Bölüm 11

Lalin
Sınıfa girdiğimizde garip bir sessizlik vardı
Uras tek kelime etmiyordu
İris de
İkisi yan yana oturuyordu ama sanki aralarında kilometreler vardı
Arada bir birbirlerine bakıyorlardı
Sonra hemen gözlerini kaçırıyorlardı
Kimse ne olduğunu sormuyordu
Arden ve lal sessizce kavga ediyorlardı
Benim aklım ise hala barındaydı
Sabah ki hali içime oturmuştu
Yanına oturdum
Barın
Efendim
Sabah sana bir şey mi oldu
Hayır
Bana kızgın gibisin
Değilim
Öyle davranıyorsun
Başını çevirip bana baktı
Bakışlarında alıştığım o sakinlik yoktu
Belki de artık öyle davranıyorumdur
Kaşlarımı çattım
Ne demek bu
Bir şey demek değil
Barın sabahtan beri tuhafsın
Lalin
Sesi bu kez daha sertti
Ne
Bırak beni
Bir an sustum
Ben sadece-
Biliyorum
Sözümü kesti
Sen sadece ne olduğunu anlamaya çalışıyorsun
Evet
Gerek yok
Niye
Barın birkaç saniye bana baktı
Sonra gözlerini kaçırdı
Çünkü aramızda bir şey yok
O cümle içime oturdu
Ben öyle bir şey söylemedim
Biliyorum
E o zaman neden böyle konuşuyorsun
Barın sandalyesine yaslandı
Çünkü yanlış anlama istemiyorum
Ben neyi yanlış anlıyorum
Bu kez doğrudan gözlerimin içine baktı
Bana bu kadar yaklaşma
Sınıftaki sesler bir anda uzaklaşmış gibi geldi
Ben sana ne yaptım
Hiçbir şey
Öyleyse?
Barın derin bir nefes aldı
Lalin seninle konuşmak zorunda değilim ve seninle de konuşmak istemiyorum
Gözlerim dolacak gibi oldu ama belli etmemeye çalıştım
Haklısın
Ayağa kalktım
Tam arkamı dönecekken barının sesi geldi
Bir daha yanıma gelme
Durdum
Arkamı dönmedim
Bir süre hiçbir şey söylemedim
Sonra sadece başımı sallayıp yerime geçtim
Karşı sırada Uras ve iris hala sessizdi
Ama benim için sınıftaki en ağır sessizlik barının kurduğu son cümleden sonra başlamıştı
Bir daha yanıma gelme
Sabah evden çıkarken neden bu kadar mutlu olduğumu düşündüm
Keşke o gülümsemeyle evden hiç çıkmasaydım