Bölüm 7 – Sahneye Doğru İlk Adım

Sabah kahvaltısı her zamanki gibiydi.
Masada iki tabak, iki çay.
Ama Cemre’nin içinde bir kıpırtı vardı.
Artık zamanı gelmişti. Derin bir nefes aldı:

— Anne… tiyatro yetenek sınavını kazandım.
Üniversiteye kabul edildim. Gideceğim.

Annesi bir an durdu.
Başını kaldırıp Cemre’ye baktı.
Kısa bir sessizlik oldu.

— Ciddi misin?

— Evet. Bu bölümü gerçekten istedim. Hâlâ da istiyorum.

Annesi gözlerini kaçırmadan cevap verdi:

— Ben tiyatroyla pek ilgilenmedim hiç. Ama sende bunun ne kadar gerçek olduğunu görüyorum.
Senin için bu sadece bir heves değil, bunu anladım.

Bir süre sessizlik oldu.
Sonra ekledi:

— Eğer bunu gerçekten istiyorsan, git.
Ama okulunu bitir. Yarım bırakma.
Elinde mesleğin olsun.
Kimseye kendini ispatlamak zorunda değilsin, ama kendine karşı yarım kalma.

Cemre başını salladı. Bu destek, kelimelerden daha fazlasıydı.

Annesi odasına gitti. Kısa süre sonra küçük bir kutuyla döndü.

— Dün çarşıda gezerken bunu gördüm. Senin için aldım.

Cemre kutuyu açtı. İçinde tiyatro maskelerinin olduğu ince bir kolye vardı.

— Çok güzel, teşekkür ederim.

O gün birlikte valizini hazırladılar.
Kitaplar, birkaç kıyafet, umut ve heyecan.
Otogara birlikte gittiler.

Otobüse binmeden önce annesi ona sarıldı:

— Kendine dikkat et.
Nerede olursan ol, arkandayım.
Ama önce okulunu bitir. Sonrasında ne istiyorsan yap.
Kendine inan yeter.

Cemre başını salladı.
Kolyesine dokundu, sonra çantasına yerleştirdi.

Otobüs hareket ettiğinde camdan dışarı baktı.
Annesi hâlâ oradaydı, el sallıyordu.
O an anladı: bu yalnızca bir yolculuk değil, yeni bir başlangıçtı.