I

12 Nisan 2001
"Güzel kızım benim önce sen doğsan olmaz mı? Rezil etme beni şu herife"
Kocasının sözlerine güldü Aylin. 9 aylık hamileydi, çok az bir zaman kalmıştı doğumuna. Kocası ise dört gözle bekliyordu kızlarını.
"Oktay Allah aşkına rahat bırak kızımı onun elinde mi sanki?"
Oktay ters ters baktı yanında oturan ortağına.
"Ama güzelim iddiayı kaybedeceğim."
Kaşlarını çatarak baktı kocasına.
"Sen kızının üzerine iddiaya mı giriyorsun sana da aşk olsun Selçuk ya."
Köşeden sırıtan Selçuk'un gülümsemesi kayboldu. Çünkü karısı ense köküne tokadı geçirmişti.
"Sana inat doğurmayacağım bu çocuğu Selçuk." dedi Sevda.
"Ama hayatım, biz öylesine girmişt-"
Birden karnını tuttu Sevda, sancısı vardı. Selçuk panikle arabaya koşarken, Oktay bir köşede şansına sövmekle meşguldü.
...
Eve döndüklerinde artık evde 6 kişiydiler. Aylin, Oktay, Sevda, Selçuk, Boran ve Baran. Selçuk'un bir oğlu daha olmuştu. İlk oğlu evlendikleri yıl ikincisi ise 4 yıl sonra olmuştu. Adını Nisan ayına uygun olsun diye Baran (bahar yağmuru) koymuşlardı. Baran ve Boran, yağmur ve fırtına...
15 Nisan 2001
Sabahın erken saatlerinde Aylin'in sancısı gelmiş ve hastaneye götürülmüştü.
Aylin'i odaya aldıklarında içeriye girdiler. "Adı ne olacak bu prensesin?" diye sordu Selçuk. Aylin cevap verdi, "İsmi belli Nisan olacak." Oktay iddiayı kaybettiği için üzgün ama baba olma duygusunu ilk defa tattığı için bir hayli mutluydu. Ama bir sorun vardı, Aylin emzirmeye çalışıyor ama Nisan asla kabul etmiyordu. Sürekli ağlıyordu, ve susmuyordu. Sonunda doktorlar gelip Nisan'ı sakinleştirdiler.
Ve hep birlikte bir kez daha hastaneden eve döndüler.
...
Bundan sonraki zamanlarda Oktay ve Selçuk çocukları konusunda birçok iddiaya girdiler. İlk adım, ilk kelime ve ilk diş...
Hepsinde Baran 1-0 öndeydi. Hep daha aceleci olmuştu, ama sorun aceleci olması değildi.
Gelişimi yavaştı Nisan'ın, sebebi ise bilinmiyordu.
⚖️
Sabahın ilk ışıklarıyla gözlerini açtı Nisan. Bugün çok işi vardı ve bu yüzden erken uyanması gerekmişti. İzmir'deki son günüydü, yıllar sonra memleketine Ankara'ya geri dönecekti. Çocukluğunun geçtiği sokakları ve evini çok özlemiştim. Önemli bir sebepten dolayı 19 yıl önce apar topar İzmir'e taşınmıştı ailesi ile birlikte. Babası asla söylememişti sebebini, her sorduğunda "Öyle gerekti kızım, senin için" demişti.
Yataktan kalkıp banyoya doğru yürüdü, duşa girip suyu açtı. Soğuk su tenine değdiğinde irkildi birden, ayılması gerekiyordu ve bunu sadece soğuk bir duş ile başarabilirdi. Duştan çıkıp üzerine rahat bir eşofman giydi, rahat giyinmeyi severdi. Odadan çıkıp salona doğru yürüdü, babası ve annesi kahvaltı masasında oturmuş onu bekliyorlardı.
Yürüdü yanlarına doğru. Babası onu görünce gülümsedi, "Çiçeğim daha açmamış anlaşılan" dedi. Gülümsedi babasının sözlerine. Kendine sert bir kahve yapmak için masadan kalkarken konuştu babasına doğru. "Saat kaçta yola çıkacağız?". Oktay elindeki tablete bakarak konuştu, "Saat 14.00'da toplantım var ben gelince çıkarız." Yerine oturdu Nisan, heyecanlıydı tekrar memleketini göreceği için. Ankara'ya istemişti tayinini, aslında babası değil o istemişti Ankara'ya dönmeyi. Babası önce kabul etmemişti, ama söylediğine göre eski bir dostla ortak olmaya karar vermişti.
...
Valizime son eşyalarımı da koyup kapattım fermuarını. 3 valiz eşya çıkmıştı ve bunları aşağı indirmek bir hayli zor olacaktı. Valizleri odada bırakıp aşağı indim, gitmeden vedalaşmam gereken arkadaşlarım vardı ve benim için bir veda partisi düzenlemişlerdi. Üzerime deri bir ceket alıp anneme haber vererek evden çıktım.
