1. Bölüm

2​“ Hayat, gün geçtikçe intikam ateşimi korluyor, ateş korlaştıkça körleşiyorum. Öfkem, tüm duygularımı bastırıp beni diri tutarken, etrafımda kimsenin kalmadığını fark ettim. Artık çok geçti, çünkü ben geri dönülmesi imkansız bir adım atmıştım.”

𐙚 𝐹𝑟𝑒𝑦𝑎'𝑑𝑎𝑛
Bu gece diğer gecelerimden oldukça farklıydı, kalbimi ürperten bir korku ve hızlandıran bir heyecan vardı. Annemin ayrımcılığı ile bana bir vaad bile vermeden düşman olan karşı krallığa sızmam istenmişti. Bu gece ya sonum olacaktı, ya da sonsuzluk içinde bir acım. Belki zor, belki de imkansızdı. Amacım krallığa girip içten çökertmekti, tabii nasıl yapacağım belirsizdi. Annem, her zaman erkek kardeşimi korur, söz konusu ben olduğumda emirler yağdırıp durmaksızın homurdanırdı. Hayatımdaki en zor mücadelelerim erkek kardeşim Estes'in yalancılığı, annem Kitana'nın dolduruşuyla gerçekleşti. Her neyse, annem ve Estes'in bu huylarından ne kadar haz etmesemde şuan hiç bir çıkar yol bulamazdım. Kendi düşüncelerimin içinde kaybolurken kapı tıklatıldı, kafamı kapının olduğu tarafa çevirip seslendim.

-"Gel"
Demem ile içeri Eudora girdi, Eudora bizim hizmetlimizdi. Tanrı aşkına, onu asla öyle görmezdim. Aksine onu kardeşim gibi görürdüm, o benim her şeyimi bilirdi ve bende onun her şeyini biliyordum. İçeri girdiğinde yüzünde hüzünlü bir ifade vardı, neden olduğunu anlamıştım tabii, ona her şeyi baştan sona anlatmıştım. O yüzdendi bu kederli hali. Geldi ve yanıma oturdu. Bakışlarımı ona yöneltip seslendim, sanki anlamamış gibi;

-" Doram, ne oldu sana böyle?"
Gözleri doldu, onu tanıdığımdan beri en ufak bir şey olduğunda hep gözleri dolardı. İç çekti;

-"Sen bu gece gideceksin , ona biraz kafam takıldı. Sürekli kötü düşünceler geliyor, bir şey olursa diye düşünüyorum durmadan. Biliyorsun, benim senden başka kimsem yok Freya."

Sözleriyle buruk bir şekilde gülümsedim, yaşadığım bu yerde Eudora'dan başka kimseye güvenmiyordum, kendi aileme bile;

-"Doram, annemi sende çok iyi tanıyorsun. Eğer bir şeyi yapmamı istiyorsa yapmak zorundayım, yapmadığımda başıma neler geldiğini gördün. Belki de annem haklıdır, bunu yapmam gerektir."

Eudora alaycı bir şekilde gülümsedi;

-"Yeni avutma şeklin bu mu? Gerçekten bazen ağzım açık kalıyor böyle konuştuğunda"

Demesiyle beraber güldük, gülerken içeriye biricik annem girdi, ne hikmet ise içeri girer girmez oda kasvete boğuldu. Eudora ile bakışlarımız annemin kıyafetlerine doğru süzüldü, ikimizde biliyorduk ki Kitana Leonin siyahtan nefret ederdi. Lâkin bugün benim gidişimi kutlama amaçlı siyahlara bürünmüştü sanırsam. Daha sonra bakışlarımı anneme çevirdim. Annem omuzlarını dikleştirirken gözlerini Eudora'ya dikti. Bakışlarını çevirmeden;

-" Biraz konuşmamız lazım, baş başa."

