BÖLÜM 5: Farkında Olmadıkları Aşk

Bir hafta daha geçmişti. Mert ve Nehir arasındaki ilişkide bir şeyler değişiyordu ama her ikisi de bunun tam olarak ne olduğunu anlamıyordu. Okulda her geçen gün birbirlerine daha yakın hale gelmişlerdi. Mert, Nehir’in yanına her fırsatta gelmeye başladı, birlikte ödevler yaptılar, uzun yürüyüşlere çıktılar. Ama bir şey vardı. Nehir, ona daha yakın hissettikçe, kendi duygularına karşı daha temkinli olmaya başladı. Mert’in gözlerindeki o samimiyet ona çok farklı geliyordu. Ama buna nasıl karşılık vereceğini bir türlü çözemediydi.

Bir akşam, okul çıkışı yine Mert’le yürürken, Nehir cesurca bir şey sormaya karar verdi.
“Mert, bana bir şey söyle. Beni neden sürekli yanına alıyorsun?”
Mert, gözlerini kısıp ona baktı, ama hiçbir şey demedi. Sadece hafifçe gülümsedi.
“İyi bir arkadaşım olduğum için, belki?” dedi şaka yollu.
“Gerçekten mi?” Nehir gözlerini kırpıştırarak ona baktı.
Mert gülümsemesini kaybetmeden, “Evet. Ama…” diye ekledi, “Biraz da seninle vakit geçirmek hoşuma gidiyor, Nehir.”
Nehir bir an donakaldı. Kalbi hızla çarpmaya başlamıştı.
“Hoşuma gidiyor derken?”
“Bazen… Başka biriyle bu kadar rahat olamam. Ama seninle konuşmak, zaman geçirmek çok farklı.”
Nehir sessizce yürümeye devam etti. Mert’in söyledikleri onu düşündürüyordu, ama o anda tam anlamıştı. Bir şeyler değişmişti. Aralarındaki arkadaşlık, yavaşça bir şeylere dönüşüyordu ama o "şey" neydi? Nehir buna bir etiket koymak istemiyordu. Korkuyordu.

Ertesi gün okulda, Ceyda’yla yeni bir şakalaşma sırasında Mert’in Nehir’e olan ilgisini fark etti. Ceyda, her zamanki gibi Mert’le neşeli bir şekilde konuşurken, Nehir bir an durakladı ve Ceyda’nın ona bakışlarını fark etti.
“Ne var?” diye sordu Ceyda.
“Hiç… Öyle, Mert’in gülüşü…”
“Evet, çok tatlı. Bunu söyleyen ilk kişi sen değilsin, dikkat et. Bayağı iyi bir çocuk. Hemen onu ‘arkadaşım’ olarak kabul etmemelisin.”
Nehir, bu sözlerin içinde garip bir anlam buldu. Ceyda’nın tonundaki ince kıskançlık hissi, Nehir’in içindeki duyguları bir kez daha karıştırdı. Ama Ceyda ona karşı bir tehdit değildi. Kendi duyguları daha karmaşıktı.