En büyük hayal kırıklığımdı babam… Hayallerimde kahraman gerçekte ise büyük bir yara…

Henüz dört ya da beş yaşlarındaydım. O yaşta bir çocuğun dünyası oyunlarla, masallarla dolu olmalıydı. Ama benim gecelerim, annemle babamın bitmek bilmeyen kavga sesleriyle bölünüyordu. Korku, kalbime çocuk yaşta yerleşti.
Babamın anneme bağırışlarını duydukça kulaklarımı kapatıyor, ama seslerden kaçamıyordum. Sonra bağırışların yerini vuruş sesleri almaya başladı. Artık babam sadece sözleriyle değil, elleriyle de anneme zarar veriyordu. O anlarda aralarına girmeye çalışıyordum, küçücük ellerimle babamı durdurmaya… Ama ne boyum, ne de gücüm annemi korumaya yetiyordu.
Geceleri ağlayarak komşuya sığındığımız çok oldu. Kaçtığımız kişi ise babamdı.Bir gün, kavga her zamankinden daha şiddetliydi. Babam, annemin kafasında bir sandalye kırdı. Annem can havliyle balkona doğru koştuğunda demirlere başını çarptı. Ben sadece ağlıyordum. “Baba, yapma! Lütfen yapma! Benim de canım yanıyor…” diye haykırıyordum, ama gözyaşlarım da sözlerim de babamı duvar kadar sağır kılıyordu.
O sırada ablam yanımızda değildi. Okuluna yakın olan bir aile dostumuzda kalıyordu. Döndüğü gece yine bir tartışma koptu. Babam, kavga sırasında ablamdan ve benden bıçak istedi. O anki korkumuzla evdeki bütün bıçakları saklamıştık. İçimizdeki dehşet büyüyordu, çünkü babamızın gözlerinde artık hiç tanımadığımız bir yabancının öfkesi vardı.
Babamın böyle oluşunun ardında, yıllar önce geçirdiği trafik kazası vardı. Ben henüz bebekken, o kazada ağır bir beyin travması geçirmiş, uzun süre yoğun bakımda kalmıştı. Hatta o dönemde beni tanımamış, kabul etmemişti. Gerçi annem bana hamileyken de istememiş zaten… Sebepse sadece bir kız çocuğu doğacak olmammış Bu yüzden aylarca anneme küs kalmış.Keşke bize de sorabilselerdi bende onu istemezdim..