2.BÖLÜM:SAHİL

Telefonumu bırakır bırakmaz uyumuştum. Sabah kalktığımda okulda bayılmamak için bir elma alıp yıkadım. Elmamı yerken mesaj gelmişmi diye bakıyordum ama bana mesaj geldiği az görünürdü. Sadece abimde gelirdi, gelirse o da.

Tahmin ettiğim gibi mesaj yoktu. Tam kapatacakken telefonumun üstünde bir bildirim belirdi. Mesaja baktığımda Ateş'in mesaj attığını gördüm. "Günaydın" yazıyordu. Ama saat sabah beş ve bir insan neden bu saatte uyansın ki? Ayrıca uyandığımı nerden biliyor?

Cevap vermedim. Görüldü de atmadım. Sadece telefonumu kapattım ve üzerimi giyinmeye koyuldum.

Üzerimi giyinip annemle babamın ardına kadar açık bırakarak gittiği, benim de onların arkalarından kapattığım kapıya yürüdüm. Elim kapının kulbuna giderken yaşadığım travmalar gözümün önünden film şeridi gibi geçiyordu. Bunu hep yaşıyorum ama asla etkisindem çıkamadım. Evet bunun için kendime kızıyorum.

Evden çıktığımda abimi aramak için telefonumu tekrar elime aldım ama Ateş'in mesajına bakmadığım halde görüldü yazıyordu. Tanrı şahidim olsun bakmadığıma yemin edebilirdim ama kanıtlayamazdım. Herşeyi boşvererek abimi aradım.

BARAN:Efendim abisinin kuzusu.

EYLÜL:Abii.

BARAN:Ne oldu abisinin balı.

EYLÜL:Abisinin balı ne abi ya, birşey yok hal hatır sormaya aradım.

BARAN:İyiyim ben asıl sen nasılsın iki gündür aramıyorsun.

EYLÜL:Zamanım olmadı abi. Biliyorsun ders, iş, güç zor oluyor. Hep yorgun yorgun mal gibi geziyorum.

BARAN:Bak. Çok yorma kendini yat dinlen.

EYLÜL:Tamam abi ben kapatıyorum öptümm.

BARAN:Tamam abicim birşey olursa haber et.

EYLÜL:Tamam abi.

Telefonu kapatıp kulaklığımı aldım. Üzerimdeki kıyafetlerin rahatlığını düşündüm bir süre. Üzerimde beyaz bir tişört, altımda ise salaş gri bir eşorfman altı olduğu için rahat edeceğimi bildiğimden sadece elimde anahtar ve telefon ile çıktım. Elimde telefon, kafamda kulaklık, cebimde anahtar yürüyordum.

Yürüyüş yapmak, yürüyüş yaparken şarkı dinlemek mükemmel şeyler. Bu yüzden kafamı her karışık hissettiğimde biraz yürüyüş yaparım. Tabi bazen dozunu kaçırıp dört, beş saat yürüyorum.

Yarın okula gitmem gerekti ancak ben okuldaki o aşağılık çocuk ile karşılaşmak dehi istemiyorum. Kendisi okulun en ünlü kişisi olduğu içün kendini bir bok sanıyor. Mal.

Tolga olacak o şerefsiz kimsenin ne hissettiğini düşünmeden davranıyor. Bazen çok kırıcı oluyor ama benim için değil. Başkalarının ne dediğini umursayacak insanlar için. Ne kadar acizce. Kendini kusursuz sanıp diğer insanları zorbalamak.

Yürürken sahil gibi bir yere gelmişim. Asla fark fark etmemiştim ama keşke fark etseydim. Tolga şerefsizi orada. Kahretsin...