1. bölüm: sen nerden çıktın!

Hilal, elini başına götürerek ovdu. Son zamanlarda çok yorgun hissediyordu; şirket meseleleri, aile sorunları ve ilişki durumu... Her şey onu çok yıpratıyordu ve üst üste geliyordu.

Ne oluyordu? Hayatından nasıl bir çıkmaz içindeydi ve en önemlisi bu konuda ne yapması gerekiyordu? Çok sıkışmış hissediyordu. İçinden koca bir nefes bırakıp oturduğu yerden doğruldu.
​Mutfağa geçip bir ağrı kesici içti. Tezgahın üzerindeki telefon titremeye başladı. Eline alıp hemen mesaja tıkladı; asistanındandı mesaj:
​
Asistan Banu:
"Hilal Hanım merhabalar, bildiğiniz üzere akşam davet gecesi var ve Berk Bey ile beraber davete katılmanız gerekiyor. Babanız size bunu iletmemi söyledi."
​

Hilal öfkeyle nefes verip mutfaktan salona doğru volta atıyordu. "Bir de bu çıktı şimdi," diye kendi kendine düşünmeye başladı.
​Neden bunlarla uğraşıyordu ki? Her şey babasının isteği üzerine, onun yönlendirmesi üzerine hayatını devam ettiriyordu. Berk de şirketlerinin ortağının oğluuydu. Babası yüzünden ona katlanmak zorunda kalıyordu; dışarıda birlikteymiş imajı veriyorlardı sırf şirketin geleceği içinmiş ama o bunu istemiyordu. O, gerçekten aşık olduğu biri hayatında olsun istiyordu ama babası buna müsaade etmiyordu.

​Annesinin ölümünden sonra her şey altüst olmuştu. Babası bir anda değişmiş, katılaşmıştı. Karısının ölümünü kabullenememişti bile. Ben ise daha 12 yaşındaydım. Annesizliğin acısını yaşamadan babasız da kalmıştım. Daha sonra yatılı okullar, yurtdışında üniversite... Her zaman uzak tutmuştu kendini benden. Nedeni basitti; her şeyim anneme çok benziyordu, kaldıramıyordu beni görmeyi. Ama benim suçum neydi? Ben daha çocuktum, annemi kaybederken bir de babasızlıkla cezalandırıldım.

​Üniversite bitince Türkiye'ye geri döndüm. Şirkette devam etmemi, işleri öğrenmemi istedi babam. Ben de bunu fırsat bildim; belki artık her şey değişir, beni sever, daha farklı davranır diye düşündüm. Ama yine yüzüme dahi bakamıyordu, iş dışında da konuşmuyorduk. Gerçi bir şeyleri hep asistanı üzerinden iletiyordu, kendisi bile arayıp belirtmiyordu bunu. Bu, beni daha da yıpratıyordu.
​Bu uğraşım niyeydi sahi? Gerçekten de bir şeyler değişir miydi artık? Bilmiyordu ama uğraşıyordu.
​Saate baktı; akşam beşi gösteriyordu. Hemen sekreterin mesajına okey işareti bırakıp duşa girmek için merdivenlere yavaş adımlarla ilerledi.

​Hilal şu an makyaj masasının başında oturmuş aynaya bakıyordu. Öncesinde duşunu almış ve biraz atıştırmıştı. Şu an ise akşam için son hazırlıklarını yapıyordu. Aynadan kendine bakıp iç çekti. Neye hazırlanıyordu ki? Kimin içindi bu kıyafet, bu makyaj? Her şey sahte geliyordu ona, kendi gibi...
​Sonra bir titreşim geldi telefona. Mesaja tıkladı:

​Berk:
"Aşağıda bekliyorum seni."
​Hilal:
"Geliyorum."

​Merdivenlerden inip kapının karşısındaki dev aynadan baktı son kez kendine ve dışarı çıktı. Berk, arabanın kaputuna yaslanmış telefonuyla bir şeyler yazıp sırıtıyordu. Geldiğimi bile fark etmedi.

​"Heyyooo! Geldiğimi bile fark etmedin, kime yazıyordun bu kadar sırıtarak?"

