5.BÖLÜM BİRİ VAR

Adrian o günden sonra daha az konuştu.
Aslında konuşacak bir şey yoktu.
Kelimeler, anlamlarını çoktan kaybetmiş gibiydi.
İnsanların söylediği her şey
önceden söylenmiş gibi geliyordu.
Cevaplar hazırdı.
Sorular bile.
Sadece sırası gelince ağızlardan çıkıyordu.
Adrian bir süre buna direndi.
Kendini zorladı.
Birine bir şey sordu.
Cevabı dinledi.
Sonra aynı soruyu, başka birine sordu.
Aynı cevap.
Aynı duraksama.
Aynı bakış.
Bu bir tesadüf olamazdı.
Ama başka ne olabilirdi?
Adrian o gece uzun süre uyumadı.
Tavana baktı.
Düşünmemeye çalıştı.
Olmadı.
“Belki de sorun sensin,” dedi içinden.
Bu düşünce ilk başta rahatlattı.
Çünkü eğer sorun kendisiyse…
dünya normal kalıyordu.
Ve normal bir dünya,
bozuk bir zihinden daha katlanılabilirdi.
Adrian gözlerini kapattı.
Hatırlamaya çalıştı.
Ne zaman başlamıştı?
O adam mı?
O cümle mi?
Yoksa daha önce mi?
Belki de hep böyleydi.
Sadece o geç fark etmişti.
Bu ihtimal… daha korkunçtu.
Çünkü o zaman,
herkes doğruydu.
Yanlış olan sadece oydu.
Adrian bir süre sonra dışarı çıktı.
Geceydi.
Şehir daha sessizdi ama
tam anlamıyla susmuyordu.
Işıklar yanıyordu.
Pencerelerin arkasında hayat devam ediyordu.
Ya da… devam ediyormuş gibi yapıyordu.
Adrian yürüdü.
Nereye gittiğini bilmeden.
Bir köşeyi döndüğünde durdu.
Karşı kaldırımda biri vardı.
Bir adam.
Diğerlerinden farklı değildi ilk bakışta.
Ne garip bir hareketi vardı,
ne de dikkat çeken bir hali.
Ama…
bakıyordu.
Doğrudan Adrian’a.
Kaçırmadan.
Sabit bir şekilde.
Adrian da durdu.
İkisi birkaç saniye boyunca öylece kaldı.
Bu, o ana kadar yaşadığı hiçbir şeye benzemiyordu.
Çünkü bu sefer…
bakışın içinde bir şey vardı.
Boşluk değil.
Farkındalık.
Adrian bir adım attı.
Adam kıpırdamadı.
Bir adım daha.
Tam o sırada,
bir araba geçti aralarından.
Kısa bir an için görüş kesildi.
Araba geçtiğinde…
adam yoktu.
Ne sağda, ne solda.
Ne de ileride.
Sanki hiç orada olmamıştı.
Adrian olduğu yerde kaldı.
Kalbi hızlanmıştı.
Ama bu sefer korkudan değildi.
Başka bir şeydi.
Daha önce hissetmediği bir şey.
Yalnızlık…
bir anlığına azalmıştı.
Adrian yavaşça başını kaldırdı.
Sokağa baktı.
İlk defa…
bir ihtimal geçti aklından.
Ya sorun sadece o değilse?