Bölüm 12

Siyah Gözlüklü adam yavaşça yaklaştı. Cansız bir nesneye benziyordu—muhtemelen peluş bir oyuncak ya da benzeri bir şey—ama koridorun tavanından sarkıyordu ve insanların yolunu engelliyordu.

Hizmetkarlar buradan geçerken bu şeyden kesinlikle rahatsız olurlardı, ama kimse onu indirmeye zahmet etmemişti; bu da efendilerinin ona dokunmalarını yasakladığını gösteriyor gibiydi.

Çin'deki birçok turistik mekândaki küçük dükkanlarda da benzer şeyler vardı. Kapı girişine asılan ve içeri girer girmez aniden ses çıkaran ucuz oyuncaklardan biri gibiydi. Amacı sadece sizi korkutmak değil, aynı zamanda uykulu satıcıyı bir müşterinin içeri girdiğine dair uyarmaktı.

Tahmin edildiği gibi, Siyah Gözlüklü adam örümceğe üç dört adım yaklaştığında, örümcek aniden hareket etti. Gözleri kırmızı parladı ve ayakları ipek bir iplik üzerinde sürünüyormuş gibi hareket etmeye başladı.

Elbette, gerçekte sürünme değildi, sadece sert bir "gegegege" sesiyle takip edilen simüle edilmiş bir hareketti.

Koridorda asılı duran bu derme çatma şey, buradaki son derece ferahlatıcı mimari tarzla çok uyumsuzdu. Genç Efendi Yushka'nın Japon estetiğini sevdiği için Japonya'da olduğunu duymuştu, bu yüzden bu şeyin burada asılı olması çok garipti. Ama eğer kendisi asmamış olsaydı, hizmetçiler kesinlikle işlerini engellememesi için onu kaldırırlardı.

Siyah gözlüklü adam Bluetooth kulaklığını çıkardı, taktı, Xie Yuchen'i aradı ve ardından telefonunu cebine koydu.

Telefonun diğer ucundaki kişinin erişte yediğini duyabiliyordu.

"Bu kadar çabuk bir şey bulabildin mi?"

"Yemekleri servis ettiler mi?"

"Bu hazır erişte."

“Gerçekten size haksızlık etmişler. Bu kadar büyük bir yerde nasıl bu kadar kötü bir misafirperverlik olabilir? Artık bu işi yapmak istemiyorum.”

"Söyle bana, ne buldun?"

“Burada, sırt çantası büyüklüğünde, kalitesiz bir peluş örümcek oyuncağı var. Geri dönüştürülmüş plastikten yapılmış ve koridorun ortasında asılı duruyor. Yaklaştığınızda sizi korkutmak için 'gegegege' sesi çıkarıyor.”

“Ne? Beğendin mi? Beğendiysen, döndüğümüzde sana da bir tane vereceğim.”

“Düşüncelerinizi duymak istiyorum. Birisi neden böyle bir şeyi asar? Bu tür oyuncaklarla oynayan insanların zihniyeti nasıl?”

"Peki, bunun dışında başka bir şey gördünüz mü?"

"HAYIR."

"Sıradan insanlar karanlıkta ona rastlarlardı, değil mi?"

"Elbette çok şaşıracaklardır."

“Hizmetçi sizi uyarma fırsatı bulamadı. Bu bir misafirperverlik gösterisi değil. Bu şey bizim gelişimiz için hazırlanmıştı. Birileri misafirperver olmayan tavrını sergiliyor. Genç Efendi Yushka pek normal biri değil ve annesiyle güçlü, köklü bir düşmanlık ilişkisi var. Biz onun misafirleri değil, annesinin misafirleriyiz. Bu büyük ev onun bölgesi ve genellikle tamamen onun kontrolü altında, ancak gelişimiz esasen annesinin onun bölgesine zorla girmesine eşdeğer. Çocukluğundan birçok kötü anıyı canlandırmış olmalı.”

“Yani, çocukken özel alanı annesi tarafından zorla yok edildi, bu yüzden büyüdüğünde annesinden ayrılıp kendi bağımsız alanını yaratmak için çok çalıştı mı demek istiyorsunuz? Ama şimdi annesi gücünü yeniden ortaya koyuyor ve bu yüzden çok rahatsız mı oluyor?”

