Yaşam

Alarm sesiyle uyandım. Daha doğrusu gerçekten uyandım mı emin değildim çünkü gözlerimi açmadan önce yaptığım ilk şey yatağın kenarında telefonu aramak oldu. Parmaklarım birkaç saniye boşluğu yokladıktan sonra sonunda ekrana dokundu ve ses kesildi. Oda yeniden sessizleştiğinde derin bir nefes verip yüzümü yastığa biraz daha gömdüm. Yastık sıcaktı, battaniyenin altı rahattı ve dürüst olmak gerekirse kalkmak istemiyordum. Sadece birkaç dakika daha uyusam ne olurdu ki? Bu düşünceyi kaç yıldır her sabah düşündüğümü bilmiyordum.

Sonunda gözlerimi açtım. Tavandaki küçük çatlak yine beni karşıladı. Beyaz boya üzerindeki ince, yamuk çizgi artık odanın parçası gibi görünüyordu. Başımı hafifçe çevirip saate baktım. 05:12. İçimden küfür etmek istedim ama bunun bile enerji gerektirdiğini düşündüğüm için vazgeçtim. Yataktan doğrulurken sırtımdan boynuma kadar yayılan ağrı yine kendini hatırlattı. Birkaç saniye yatağın kenarında oturup öylece bekledim. Garip olan ağrının kendisi değildi. Garip olan, artık bunu normal kabul etmemdi.