Kayboluş

Televizyonun karşısında zaman donmuş gibiydi.

Haber kanalı olmayan eğlence kanalları bile aynı altyazıyı geçiyordu: SON DAKİKA. Kırmızı şeritler ekranda kayıyor, spikerlerin yüzleri alışıldık neşesinden arınmış, neredeyse matem havasına bürünmüştü. Stüdyodaki ışıklar her zamankinden daha soğuk görünüyordu.

Cumhurbaşkanı kürsüdeydi. Arkasında bayraklar, önünde mikrofonlar. Konuşurken gözlerini kaçırmıyor, kelimeleri seçerek, neredeyse mekanik bir sakinlikle telaffuz ediyordu.

“Başkanlık sistemiyle getirilen merkezi yönetimler, başkan isterse yerel yönetimlere dönüştürülebilir maddesine dayanarak, doğuda özerk yönetim ilan ediyoruz.”

O an sadece stüdyodaki gazeteciler değil, ekran başındaki milyonlarca insan da aynı anda nefesini tuttu. Kimi elindeki çayı unuttu, kimi telefonu kulağında donup kaldı. Yanındaki danışmanların bile yüzü solmuştu.

Oğuz’un içinden bir şey koptu.

Televizyona değil, abisine baktı. Badem bıyıkları titriyordu abisinin. Oğuz’un sesi öfkeyle ama aynı zamanda kırgınlıkla yükseldi.

— Seni ve senin gibileri defalarca uyardım. Defalarca! Ama bir türlü anlamak istemediniz.

Abisi iki eliyle başını tuttu. Parmakları saçlarının arasında kayboldu.

— Ellerim kırılsaydı da size oy vermeseydim… Yazıklar olsun verdiğim oylara…

Oğuz başını salladı. Ama bu bir “haklı çıktım” hareketi değildi. Tam tersine, bir kaybın yasını tutar gibiydi.

— Artık çok geç. Son pişmanlık fayda etmez.

— Hiçbir şey için geç değil, dedi abisi. Buna müsaade etmeyeceğiz. Sana da söylemiştim, böyle bir şey yaparlarsa bu millet izin vermez.

— İyi de, dedi Oğuz, sesi biraz daha kısık ama daha ağırdı.
— Neden hep yumurta kapıya dayanınca aklımız başımıza geliyor? Elbette karşı duracağız ama bu noktaya gelmeye gerek var mıydı?

Abisi gözlerini kapattı. Dudakları titredi.

— Haklısın… Ama kandırıldık.

Televizyondaki ses tekrar yükseldi:

“Bu yönetimin başına ise yıllardır yürüttüğümüz gizli projenin en önemli aktörlerinden olan sayın malum kişiyi getiriyoruz. Ev hapsinden de çıktığına göre, bu görev için en uygun isim kendisidir.”

Oğuz ve abisi aynı anda bağırdı:

— HAYIR!

Oğuz’un sesi yankılandı, duvarlara çarptı…

Ve birden karanlık.

Oğuz yatağından fırlayarak uyandı. Çarşaflar sırılsıklam olmuştu. Göğsü inip kalkıyor, kalbi göğüs kafesini kıracakmış gibi atıyordu.

— Hayır! diye bağırdı bir kez daha.

Bir süre karanlıkta oturdu. Odasında sadece sokak lambasının solgun ışığı vardı.

Çok şükür… kabusmuş, diye geçirdi içinden.
Ama hemen ardından gelen düşünce içini daha da ürpertti:
Ama bu gidişle gerçeğe dönüşmesi içten bile değil.

Altay ise kasanın başında hareketsiz duruyordu.

Zamanın akıp akmadığını bile bilmiyordu. Kasadan çıkan şeye bakıyordu sadece. Kam davulu motifli yüzük oradaydı. Soğuk, ağır, sessiz…

Ama aynı zamanda canlı gibiydi.

Yüzük kırık değildi. Sapasağlamdı.

Oysa Altay bu yüzüğü kırık hâliyle satmıştı. Hem de neredeyse yok pahasına. Babası vefat edene kadar geçen sürede bunu fark etmesine imkân yoktu.

Babam bunu ne ara buldu?
Nasıl tamir ettirdi?
Ve neden bana hiç söylemedi?

Yüzüğü eline aldı. Ağırlığı normal bir gümüş yüzükten fazlaydı. Sanki içinde bir şey saklıyordu. Parmağına geçirmeden önce iç kısmına baktı. “925” yazısının hemen altında ince ama net harflerle kazınmış bir cümle vardı:

“Bu yüzük hayatını değiştirecek.”

Altay’ın boğazı kurudu.

Tam o sırada telefon çaldı. Ses onu irkiltti.

— Efendim, Oğuz.

— Altay… çok kötü bir kabus gördüm.

— Hayırdır?

Oğuz rüyasını anlattıkça Altay’ın yüzü karardı.

— Aptala malum olur diyeceğim ama, dedi.
— Bunun olacağını bilmek için aptal olmaya gerek yok. Bunların yaptıklarını gördükçe içimdeki kin artıyor.

— O söz aptal değil, abdal Altay… Eren gibi bir şey. Ama dediğin doğru. Bu gidişle olacak.

— Biliyorum. Sen söyle, kitapla ilgili bir gelişme var mı?

— Yok. Ama başka bir şey oldu.

Altay kasayı, yüzüğü, yazıyı anlattı.

— Yani yüzük kırık değil mi? dedi Oğuz. Belki de başka bir yüzüktür. Baban da almış olabilir.

— Peki ya içindeki yazı?

— Bilmiyorum. Ama hayatın değişecekse… yaşayıp göreceğiz.

Telefon kapandı.

Altay yatağına uzandı ama uyku gelmedi. Tavana baktı. Parmağındaki yüzük loş ışıkta belli belirsiz parlıyordu. Elini yüzüğün üzerine götürdü. Kabartmalı motifleri parmaklarıyla yokladı.

O anda…

Bir ışık patladı.

Kırmızı.
Yeşil.
Mor.

Renkler sanki havada akıyordu. En sonunda turkuaz mavisi odayı tamamen kapladı. Altay yataktan fırladı.

— Yine ne oluyor?!

Salona koştu. Kapıyı açtı.

Ve durdu.

Salon… onun salonu değildi artık.

Eşyalar eskiydi. Antikaydı. Zaman geri akıyor gibiydi. Babasının fotoğrafı hâlâ yerindeydi ama çerçevesi bile eskimişti. Bir an sonra televizyon yok oldu. Ardından koltuklar, lambalar…

Her şey siliniyordu.

Altay dizlerinin üzerine çöktü.

Ve bayıldı.

Ne kadar süre geçtiğini bilmiyordu.

Gözlerini açtığında yüzüne çarpan ilk şey rüzgâr oldu. Toprak kokusu… Duman… At…

Karşısında bir kız duruyordu.

— Sen de kimsin?
— Burası neresi?
— Benim burada ne işim var?!

Kız Altay’a dikkatle baktı.

Ve Altay o an anladı:

Artık kendi zamanında değildi.