Bölüm 3

Bir anlık sessizlik
Zil çaldığında sınıftaki sessizlik bir anda dağıldı
Sandalyeler çekildiÇantalar kapandıHerkes koridora çıkmak için birbirinin önünden geçmeye başladı
Ben defterimi çantama koyarken Lal hâlâ sinirliydi
Bir daha yaparsa gerçekten-
İris sözünü kesti
Tamam, tamam Duyduk
Lal ona baktı
Ben daha bitirmedim
Biliyorum
Sonra da neden sinirlisin diyorsunuz
Gülümsedim
Çünkü sen hiç sinirlenmiyorsun
Ben gayet sakinim
İris ve ben aynı anda ona baktık
Lal birkaç saniye sustu
Tamam. Biraz sinirliyim
Üçümüz sınıftan çıktık.Koridor her zamanki gibi kalabalıktı
Öğrenciler bir yerlere yetişmeye çalışıyor bazıları merdivenlerde konuşuyor bazıları sınıfların önünde bekliyordu
Ben çantamın askısını düzelttim
Tam köşeyi dönerken karşıdan Barın Uras ve Arden geldi
Barın beni görünce gülümsedi
Güzel
Efendim
Bugün bana çarpmadın
Sen de yolumdan çekildin
Demek ki öğreniyorsun Tatlı Bela
Gözlerimi devirdim
Çok komiksin
Biliyorum
Uras araya girdi.
Bence ikinizin konuşmaları hiç bitmeyecek
Bitmeyecek
dedim
Barın bana baktı
Katılıyorum
Lal arkamızdan seslendi
Ben gidiyorum
Döndüm
Nereye?”
Kantine
İris de başını salladı
Ben de geliyorum
Üçümüz ilerlemeye başladık
Birkaç adım sonra arkadan Uras’ın sesi geldi
Biz de geliyoruz!
Lal dönmeden cevap verdi
Kim çağırdı?
Kimse
E o zaman
Canımız istedi
Lal başını iki yana salladı
Başımıza bela aldık
Kantine indiğimizde boş bir masa bulmak zor olmadı Altımız aynı masaya oturduk Henüz birbirimizi doğru düzgün tanımıyorduk Ama nedense ortam garip şekilde rahattı
Uras sandalyesine yaslandı
Bugün sabah olanları düşündükçe komik geliyor
Lal ona baktı
Nesi komik?
Hiçbir şey
İyi
Arden sessizce oturuyordu
Lal ona baktı.
Sen neden susuyorsun
Arden omuz silkti
Konuşmamı mı istiyorsun?
Hayır
Tamam
Lal birkaç saniye ona baktı
Sen gerçekten sinir bozucusun
Arden’ın dudaklarının kenarı kıvrıldı
Biliyorum
Uras gülmeye başladı
Ben bu ikisini izlemeye devam edeceğim
İris başını iki yana salladı
Daha ilk gün
İlk gün olduğu için güzel
Ben gülümserken gözüm Barın’a kaydı
Ama bu kez gülümsemiyordu
Bir anda yüzü değişmişti
Bakışları masanın üzerinde sabitlenmişti
Sonra eli yavaşça göğsüne gitti.
Kaşları hafifçe çatıldı
Benim gülümsemem kayboldu
Barın?
Başını kaldırdı.
Efendim?
İyi misin?
Bir an cevap vermedi
Sonra elini indirdi.
İyiyim
Sesini sakin tutmaya çalışıyordu
Ben ona baktım
Emin misin?
Evet
Uras da ona döndü.
Bir şey mi oldu?
Barın başını iki yana salladı
Yok
Arden’ın bakışları da Barın’a kaymıştı
Ama hiçbir şey söylemedi
Ben hâlâ ona bakıyordum
Az önce…
Barın sözümü tamamlamama izin vermedi
Bazen oluyor
Ne oluyor?
Bir şey yok
Cevabı o kadar hızlı vermişti ki daha fazla sormak istemedim
Ama içimdeki merak gitmedi
Bir süre sonra Barın yeniden normal hâline döndü
Uras da konuyu değiştirdi.
Bu arada yarın ilk derste ne var?
İris cevap verdi
Matematik
Uras’ın yüzü düştü
Hayatımın en kötü haberi
Lal güldü
Daha ilk günden pes ettin
Ben matematikle barış yapmayı denedim
Sonuç?
Matematik beni reddetti
Hepimiz güldükBarın da güldü
Ben de onun yüzüne baktım
Az önce hiçbir şey olmamış gibiydi
Belki gerçekten hiçbir şey olmamıştı
Belki sadece kısa bir ağrıydı
Belki yorgundu
Belki de ben gereğinden fazla önemsemiştim
Ama yine de…
O birkaç saniyeyi unutamadım
Çünkü Barın’ın yüzündeki o ifade
az önce tanıdığım çocuğun yüzündeki ifadeye hiç benzemiyordu
Ve ben daha bilmiyordum
O an gördüğüm şeyin
Barın’ın benden sakladığı çok daha büyük bir gerçeğin yalnızca küçük bir işareti olduğunu
Ben sadece…
Merak etmiştim