​Berk aniden irkilerek telefonu indirdi, cebine koydu aceleyle. Bu, Hilal'i biraz düşündürdü ama çok umursamadı.

​"Şey... Yani hiç, öyle arkadaşlar. Komik bir şey döndü falan... Neyse hadi gidelim, atla."
​
Sinirlenmiştim. Kıyafetimi bile yorumlamadı, onu geçtim, kapıyı açma tenezzülünde bile bulunmadı. Bu süreçte Berk'i sevmeyi çok denedim; en azından katlanmak daha kolay gibi gelir diye düşündüm ama ne yaparsam yapayım sevemedim, içimden onu sevmek dahi gelmiyordu.

​Kafamdaki profile hiç uymuyordu bile; çok kaba, ilgisiz, umursamaz ve egolu... Tamamiyle bana zıt bir karakter ama yine de hala şans vermeye çalışıyorum çünkü mecburum gibi geliyor.
​Davet alanına geldik sonunda. Araba yolculuğu sessiz geçmişti, Berk'in zevksiz şarkılarını dinleyerek resmen başım ağrıyordu.

​Arabadan inip davet alanına yürüdüm. "Bari gelip beni alsaydın be adam!"

İnip ona seslendim, beni bekledi ve beraber ilerledik. Magazinciler bizi görünce çekmeye başladılar. Berk hemen elimi koluna geçirip kameraların yanından geçti; her şeyi şovdu resmen.
​İçerisi bayağı kalabalıktı. Sakin bir müzik, kokteyl ve kanepelerin olduğu masalar, birbirinin yüzüne gülüp arkasından kuyular kazan şirket sahipleri... Hepsi bir aradaydı. Hepsi de mutlu bir yüz takılıyordu dışarıya. Çok yapmacık geliyorlardı bana.

​Berk'in kolundan elimi kurtarıp arka masalara doğru, daha az insanın olduğu masaya adımlarımı attım. Geçerken birçok tanıdık insana baş selamı verip ilerledim.

Masadan bir kokteylden bir yudum alıp boğazımı ıslattım.

​Başımı sağa çevirdim. Benim gibi köşeye çekilmiş ama benden biraz daha uzakta, masmavi saçlarıyla dikkatimi çeken o kadına baktım.

Yanındaki arkadaşı olduğunu düşündüğüm kadınla komik bir sohbet içerisindeydi ve o an saçlarının yanında gülüşü daha çok dikkatimi çekti. Öyle gülüyordu ki içim ısındı resmen.

​Sanki birinin baktığını anlamış gibi hemen gözleri benimkilerle buluştu. Bir süre öyle baktık. Ben de hemen heyecandan, sanki yanlış bir şey yapmışım gibi bakışlarımı hızlıca çektim önüme. "Ne yapıyordum ki ben? Neden öyle bakıp kaldım?"

Utancımı gizleyip ayağa kalktım ve şirketten olan çalışanların masasına doğru gittim. Yoksa daha fazla durursam daha çok dikkat çekip utandırırdım kendimi.
​Daha sonra Berk de benim yanıma geldi:

​"Seni tanıştıracağım birkaç kişi var, benimle gel," dedi ve tanıştıracak kişilerin olduğu masaya doğru ilerledik. Berk eliyle beni gösterip:

​"Sizi tanıştırayım, bu sevgilim Hilal. Babalarımız ortak, zaten babasını da yakından tanıyorsunuz," dedi.

​Bu tanıştırılma şeklinden hiç memnun değildim. Sonra ismin Sezer olduğunu öğrendiğim beyefendi bana dönüp:

​"Merhabalar Hilal Hanım, isminizi çok duydum. Üniversitedeki başarılarınız ve şirkete olan katkılarınızı biliyoruz. Tanıştığımıza memnun oldum, babanızı da ayrı severim, sayarım," dedi.

​"Ben de tanıştığıma memnun oldum Sezer Bey," dedim kısaca.

