiştirecek miydi?

Başıma bir ağrının saplandığını hissetim. Ama ağrı umurumda değildi. Bu durumdan bir an önce kurtulmalıydım.

"Sana zamanunda da dedum Şeref. Bu kuzi bu kadar şimartmasaydun şimdi böyle olmayacaktu. Aha hep bu gelinun suçudur!" Babannem eliyle annemi göstererek konuşmuştu.

Yengelerim masada ne olup bittiğiyle ilgilenmeyip sakince yemeklerini yiyorlardı. Kuzenlerim şaşkınca bana ve babanneme bakıyorlardı. Amcam ve halalarım ise ifadesizdi.

Ne güzel bir aileydik böyle!

"Anne şuan sırası mı Allah aşkına?" Dedi babam hayretle.

"Tabi sirasidur. Düzgün yetiştürseydun böyle olmazdi bu kiz. Ne var evlenmeye? Okuyup başumuza profesör kesileceğune evlensun." Babannemin dediklerine karşılık hayretle güldüm bende.

"Baba bana söz vermiştin! Hani nerede sözün?" Dedim kırgınlıkla. En çokta babama kırılmıştım. Babam benim diğer yarımdı.

Ancak görüyordum ki diğer yarım dediğim insan aslında hiç bir şeyimdi.

Babam ne diyeceğini bilemiyormuş gibiydi. Hâlbuki babannem bunları söylerken kendinden çok emindi.

"Mahperi -" Daha fazla dinleyemeceğime dair kendime olan inancımı yitirirken salondan ayrıldım.

Şuan değil babamla hiç bir insanla konuşmak dahi istemiyordum.

Hızlıca merdivenleri çıkmaya başladım. Başım çok ağrıyordu ve haplarımı kullanmayı unutmuştum.

Odama girdikten sonra kapımı kitledim. Kimsenin gelmesini istemiyordum. Herkese kırgındım. Bu evliliğe izin veren herkese kırgındım.

Ben çekmeceden haplarımı çıkartırken kapım çaldı. Çalan kişiyi sesinden tanıdım. "Mahperi çok özür dilerim kızım. Yemin ederim ki bu olayı bilmiyordum." Ardından hıçkırdı annem. "Bilsem yemin ederim ki asla izin vermezdim kızım. Babam söylemedi bana. Nolursun aç kapıyı Mahperi'm. En azından yüzünü göreyim annem." Bir hıçkırık daha.

Ne diyeceğimi bilmiyordum. Gerçekten bilmiyor muydu? Emin değildim. Kimseye güvenim kalmamıştı bu olaydan sonra.

"İyiyim anne merak etme." Dedim sadece.

"Ben iyi değilim ama. Aç kapıyı bir yüzünü gireyim Mahperi. Hadi kızım." Diyen annem beni ikna etmeye çalışıyordu. Ancak ben o kapıyı anneme açmayacaktım.

Çünkü biliyordum ki kapıyı anneme açarsam babamda girerdi. Ve emindim ki babam annemin hemen arkasındaydı ve benim kapıyı açmamı bekliyorlardı her ikisi de.

Ama onlara istediklerini vermeyecektim. Bu gece yalnız kalmaya ihtiyacım vardı.

Bir süre ses vermezsem giderlerdi. Biliyordum. O yüzden sessizce hapımı içerek, yatağıma oturdum.

En büyük abim Metahanı çok özlüyordum. Bundan bir kaç yıl öncesinde yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmezdi oysa.

Odamın gökyüzüne bakan penceresine baktım. Karanlık gökyüzünde parlayan binlerce yıldız vardı.

Biliyordum ki Oğuz abimde o yıldızlardan biriydi. Küçükken bir anlaşma yapmıştık Oğuz abiyle. Beni ne zaman özlersen yıldızlara bak dediği günden sonra onu özlediğim her gün yıldızlara bakarak bulmuştum kendimi.