Kibarlıktan yoksun bir emirdi bu, Eudora önce bana sonra da anneme bakarak başını öne eğdi ve odadan çıktı. Annem bir kaç adım öne çıktıktan sonra soğuk, hatta buz gibi baktı. Gözlerine baktığımda yanan nefret ateşini, ve onu çokta olmasa yumuşatan bir mutluluk gördüm. Nefreti bana idi, mutluluğu ise gidişime. Gözlerine bakıp daldığımda boğazını temizledi; nihayetinde konuşmaya başladı.

-" Freya, bu ne kadar korkunç olsada senin ailene karşı olan sorumluluğun, evlatlık görevin. Zor ama yapacaksın, yapmalısın."

Söylediklerini henüz sindirememişken içimde büyüyen bir öfke hissettim, dakikalar öncesinde onun haklı olma ihtimalini düşünürken gerçekten kendimi avuttuğumu fark ettim. Düşünmedem konuşmaya başladım;

-" Yıllarca seni değiştirmeye çalıştım Kitana Leonin, ve sonunda değişen kişi ben oldum. Her zaman iyi niyetimi kullanıp beni kendini tatmin etmek için kullandın! Bir kere bile bana annelik görevini yapmadın! Ama konu Estes olduğunda en mükemmel anne rolüne büründün, neden?"

Söylediklerimle bakışlarımı annemin bakışlarına sabitledim, ona bana baktığından daha soğuk baktım.

-"Freya, saygını takın karşında kimin olduğunu unutma! Ben bir şey istiyorsam her kim olursa olsun onu sorgulamadan yapmak zorunda!"

Sözleriyle gözlerim doldu, gerçekten beni bir köleden farksız görüyordu. Bir annenin vicdanına sığabilir miydi kendi çocuğunun hayatını elinden alıp onu eğlenceye çevirmek? Artık anneme karşı olan saygım bitmişti, hayatım boyunca onun için çabalarken çabamın boşa çıkması öfkemi daha da körükledi. Var sesimle bağırdım;

-" Defol! Bu sana yaptığım son iyilikti!"

Hiç bir şey söylemeden yüzüme bakıp gülümsedi, zevk alıyordu. Acı çekmemden zevk alıyordu, ama ona bu zevki zehir edeceğim Tanrı'ya söz olsun ki..

Saat gece yarısını bulmaya yakındı, hazırlanmaya başlamıştım. Hazırlanırken kafamda olan tek soru, nasıl bir yalan uydurup nasıl içeriye sızacağımdı. Muhafızlara yakalanırsam bu benim ölümüm demekti, belki de insafları vardır biraz. Aynanın karşısına geçip saçlarımı taradım, düşünceli bir şekilde aynada yansıyan yüzüme baktım. Eudora bu defa kapıyı çalmadan içeriye girdi. Gülümsedim;

-"Tanrım, Freya gitmene dakikalar kaldı.."

Cümlesini tamamlar tamamlamaz geldi ve sıkıca sarıldı, sarılmasıyla birlikte gözlerim doldu. Acımı bastırırım sanmıştım, lakin ihtiyacım olan tek şey bir sarılmaymış. Gözümden süzülen yaşları tutamadım ve yüzümü boynuna gömdüm.
Eudora sırtımı sıvazlarken onunda gözyaşlarını hissettim, kafamı kaldırıp ona baktım. Bana hüzünlü bir şekilde bakıp gülümsüyordu.

-"Freya, sen çok güçlü bir kızsın biliyorsun değil mi?"

-"Beni ayakta tutan sensin doram.."

Tekrar sarıldıktan sonra son kez ona baktım.

-"Vakit doldu.. gitmem gerek"

Eudora bana baktı ve "seni seviyorum" dercesine gözlerime baktı.

-"Görüşürüz Doram..."

-" Anneni son kez görmeyecek misin?"

-" Görmeyeceğim, görmemi isteseydi kendi gelirdi."

-" Kendine dikkat et..."

