Ormandaki ev

Mezarda babam vardı yanına gettim oturdum birileri tarafından izleniyordum bu hissim kesinleşti.ağacların arkasından pelerinli kisiler vardı görmemezlikten geldim ve babamla biraz konuşup dertleşip geri dönmeye başladım mezarlıktan çıktım, sarpın ısırdıgı yer çok fazla acıyordu yanıyordu icimdeki ses yine geldi

Sen salağın tekisin git ve intikam al. Ne çabuk unuttun acımasız olduğun o günleri. Şimdi ise salak gibi savunmasız bir kedi yavrusu gibi ortalıkta geziniyorsun sana ben bile acıyorum

Dediğinde onun haklı oldugunu anladım. Önüme bir anda o pelerinli kişiler çıktı önemsemedim

Mira: hey siz önümden çıkın

Pelerinli adam: hayır sen bizimle geliceksin

Mira:ölmeyemi geldiniz eyer öyleyse buyrun gelin

Pelerinli kadın: hayır savaş için gelmedik sadece soru sorucaz

Arkamdaki kisleri hissedebiliyordum arkamı döndüm yine onlardan kisilerdi

Mira: peki sor

P. Kadın: paltonu çıkartırmısın

Paltomu çıkarttım hepsinin gözleri bir anda şokla doldu bana baktılar

P. Adam: sen onlardansın ölüm çiçeği örgütündensin

Mira: dövmemdenmi anladınız

P.adam: tabi evet ama bir kadınsın

Mira: ben onların lideriyim

P.kadın: bizi kandıramazsın

Mira: peki neye inanırsanız o

P. Adam: tesadüslere inanma

Mira: peki dedim ve gitmeye başladım ormanda bir ev vardı hangi kaçık bu ormana bir ev kurardı ki o sırada orda bir bebek kucagında duran ve agacın altında aglayan bir kadın gördüm yanına gittim sordum

Mira: niye burdasın ve aglıyorsun

Kadın: sen kimsin

Mira: adın ney

Kadın: ... Benim adım... Ecrin

Mira: neyin var

Ecrin: surdaki evde oturuyorum ailemle birlikte ama kapımıza bu bebek bırakıldı onun annesi kim bilmiyoruz ama ona cok baglandım şimdide ailem onu yetimhaneye vermek istiyor

Bebeğe baktım

Mira: peki yapabilicegim bir sey varmı

Ecrin: ailemle konusmayı denermisiniz lütfen dedi ve beni evlerine soktu ev bir yesrden tanıdık geliyordu ama girdim icerdekileri tanımıstım çok tatlı bir aileydiler bes kisilik bir aileydiler annesi babası abi erkek kardesi ve ecrin olmalıydı herkez beni görünce sasırdılar ve gülümsediler

Mira: merhaba kızınıza rastladım ben de bu bebeği yetimhaneye vermenize karşı. Ve evet bencede vermeyin en azından bakmayı deneyin eyer bakmasanız o zaman beni arayın bana verin olurmu

Anne: peki mira denicez oturup kahve icmezmisin

Mira: yok gerek yok

Ecrin: siz nerden tanısıyorsunuz

Mira: sey hen buraya kavgaya gelmistim ama vuruldumve buraya kadar gelebildim ailende bana bir kac gün baktılar bende uyanınca vedalasıp gittim.

Ecrin: ben yurt dışındaykenmi oldu bunlar

Mira: galiba, sen yoktun, neyse artık ben gidiyim acelem var zaten size iyi günler dilerim dedim ve ayakkabılarımı giyip cıktım ve gitmeye başladım eve geri gittim kimsenin yüzüne dahi bakmadan kendime noodle yapıp yemeye basladım noodleden sonrada sigara yaktım.