Yağmurlu bir Nisan sabahı

Yağmur, Nisan sabahını gri bir örtü gibi kaplamıştı. Altay, her zamanki saatte evinden çıkmış, otobüs durağına doğru yürüyordu ama içindeki huzursuzluk alışıldık değildi. Sanki sabah, olması gerekenden daha ağırdı.

Durağa vardığında birkaç otobüs durmadan geçti. İçleri, okula giden öğrenciler, işe yetişmeye çalışanlar ve yabancı dillerin birbirine karıştığı kalabalıklarla doluydu. Altay cebinden sigarasını çıkardı. “Yine geç kaldım,” diye söylendi kendi kendine. Çakmağı çaktığı an, içinden geçen o tanıdık düşünce belirdi: Sigara yanınca otobüs gelir.

Öyle de oldu.

Henüz sigara yarıya gelmemişti ki tıklım tıklım dolu otobüs durdu. İnsanlar birbirini ite kaka binmeye çalışırken Altay da aralarına karıştı. Son anda içeri adımını attığında şoför ön kapıyı kapattı. Kapıya sıkışmaktan kıl payı kurtuldu.

Kütüphaneye vardığında yağmur hâlâ durmamıştı. Islanmamak için koşar adımlarla içeri girdi. Burası onun için yalnızca bir iş yeri değil, sığınılacak bir yerdi. Kitapların arasında olmak, dış dünyanın gürültüsünü susturuyordu.

Masalardan birinde Oğuz, günlük işlere başlamıştı. Başını kaldırıp gülümsedi.

— Ooo, günaydın Altay Bey… Yoksa esenlikler mi demeliydim?

Altay’ın dudaklarında belli belirsiz bir tebessüm oluştu. Hayatı boyunca diliyle, duruşuyla kim olduğunu saklamamıştı. Selamı seçerken bile.

— Esenlikler, dedi sakin bir sesle.

— Yine tam zamanında geldin.

— Ya sorma… Otobüs yine nefes alınmaz hâlde. Ya araba alacağım ya da yürüyerek geleceğim. Bu böyle gitmez.

— Al oğlum bir tane araba.

Altay güldü ama gülüşü kısa sürdü.

— Bu maaşla, bu ekonomide mi? Orta hâlli bir araba bile insanı zorluyor.

Oğuz cevap vermedi. Altay masasına yönelirken içindeki o sabahki huzursuzluk yeniden kıpırdadı. Nedensizdi. Ama nedensiz şeyler, hayatında nadiren olurdu.

Ve Altay henüz bilmiyordu; bu sabah, sıradan bir gün olmayacaktı.