14. Bölüm

Demet hanim ellerını bırbırıne vurup ayağa kalktı ve herkesin onu görebılıceği bir sekılde televizyonun önüne geçti.
“Hadi ama şu kasvetli havayi salalim şimdi
Günün planını ben kurdum.
İlk önce hastaneye gıdıcez DNA testı ıcın Lalenın ıcını rahat ettırelım onun Güvenını kazanalım.”
Böyle önce düşünmesı ne kadar ıçımı ısıtsada ıcımde korku eksik olmuyordu.
Ya onlarda yalan söylüyorlarsa, ya onlarda bana ıyı davranmıcaklarsa.

Aradan 2 saat gectı hastaneye gıtmış kan vermıştık sımdı ıse eve gerı gelmıştık ve testi sonuçlarını bekliyorduk.
Rüzgar test sonuclarını getırıcektı. Herkes salonda oturuyordu ve bu benım onları ınceleme fırsatımdı.
Mİran ateş ve selim de Gözlerımı gezdırdığımde bakışları iç açıcı değıldı.
Miranin ters bakışı, Ateşin gözlerınden adı gıbı ateş püskürmesı ve seçimin gözlerındekı nerden geldığını bılmedığım nefret hıssı.
Noldu bıldmıyordum ama hoşuma gıtmıcek şeyler ıcın öyle baktıkları kesındı.

Sessızlığı bozan kapı sesıydı. Rüzgar gelmıştı. Içımdekı korku dahada artmıştı. Rüzgar hızla salona gırıp gözlerı bırşeyı arıyormuş gıbı salonu taradı sonunda gözlerı bende durdu, hızla yanıma gelıp benı kolumdan tutup daha ne olduğunu ben anlamadan benı kendıne cekıp ellerını sırtım sarıp benı göğüsüne yasladı. Saçlarıma burnunu gömük kokusu seslı bır sekılde ıcıne cektıkten sonra ben hala Bişey anlamaz gözlerle baktığımı fark etmiş olucak kı
Bana dedığı son sözler şoke ettı benı “Ailene hoş geldin kardeşim”

Duyduğum kelimelerle donup kaldım.
“Ne?” Ne dıcemı Bılmıyordum donup kalmıştım.
“Sonuclar çıktı mı?” Bunu soran ateş di. Ses tonu ne kadar memnun olmadığını göstersede genede sormuştu. Rüzgar benden ayrıldıktan sonra
Demet hanimin bize doğru geldiğini gördüm.
Ellerini yanaklarıma koyup gözlerinden yaşlarini akitti. Test sonucu rüzgarın davranışlarından bellıydı

"Lale bizim yıllardır aradığımız kardeşimiz." Rüzgarın bu sözleri Demet hanım ile Tahir beyi sevindirsede miran ateş ve Alphan'nin yüzü onlar gibi gülmüyordu.

Beni istemiyorlardi...

"Ailemize hoşgeldin kızım." Diyen Tahir Bey'in sesi ile düşüncelerimden ayrıldım ve ona döndüm.
Ne dıcemi ne yapicami bilmiyorum ama onlara içimden soğuk davranmak gelmiyordu sanki onlara soğuk davransam onlara değer gostermesem içimde bir yerin parçalanakmis gibi bir korku var içimde bu ne için bilmiyorum niye his ediyorum hiç bilmiyorum ama kalbimin ne demek istediğini anlamaya çalışicam.
"Hoşbuldum efendim."
Ne dıcemi bilmiyordum. Demet hanımın ani sarılması ile napicami bilemedim.
Bana kollarını sıkıca sarmıştı. Hiç bırakmak istemezmiscesine.
"Bu şimdi bizim kardeşimiz mı?" Diyen ateşin sesi ile Demet hanım benden ayrıldı ve oğluna dönüp neşeli sesiyle konuştu.
"Evet oğlum yıllardır aradığımız deryamizi bulduk hadi gelin sizde sarılın hasret giderin."
"Onu kardeşimiz olarak görmüyoruz Anne bunu kaç defa dicez."
Miran'in anı çıkışı can yakıcı olsada bunu demişlerdi evet. Dün gece demişlerdi bunu.

Dün Gece 02:00

Boğazımdaki kurulukla uyandım. Çok susamistim ne kadar yanımda surahide olsa içi boştu. Dayanamayıp ayağa kalkıp ayağıma verdikleri terliği giyip kapıya doğru yürüdüm.
Kapıyı açıp aşağı kata yürüdüm. Merdivenlerden 1. Kata inince duyduğum bağışlarla düşün kaldım.
" O bizim kardeşimiz olamaz bizim deryamiz olamaz o öldü." Diyen bir ses duydum. "Düzgün konuş Ateş." Diyen Tahir Bey'in sesiydi. Onlar devam tartışırken ben daha fazla dinlemeyip suyumu alıp geri odaya döndüm.