Bundan bir beş yıl önce abimin öldüğünü öğrenmiştim. Bir kaç ay sonra da Metehan abimi babam silmişti. Her şey üst üste gelmişti. Bir kaç ay liseye gidememiştim. Ağır bir depresyona girmiştim o dönemler.

Bazı insanlar hayatına yıldız gibi girer ışık verirler ama dokunamazsın. Çokta uzaktadırlar...

Ulaşamayacağım kadar uzaktaydı bana Oğuz abim. Metehan abim ise neredeydi bilmiyordum...

Hep içime kapanık bir çocuk olmuştum. Aileme sorun çıkarmazdım hiç bir zaman. Hastalığımı öğrendiğim zaman ise daha da içime kapanmıştım.

Üzülsem bile bunu kimseye belli etmezdim. Annem bu durumumdan hep yakınır ancak huylu huyundan vazgeçmez derler.

Ben duygularımı hep kendime sakladım. Çünkü duygularımı anlatacak bir kişiyi bile çevremde bulamadım.

Telefonuma gelen üst üste bildirimlerin sesisini duyuyordum. Daha sonra telefondan arama sesi yükseldi. Baktığımda kız arkadaşım Zeynep'in aradığını gördüm.

Telefonu açtım. "Efendim Zeynep?" Demiştim boğuk bir sesle.

"Mahperi iyi misin sen? Sesin niye böyle geliyor?" Diye sordu.

Boğazımı temizledim. "İyiyim. Sen niye aramıştın?"

"Kızım hakkında çıkan haberleri görmedin mi?" Diyince oturduğum yatakta ayağa kalktım telaşla.

Hakkımda ne haberler çıkmıştı? Benim niye haberin yoktu?

"Nasıl yani?" Sesimin şaşkın çıkmasına engel olamadım.

"Sana gönderdiğim siteye gir hemen!" Diyerek telefonu kapattı Zeynep.

WhatsApptan bir site göndermişti. Gönderdiği siteye tıkladım. Haber yapacak neyim vardı ki?

Karşıma Deva Kandemirin ve benim fotoğrafım çıktı. Kaşlarım çatıldı. Ne alakaydı?

Alta kaydırarak okumaya başladım.

FLAŞ FLAŞ FLAŞ! Sosyetenin Gizli Aşkında Mutlu Son: Deva Kandemir ve Mahperi Özdemir Evleniyor!

Magazin dünyası bugün adeta deprem etkisi yaratacak gizli bir aşk ve evlilik haberiyle çalkalanıyor! İş ve cemiyet hayatının gözde isimlerinden Deva Kandemir ile zarafetiyle büyüleyen Mahperi Özdemir, nikah masasına oturmaya hazırlanıyor.

Kulislerden sızan özel bilgilere göre, çift bu mutlu haberi şimdilik sadece aile büyükleriyle paylaşmış ve her şeyin tamamen gizli kalmasını istemişti. Ancak kulaktan kulağa yayılan bu büyük sır, daha fazla gizli kalamadı ve ilk kez bizim radarlarımıza yakalandı!

Bugüne kadar ilişkilerini kameralardan köşe bucak saklamayı başaran Kandemir ve Özdemir çiftinin, bu haberin ardından nasıl bir açıklama yapacağı merak konusu. Bakalım gizemli aşıklar sessizliklerini bozup bu mutlu haberi resmiyete dökecekler mi?

Gelişmeleri yakından takip ediyor ve mikrofonlarımızı her an Deva Kandemir ile Mahperi Özdemir'e çevirmek üzere hazırda bekliyoruz! Bizi takip etmeye devam edin!

(Devam edecek)

Merhabalar nasılsınız?

Bu aralar yoğun olduğum için bu bölümü geç atabildim🫠

Hikayemizin gidişatını beğendiniz mi?

Yıldız sınırı: 15

Yorum yapmayı unutmayın

Tiktok hesabım:hakime_hanim4

Beni takip ederseniz sevinirim sevgili okurlarım 🙋🏻♀️