Daha fazla konuşmak istemiyordum, hatta bu ortamdan en hızlı şekilde uzaklaşmak istiyordum. Etrafa göz gezdirirken bir anda yine o tarafa kaydı gözlerim. Mavi saçlı kadın yine o tarafta oturuyordu ama bu sefer tek başınaydı. Eli içki bardağında dönüp duruyordu, bir şeyler düşünüyor gibiydi. Az önceki gülüşünden eser yoktu.
​
"Acaba ne düşünüyordu? Kendine gel Hilal! Sana ne kadın ne düşünüyorsa düşünüyor!" Ama engel olamıyordum, o tarafa bakıp duruyordum.

​Saat gece yarısına yaklaşmıştı bile. Artık eve gitmek istiyordum.
Berk'in yanına gidip:

​"Artık gidelim mi? Epey yoruldum, başım da ağrıyor, uyumak istiyorum," dedim.

​"Sen git istiyorsan, ben buradan sonra partiye gideceğim arkadaşlarla," dedi.

​Bir de tek gönderecekti beni! Bu nasıl bir ilişkiydi ya böyle? Sinirle sadece başımla onaylayıp davet alanından dışarı çıktım, hemen bir taksi çağırdım. Beş dakika sonra taksiyle eve doğru gittim.
​Kafamda hala düşünüyordum: Ne yaşıyorum ben ya? Peki bu gidişat nereye gidiyor...
​Eve geldim sonunda. Hemen topukluları kapı önünde çıkarıp yukarı çıktım. Ufak bir duş alıp pijamalarımı giyip aşağı indim. Geniş koltuğa uzanıp elime telefonumu aldım, öylece gezinmeye başladım.
​Sonra fake olan Instagram hesabıma girdim.
Bazı şeyleri oradan takip edip beğeniyordum; kendi kişisel hesabımdan o kadar da rahat davranamıyorum çünkü.

​Biraz daha gezinirken mesaj kutuma bildirim düştü. Kimdi bu şimdi? Ne istiyordu bu saatte? Ama yine de merak ediyordum mesajı. Merakıma yenik düşüp bildirime tıkladım. "Zaten kim olduğumu bilmiyor ki, sohbete bakmaktan zarar gelmez," diye düşündü.

ICECUBE.
Iceıcenys
1001 takipçi 7 gönderi

​Icecube:
"Selam."
​PurpleSts:
"Selam?"
​Icecube:
"Paylaşmış olduğun görsel İtalya Venedik değil mi, orada bir yer."
​PurpleSts:
"Evet de ne alaka?"
​Icecube:
"Benim için anlamı olan bir yer. Eskiden yaşadığım bir anıyı hatırlattı görsel ve kendimi direkt yazarken buldum. Rahatsız etmek istemedim."
​PurpleSts:
"Önemli değil, rahatsız olmadım, sadece garip geldi. Umarım güzel anıdır, kötü bir anıyı tekrardan canlandırmak istemem."
​Icecube:
"Yok yok, kötü bir anı değildi ahahha. Sanırım bu gerçek hesabın değil, değil mi?"
​PurpleSts:
"O kadar mı belli oluyor ya?"
​Icecube:
"Yani kendimden biliyorum ahahhh. İsmimiz olsun, hesabın kendisi olsun, sence de belli değil mi?"
​PurpleSts:
"Anladım."
​Icecube:
"Sana bir teklifim var, eğer sen de istersen."
​PurpleSts:
"Neymiş o teklif bakalım?"
​Icecube:
"İkimiz de birbirimizi tanımıyoruz zaten. Acaba sohbete öyle devam mı etsek? Filtresiz, öyle her şeyi anlatsak, konuşsak, kaçış olsak birbirimize... Kim olduğumuzu bilmeden, isimler, detaylar vermeden ha? Ne dersin, olur mu?"

​Biraz düşündüm. Bunu yapmalı mıydım gerçekten? Zaten her şey yoğun, o kadar işin arasında sen nereden çıktın ki şimdi? Gerçi ne kaybederdim ki zaten? Birbirimizi tanımıyoruz, isim de vermeyeceğiz. En azından bu sıkıcı hayatıma bir eğlence olur diye düşünürken bir mesaj daha geldi açık ekrana:​

Icecube:
"Görüldü bıraktığına göre istemiyorsun sanırım."
​PurpleSts:
"Tamam, olur."