Sahile geldiğimde arkadaşlarım çardakta oturmuş beni bekliyorlardı. Kasım ayı olmasına rağmen hava soğuk değildi. İzmir genellikle sıcak olurdu zaten, arkadaşlarımın yanına geldiğimde beni konfetilerle karşıladılar. 3 kişiydiler; En yakın arkadaşım Ekin, ikizi Arda ve üniversiteden arkadaşım olan Kadir. Biz hep 4 kişi takılırdık, ama artık bensiz takılmak zorundaydılar ve bence birdaha bir araya gelmeyecekdiler. Çünkü buluşmaları hep ben ayarlardım, ama artık ben gidiyordum. Ekin gözleri dolu şekilde sarıldı bana, kıvırcık saçlarını okşadım. Çok üzülüyordu gideceğim için, bende üzülüyordum ama bu bir tercih değil zorunluluktu.
Oturduk; sohbet ettik, güldük ve tekrar ağlaştık. Sonunda babam arayınca artık gitme vaktimin geldiğini ve ayrılmamız gerektiğini anlayınca daha fazla ağladım. Babam gelip arabayla yol kenarında durunca son kez sarılıp vedalaştım 3'ü ile de. Arabaya bindiğimde babam akan makyajımı ve kızaran gözlerimi görünce gülümsedi. "E kızım ama sen istedin gitmeyi şimdi de ağlıyorsun." Göz yaşlarımı silip aynayı açtım tipime bakmak için. Bir yandan akan maskaramı temizlerken babama cevap verdim. "Ben gitmemek için ağlamıyorum ki, arkadaşlarımdan ayrıldığım için ağlıyorum." Babam tek kaşını kaldırdı. "He hâlâ gitmek istiyorsun yani?" diye sordu. Hevesli bir şekilde konuştum "Tabikii".
...
Evin önünde babam valizleri arabaya yerleştirmeye çalışırken son kez evimize bakıyordum. Onca anı, hatıra... Çocukluğum burada geçti diyebilirim ama yinede en güzel anılarım Ankarada ki evimizdeydi. Selçuk amcam, Sevda teyzem ve birisi daha. Çocukluğum... Hatıralarım... Oyun arkadaşım... Baran. En son 6 yaşımda görmüştüm onu, çok değişmiş olmalıydı. Bazen kavga etsekte severdim onu. Korurdu beni hep diğer çocuklara karşı, çünkü bilirdi korkunca kalbimin hızlandığını. O küçücük haliyle bile koruyup kollardı beni. Son kez evi kontrol edip kapıyı kilitledi annem. Maddi durumumuz iyiydi babamın ortağıyla bir şirketi vardı, ama yinede ailecek hiçbir zaman gösterişli ve lüks bir ev istemedik. İzmir'e geldiğimizden beri dedemden kalan 2 katlı müstakil evimizde kalıyorduk. Ahşap kapının kapanma sesiyle gözlerimi evden ayırıp arabaya bindim. Babam arabayı çalıştırınca kulaklığımı takıp son kez İzmir'e baktım camdan.
...
Yolculuğun ilerleyen saatlerinde uyumuştum, Afyon'da mola vermiştik en son ve babamın söylediğine göre şuan Eskişehir'deydik. Yolculuğun 6. saatindeydik ve çok yorulmuştum, fazlasıyla. Tekrar gözlerimi yumdum zamanın hızlı geçmesi umuduyla.
1,5 Saat Sonra
Yüzüme vuran sert rüzgar ile kımıldandım. Gözümü yavaş yavaş araladım ve geldiğimizi anladım. Babam bagajdan valizleri alıyordu, indim arabadan. Ankara, İzmir'e göre çok daha soğuktu. Kasım ayı olmasına rağmen hava buz gibiydi, sırt çantamı alıp eve doğru yürüdüm. Babam bu sefer daha lüks bir ev tercih etmişti eskisine göre, yine 2 katlı müstakil bir evdi. Küçük bir bahçesi ve bahçeye açılan bir balkon kapısı vardı. İçeri adımımı attığımda benim için yeni bir başlangıç olduğunu anladım. Saat geç olduğu için evi pek gezme zamanım olmadı, odama çıktım ve uyudum.
...
Sabah olduğunda annem odama gelip beni uyandırdı. Yorgun olduğumdan uyanmak istemedim ama yine bir sürü iş vardı, tabiki temizlik. Kahvaltıdan sonra akşama kadar evi temizledik ve sonunda bitirdik. Odama yerleşmiştim, sadece kitaplarım kalmıştı onları da yerleştirip yemeğe indim. Annem ve babam yine masada beni bekliyordu. Hızlıca yemeğimi yiyip odama çıktım, sıcak bir duş alıp günün yorgunluğunu üzerimden atmak için erkenden uyudum. Sabah şehri dolaşacaktım biraz, eski eve gidip görecektim. Düşüncelerle uykuya daldım.