23

‘Selin’

‘Selin uyan’

‘Ne’

‘Kalk’

Gözümü açtığımda Mirzayı gördüm etrafa baktığımda arabadaydık Şahin’le Çağıl bize dönmüş benim olduğum tarafın kapısında da Kaan vardı

‘Geldik kalk hadi’

‘Of tamam’

‘Yardım edeyim’

‘Başım ağrıyor’

‘Sabret eve geldik yatarsın birazdan’

Kalkıp oturur pozisyona geçtim hala bana bakıyorlardı

‘Bakmayın bana’

Kendi tarafımda Kaan’ın olduğu yerdeki kapıya doğru kaydım Kaan o taraftan çıkıcağımı görünce kapıdan çekilmişti

‘Annemle babam biliyor mu’

‘Söylemedik’

‘Niye başka bir gün öğreneceklerinde ne diycez’

‘Bilmiyorum’

Ayağa kalkmıştım diğerleri de arabadan çıkıp benim yanıma gelmişlerdi Mirzanın elini tutup

‘Artık bilmeliler’

İkimizin de gözü dolmuştu

‘Onlardan gerçeği sakladık’

‘Artık saklamayalım bak herkes burda birlikte söyleyelim’

‘Tamam nasıl istersen öyle olsun’

‘Ben gerçekleri saklamak istemiyorum’

‘Ben de her gece vicdan azabı çekmek istemiyorum’

‘Her gün odanın önünden geçtiğimden biliyorum’

‘Gidelim o zaman eteğimizdeki taşları dökelim’

‘Siz ailecek konuşun biz gidelim’

Şahin’e dönüp

‘Siz de bizim ailemizsiniz gitmeyin’

‘Nasıl istersen’

‘Ben gidebilirim’

Mirza da Kaan’a dönüp

‘Sen de kal gitmeyin’

Birlikte bahçe kapısından geçip kapıya yürümeye başladık ama hepimiz çok korkuyorduk Mirza kapının ziline bastı çok geçmeden içerden annemle babam gelip kapıyı açtı misafirler gitmişti

‘Sonunda geldiniz’

Konuşmadan içeri girdik

‘Ne oluyo’

Babam korkmuştu

‘İçeri geçin size anlatacaklarımız var’

‘Korkmaya başlıyorum’

‘Baba içeri geç’

Mirza ağlamaklı bir ifadeyle söylüyordu ve annemle babamın güzüne bakamıyordu Şahin’le Çağıl da öyleydi benimde onlardan kalır yanım yoktu içeri geçip koltuklara oturduk ama Mirza kalkıp annemle babamın karşısına geçince ben de onunla geçtim

‘Ne oluyor anlatacak mısınız artık’

‘Baba biz özür dileriz’

Mirza gözündeki yaşları tutamıyordu artık

‘Mirza kötü bir şey mi oldu’

‘Baba özür dilerim yapmamalıydım’

‘Ne yaptın’

Mirzanın ezilmesine daha fazla göz yıkamazdım onu arkama alıp ben devam ettim

‘Mirzanın suçu yok her şey benim yüzümden’

‘Kızım bak korkuyoruz ne yaptınız siz’

'Sizden bir şey sakladık'

'Ne sakladınız'

'Ben ben hastayım'

'Ne'

'Ne'

'Özür dilerim her şey benim yüzümden Mirzanın suçu yok'

'Kızım sen ne hastasısın'

'Baba ben şeker hastasıyım'

'Saçmalama'

'Sen nasıl şeker hastasısın Selin'

'Sizi korkutmak istemedik söyleyemedik'

'Şaka demi benim kızım şeker hastası olamaz Şahin Çağıl öyle değil mi'

'Kemal amca biz özür dileriz'

'Özür dileriz Kemal amca'

'Kaan sen'

'Ben bugün öğrendim'

Babam sinirle bize döndü bağırarak

'Siz kendinizi ne zannediyorsunuz lan nasıl bize söylemezsiniz'

'Baba yapma Mirza'nın suçu yok biz sizi korkutmak istemedik'

'Selin sen nasıl şeker hastasısın'

'Baba'

Artık daha fazla ayakta duramayıp yere düştüm dizimin üstünde annemle babama bakıyordum

'Ben çok özür dilerim'

Mirza da dizini yere koyup annemle babama bakıyordu ama ikimiz de ağlıyorduk

'Baba senin çok işin vardı annemi de korkutmak istemedik'

Annem sakin ama ağlamaklı bir ses tonunda konuşmaya başladı

'Ne zaman öğrendiniz