9. bölüm · UYANIN MİLLET

GÜVEN

Emre Yusufoğlu

Ertesi gün buluştuğumuzda masada üç kişi vardık.

Ama hâlâ üç arkadaş değildik.

Bunu hepimiz biliyorduk.

Çünkü aynı şeyi istemek kolaydı.

Zor olan, aynı yolda yürüyebileceğine inanmaktı.

Deniz yine beyaz defterini yanında getirmişti.

Aras bunu fark edince gülümsedi.

“Onu gerçekten her yere götürüyor musun?”

Deniz omuz silkti.

“Sen de sürekli konuşuyorsun.”

“Benimki daha normal bir alışkanlık.”

“Emin misin?”

Aras cevap vermedi.

İlk kez Deniz'in onunla bu kadar rahat konuştuğunu gördüm.

Belki de düşündüğümden daha hızlı alışıyordu.

Masaya oturdum.

“Sırada ne var?”

İkisi de bana baktı.

Bu soru aslında basit değildi.

Çünkü şimdiye kadar sadece düşünmüştük.

Konuşmuştuk.

Ama artık üç kişiydik.

Deniz beyaz defterini açtı.

“Önce birbirimizi tanımamız gerekiyor.”

Aras kaşlarını kaldırdı.

“Bizi zaten tanıyorsun.”

“Hayır.”

Deniz kalemini çevirdi.

“Sadece ne düşündüğümüzü biliyorum.”

Bir süre sustu.

“Nasıl biri olduğumuzu değil.”

Haklıydı.

Kemal Aktürk olarak kendimi güçlü göstermeye çalışıyordum.

Ama gerçek şu ki, ben de korkuyordum.

Sadece bunu kimseye söylemiyordum.

Aras her zamanki rahat tavrının arkasına saklanıyordu.

Deniz ise sessizliğinin arkasına.

Üçümüzün de farklı maskeleri vardı.

“Birbirimize güvenmek için ne yapacağız?” dedi Aras.

Deniz düşündü.

“Bilmiyorum.”

Aras güldü.

“Sen de mi?”

“Evet.”

Bu kez hepimiz güldük.

Küçük bir andı.

Ama ilk kez gerçekten aynı masada olduğumuzu hissettim.

Deniz beyaz defterine bir şey yazdı.

Ne yazdığını göremedim.

“Ne yazdın?”

Deniz defteri kapattı.

“Bugünü.”

“Neden?”

“Çünkü bazı günler sonradan önemli olur.”

Bu cümle aklımda kaldı.

Çünkü o an sıradan bir gün gibi görünüyordu.

Üç kişinin bir masada oturduğu, çay içtiği, konuştuğu bir gün.

Ama belki de yıllar sonra herkes bu günü hatırlayacaktı.

Çünkü her büyük olayın başlangıcı dışarıdan bakınca genelde çok küçük görünürdü.

O gün eve döndüğümde siyah defterimi açtım.

Yeni bir sayfa çevirdim.

Başlık atmadım.

Sadece tarihi yazdım.

Altına tek bir cümle ekledim.

Artık yalnız değilim.