-" Tanrı aşkına.. sana güvercinlerle haber yollayacağım"

İkimizde son kez gülüp sarıldık, ve odadan çıktım. İçimde bir heyecan ve korku karmaşası vardı, kalbim çıkacakmışcasına atıyordu. Bunları düşünüyorken kendi öz krallığımın kapısına geldim. Arkamı döndüğümde saraya son bir kez baktım. Çocukluğumun geçtiği yerden gitmek hiç kolay değildi.. Gözlerimden isteğim dışında tekrar yaşlar oluştu ama akmalarına izin vermedim. Çünkü artık geri dönüş yoktu, düşünmem gereken tek şey içeriye sızmaktı. Muhafızlara döndüm ve başımı öne eğdim, onlarda saygıyla eğilip demirden kapıyı açtılar. Kapıdan dışarı bir adım attığımda içimden bir titreme geçti, üşümedim ama bu titreme bedenimde değil tam olarak göğüs kafesimin ortasındaydı. Garipti, bir an öldüm sandım ama rüzgarın sesiyle kendime geldim. İlerledim, hiç durmadan karşı krallığın sarayı uzaktan görünmeye başladığında ağaçların arasına girdim, ağaçların arasından ilerledim, ve en arkaya geldim. Şimdi ölüm fermanım yazılabilirdi, ama nihayetinde kimseye görünmemiştim. Saraya baktım, gösterişli ve fazlasıyla asildi, bizimkinden bile. İncelerken Tanrı'ya içimden binlerce kez dua ettim. Bir adım daha yaklaştım ve o sırada bana doğru gelen muhafızı gördüm, panikledim. Sanki ayağımın altından çekildi yer, kitlendim. Gözümden yaşlar süzüldü, şimdi gerçekten ölmüştüm..
Karşıdan gelen muhafız bağırdı.

-"Dur,Kaçma!"

Önümde bulunan demire hızla tırmandım ve atladım, eğer şimdi saraya sızamazsam içeridekiler beni bulup Arthur'un (düşman Kral) önüne yem diye atacaktı. Hızla sarayın kapısına yöneldim ve birden büyük, altın kaplama olan kapı sağa ve sola olmak üzere açılmaya başladı, hızla kapının arkasına geçtim. İçimden sayamayacağım kadar dua ettim, muhafızlar doluşmaya başladı ve sessizce homurdanmaya başladım.

-"Lanet olsun.."

Bir kaç dakika beklemenin ardından kapıya tekrar yöneldim, nihayet muhafızlar gitmişti. Başka girilebilecek bir yer var mı diye baktığımda olmadığını gördüm, düşündüm. Şuan yapabileceğim en iyi şey bir muhafız kılığına girmekti. Lakin nasıl olacağını bilmiyorum. Dikkatli bir şekilde arkaya gittim, tek dolaşan bir muhafız gördüm. Arkasından sessizce yaklaştım ve boğaz kilidine aldım. Bir kızla bir erkeğin gücü aynı olabilirmi? Asla. Bütün gücümle boğazını sıkarken bacağımı onun bacaklarının arasına geçirip yere düşürdüm. Bayıldığından emin olduktan sonra hızla onu soydum ve üstümü giydim, çıkardığım kıyafetleri yırtıp çalıların arasına sakladım. Daha sonra sarayın kapısını sessizce açıp girdim, sarayın içi oldukça büyüktü, her yer altın kaplama ve mücevher doluydu, anlaşılıyordu. Girişin sağındaki koridora doğru sessiz adımlarla yaklaştım, etrafıma bakınarak yürürken kolumda bir el hissettim.. O an canım çıktı, gözlerim karardı. Sonrasında kolumu tutan kişi öyle bir sıktı ki... Morardığına eminim. Koridorun köşesinde olan duvara itti, sırtım sertçe duvara çarpınca acıyla yüzümü buruşturdum. İki eliyle iki bileğimi bel hizamda tutup duvara bastırdı, hareketim kısıtlanmıştı. Yüzüne dahi bakmaya cesaret etmeden;

-"Lanet olsun, bırak!"

Nihayet yüzüne baktığımda göz bebeklerim büyüdü..