“Çocukken muhtemelen bu tür şaka oyuncaklarını kullanarak insanları korkutarak annesiyle yüzleşmiştir. Belli ki çok zeki. Annesi onun bölgesine girdiğinde üzerindeki psikolojik baskıyı artırmak için bu yöntemi kullanmak istemiş. Şimdi biz buradayken de aynı şeyi yapıyor. Muhtemelen annesinin de bizimle buraya geleceğini düşünmüştür.”

“Bu yüzden kapıya bu kadar yakın asılı duruyor. Bu bir protesto.”

"Annesi güçlü bir kadın, bu yüzden bu tür baskılara karşı duyarsız olmalı. Sadece çocuğunun biraz tuhaf olduğunu düşünecektir."

Siyah Gözlüklü adam gülümsedi. Kalbinde bir sorun olan küçük bir velet mi? En sevdiği çocuk tipi.

Örümceğin etrafından dolanarak onu çekip aldı. Örümcek sürünmeye ve o sesi çıkarmaya devam edince, el yordamıyla düğmeyi buldu, kapattı ve elinde tuttu.

İnsanlar arasındaki en büyük fark, birbirlerinin zihninde neyin önemli olduğu ve neyin nesnel olarak önemli olduğu konusunda büyük bir yanlış anlamanın olmasıydı. İnsanlar her zaman kendileri için önemli olanın başkaları için de önemli olması gerektiğine inanmışlardır, ancak gerçekte insanlar birbirlerinden çok farklıydı. Eğer modern eğitim, insanların nesnel olarak önemli olan şeylere dair anlayışlarını zorla birleştirmeseydi –örneğin yiyecek ve geçim hakkı gibi– insanlar daha da farklı olurdu. Hatta o kadar farklı olurlardı ki, muhtemelen gruplar halinde yaşayamazdık.

“Bu iyi bir haber,” dedi Xie Yuchen. “Bu, Genç Efendi Yushka'nın muhtemelen henüz bir kaza geçirmediği anlamına geliyor.”

“İlla ki öyle değil,” dedi Siyah Gözlüklü. Koridorda yürümeye devam etti ve yolun ikiye ayrıldığı bir yere geldi. Bir yol onu az önce gördüğü siyah bina kompleksine doğru tepeye çıkarırken, diğer yol onu tapınağın arka avlusuna götürecekti. Siyah Gözlüklü önce arka avluya yürüdü ve orada büyük bir gölet olduğunu gördü.

Fakat gölet kurumuştu; anlaşılan bir tür tarama çalışması yapıyorlardı.

İçinde hiç su bulunmayan kocaman bir gölet, geceleyin çok korkutucu olabilir.

“Buradaki bina iki bölüme ayrılmış. Şu an bulunduğumuz kısım eski bir tapınak olmalı. Ana bina küçük değil ama toplam alanı da büyük değil. Eski tapınağın arka avlusuna ulaştım, orada su olmayan bir gölet var,” dedi Black Glasses(1). “Yaklaşık iki standart halk havuzu büyüklüğünde.”

"Gölette su yok mu?"

"Hım."

"Ne düşünüyorsun?"

Siyah Gözlüklü adam göletin kenarına kadar yürüdü ve doğrudan içine atladı. Ayak bileklerine kadar çamura gömüldü, ama neyse ki bot giyiyordu.

Burada biraz yıldız ışığı vardı, bu yüzden göletin dibindeki çamurun çok derin olmadığını görebiliyordu. Bazı yerlerde çamur kurumuş ve birer birer büyük çukurlar açılmıştı. Göletin dibi tamamen bir yaban arısı yuvasına benziyordu.

"Genç Efendi Yushka ya burada altın arıyor ya da göletin dibinde bir şey arıyor," dedi Siyah Gözlüklü.

******

(1) Yazar bazı yerlerde siyah gözlüklü için Hei xiazi ve black glases isimlerini kullanabiliyor onları değiştirmiycem, tabi kafanız karışırsa ona göre söyleyin değiştiredebilirim. Sonuç olarak bu 3 isim de aynı karaktere ait