Onlar Yeni Ailem

Beni kollarında taşıyıp etrafı gezdirirken içimde daha önce hissetmediğim garip bir mutluluk vardı. Bunun nedenini açıklayamıyordum. Aklım hâlâ cevaplar arıyordu. Nasıl olmuştu? Neden olmuştu? Gerçekten ölmüş müydüm? Eğer öldüysem neden hâlâ düşünebiliyordum? Bu soruların hiçbirinin cevabını bilmiyordum ama bildiğim tek şey, gördüğüm kadarıyla bu ailenin çocuğu olarak yeniden doğduğumdu. Bunu kabul etmek istemiyordum fakat her geçen gün bunu reddetmek biraz daha zorlaşıyordu.

Bulunduğum dünya benim dünyama benzemiyordu. Daha yeşildi. Daha sessizdi. Daha temiz görünüyordu. Ev bile alıştığım evlere benzemiyordu. Ahşap ve tuğlanın karışımından yapılmış duvarlar, tavandan sarkan sarı ışık kaynağı ve basit mobilyalarla dolu küçük odalar vardı. Pencereden dışarı baktığım zaman görebildiğim tek şey ağaçlar, açık alanlar ve uzaklarda uzanan tepeler oluyordu. Ne araba sesi vardı ne korna sesi ne de şehirlerin hiç bitmeyen gürültüsü. İlk başta bu sessizlik rahatsız ediciydi fakat zaman geçtikçe garip şekilde alışmaya başladım.

En garip olan şey ise düşüncelerimle duygularımın birbirinden tamamen farklı davranmasıydı. Zihnim hâlâ bunu kabul etmek istemiyordu. Hâlâ bunun açıklamasını bulmaya çalışıyordu. Ama duygularım çoktan kararını vermiş gibiydi. Kadın beni kucağına aldığında rahatlıyordum. Bana biraz daha yaklaştığında içimdeki gerginlik azalıyor, kalp atışlarını duyduğumda ve sıcaklığını hissettiğimde vücudum istemsizce gevşiyordu. Bunu fark etmek bile garipti çünkü birkaç hafta önce işe yetişmeye çalışan yetişkin bir adamdım. Şimdi ise başka birinin kollarında huzur bulan bir bebektim.

Annem olan kadın benimle sürekli ilgileniyordu. Beni besliyor, üzerimi değiştiriyor, ağladığımda sakinleştiriyor ve çoğu zaman beni kollarından indirmek istemiyormuş gibi davranıyordu. İlk başta bunu yalnızca annelik içgüdüsü sanmıştım fakat zaman geçtikçe bunun daha fazlası olduğunu fark etmeye başladım. Bana baktığında gözlerindeki ifade değişiyordu. Gülümsediğinde sanki dünyadaki en önemli şeyi görüyormuş gibi görünüyordu.

Babam ise tamamen farklıydı. Oldukça enerjikti. Yerinde fazla duramıyordu. Sürekli anneme yardım ediyor, evin içini düzenliyor, eşyaları taşıyor ve çoğu zaman bir şeylerle uğraşıyordu. Bazen sabah erken saatlerde hazırlanıp evden çıkıyor, yanında yayını, çantasını veya av için kullandığını düşündüğüm eşyaları alıp gidiyordu. Geri döndüğünde bazen üstü çamur içinde oluyordu, bazen kıyafetleri yırtılmış oluyordu, bazen de kollarında veya omuzlarında küçük yaralar görüyordum.

İlk kez bunu gördüğüm günü hâlâ hatırlıyorum. Babam kapıyı açıp içeri girdiğinde annem onu görünce hemen ayağa kalkmıştı. Önce anlamadığım birkaç söz mırıldandı. Sonra ellerini babamın yaralı koluna yaklaştırdı. Birkaç saniye boyunca annemin parmaklarının arasından yumuşak, sıcak ve hafif parlayan ışıklar süzülmeye başladı. Işıklar yaraların üzerinde dolaşırken kesikler kapanıyor, morluklar yavaşça kayboluyor ve babamın yüzündeki acı ifadesi azalıyor gibiydi.

O an yalnızca sessizce izledim.

Çünkü o anda kesin olarak anladığım bir şey vardı.

Burası benim dünyam değildi.