1.BÖLÜM

Kız kardeşim Serena'yı, kenarları altın işlemeli,elmas kaplama bir koltuk için öldüreli iki yıl oldu.

Bunun için pişman olmam,o an ne düşündüğümü dahi bilmemem gerekirken, kendimi suçlayamıyorum bile. Elime aldığım gümüş gövdeli altın saplı kılıcı, odasına girerken kapısını tıklatışımı hatırlarken üzülmüyorum. Ertesi gün yapılacak taç giyme töreni için heyecanlı olup olmadığını sormuştum, o henüz arkasını dönüp kardeşini kontrol etmemişti bile. İçine düştüğü anlamsız güvenle, sırtını dönmüştü. Yüzüne özenle nemlendirici sürüyordu. Arkama sakladığım kılıcı bir an için kullanmamayı düşündüm. Ablamla törene çıkacak,onu alkışlayacak, ona sarılacaktım.Onun adına çok sevindiğimi,ne kadar mutlu olduğumu anlayamayacağını söyleyecektim.

Bir an için düşündüğüm bu şeyi yapamayacağımı adım kadar bilsem de, ablama taç giyme heyecanını biraz daha yaşatmak hoşuma gitmişti.

"Çok heyecanlıyım,Aurora.Benim yanımda olduğun için o kadar mutluyun ki!"

Arkasını dönerken ipek geceliğindeki boncuklar şıkırdadı. Zaten bembeyaz olan yüzü,sürdüğü nemlendiriciyle hayalete dönmüştü.

"Endişeli gibisin,Aurora.Bir sorun mu var.?"

Elimi tuttu.Ben de onunkini.Diğer elimle onu öldürecek kılıcı tutarken

Tam zamanı,dedim.

Arkamdakı elimi sıkılaştırdım ve kılıcımı dayadığım zeminden yavaşca aldım. Serena'nın iki elini de sırtımda hissettiğimde,kılıcımı sırtından geçirdim.

Serena ellerini sırtımdan dahi çekemeden, ayak bağları yavaşça çözülmeye başladı. Yere düşmesini duygusuzca seyredirken, ağzından dökülen anlamsız kelimeler kulağımı buğuladı.

Duymak için yanına eğildiğim sırada,odasının kapısının tıklanmasıyla irkildim.

"Prenses Serena,babanız sizi çağırıyor."

İstemsizce dökülüyordu ağzımdan kelimeler.

"Serena şuan meşgul."

Kelimeler,ağzımdan garip bir şekilde mutlu çıkarken, hizmetlinin uzaklaşma seslerini duydum.

"Üzgünüm,Serena.Bunu yapmak zorundaydım."

Her zamanki,nefret ettiğim, mütevaziliği ve affediciliği ile konuştu.

"Sorun yok,Aurora."

Daha fazla kalırsam yardım çağırmak zorunda kalacağımdan korktuğumdandır belki, sarayın gizli çıkışlarını kullanmaya karar verdim.

Serena'nın ebeveyn banyosuna yavaşça girmiş,dolaptakı çıkışı kullanmıştım. Bir seri katil edasıyla yüzümü kaskatı tutmuş, ablamın neden kapıyı açmadığını bilmediğimi, hizmetçinin yalan söylediğini anlattım.Hizmetçinin kellesi alınırken,odama döndüm.

Bir saat olmamıştı ki çığlıklar,tüm sarayı sarmıştı. Keder bulutları, sarayın her yerini sarmıştı. Her zaman mükemmel olan ablamın, böylesi bir cinayete kurban gitmesi onları sarsmış olmalıydı.

Sarsmıştı da.

Annem, haberi öğrendiği gece kendini asmış, ablamın yanına gitmişti. Sabah yemek masasında babamı tek başıma ağlarken gördüğümde bunu anlamıştım.

Ne garip ki o an aklıma gelmişti, kılıcımı eldivensiz tuttuğum, muhtemelen parmak izlerimi her yerine yaydığım.

"Baba, ablam nasıl öldürülmüş?"

Vereceği cevabı zaten biliyordum.

"Kılıçla,Aurora."

"Peki o kılıç şuan nerede?"

Babamın vereceği cevabı stresle beklerken, babam gözlerini bana dikmekle yetinmiş,ardından masadan kalkmıştı.

Odadan çıkmadan önce, mırıldanma misali konuştu.

"Kraliyet Emniyeti'nde,Aurora. Katil parmak izlerini bırakmış mı diye inceliyorlar.Tabi ulaşmak istedikleri sonuca katil on altı yaşında bir aptal değilse ulaşamazlar. Eminim eldiven takmıştır."

Tüm duygusuzluğumla onu daha da konuşturacakken, ağlamaya başladığıni fark edip susmuştum.

"Tamam,sağol baba."

Babamın odadan hızlıca çıkışını duyarken, kaderimle yüzleştim.

On altı yaşındaki bir aptal için fazla büyük yüzleşmelerdi bunlar.

O yüzleşmeleri şimdi tekrar tekrarlıyorum kafamda.Milyonuncu defa,belki milyarıncı.

Bu hücrenin içine sıkışmama değdi mi diye düşünürken,hep aynı cevapta buluyorum kendimi:evet.

Ancak en kötüsü, bu bile değildi.