Sessiz Adamın Gidişi

O sabah güneş perdelerden içeri sızarken Aysu, oyuncak ayısını kucaklayıp pencerenin kenarına oturmuştu. Henüz konuşmaya başlamamıştı ev. Annesi mutfakta sessizce çay demliyor, baba salonda kravatını boynuna geçiriyordu. Saat sabahın yedisi bile olmamıştı ama evde gün erken başlardı.

Aysu'nun babası, Ekrem, sabahları her zaman aynı kokuyla geçerdi yanından: tıraş sabunu, zayıf bir kolonya ve derin bir sessizlik. Sakin konuşur, gereksiz yere sesini yükseltmezdi. Gözlerinin içinde, çocuklara has o sabit ve güven verici bakış olurdu. Aysu’nun dünyasında babası, her şeyi bilen, her şeyi koruyan kişiydi.

O gün de öyleydi. Aysu pencerenin kenarında minik çoraplarını çıkarmaya çalışırken, babası sessizce gelip başını okşadı.

“Bugün seni akşam parka götüreyim mi?”

Aysu başını salladı. Gözleri parladı. Ayının kulağını daha sıkı tuttu.

Ama o akşam parka gidemediler. O akşam hiçbir yere gidemediler.

Öğle saatlerinde telefon çaldı. Annelerinin sesi salonda yankılanırken, Aysu mutfakta taburesinde oturmuş, annesinin yeni açtığı konserve fasulyenin içinden çıkan “cıssss” sesini dinliyordu. Telefon konuşması kısa sürdü. Çok kısa. Ama annesinin çığlığı, telefondan çok daha uzun sürdü.

Aysu’nun dünyasında zaman ilk kez o gün durdu.

Olayı kimse ona anlatmadı. Küçük bir çocuk ne anlayabilirdi ki? Kalp krizi denmişti. Ani, beklenmeyen, “Allah’ın takdiri” denen türden. Ama onun için babası sadece yok olmuştu. Sabah gülümseyen adam gitmişti, yerine koca bir boşluk kalmıştı.

Cenaze günü, herkes siyah giydi. Aysu da siyah bir elbise giymişti ama tam olarak ne olduğunu kavrayamamıştı. Annesi ağlıyordu, ama sanki yalnızca gözünden değil, içinden bir şey akıyordu. Aysu da ağladı. Onun için herkes ağlayınca, onun da ağlaması gerekiyordu.

En çok da ertesi sabah zor oldu. O sabah tıraş sabunu kokusu yoktu. Kahvaltı masası sessizdi. Kravat yoktu, mavi gömlek yoktu, gülümseyen adam yoktu.

Ve Aysu, o sabah büyüdü. Beş yaşında.