1.Bölüm

17.07.2007 Ankara/Çayyolu

İki kaderi başlatan o garip tarih... Ne siyah nede beyaz olan kaderlerdi bu kaderler, Griydi... Masum değildi ama bu onu suçluda yapmazdı, kaderin cilvesi değildi bir lanetiydi bu. Küçük Hilal güzel bir aileye sahip olduğunu düşünürdü taki 8 yaşındayken kabus görüpte anne ve babasının yanına sığınmak için gittiği o geceye kadar.Onların anne ve baba olmadığını pek tabi biliyordu yani en azından Hilal'in anne ve babası değildi,annesinin iğrenç günahına ortak oldu o gece o günahın yükünün altında küçük bedeni ezildi,büzüldü,sonunda çöktü.. Zaten sonrada anne dediği kişi gitti babası hiç baba olamadı, Hilal kendi kendinin anne babası olmadı çünkü nasıl bir şeydi bilmiyordu hiç tatmadı ki o duyguyu bilmediği bir şeyi nasıl kapatmaya çalışabilirdiki? Yarım kaldı Hilal gidenler bütünleşti ama küçük Hilal hep yarım kaldı. Sonra Elzem oldu küçük Hilal, katman katman hemde.. Daha sonra hiç Hilal olmamışcasına Elzem oldu, Hilal öldü Elzem doğdu.. Ve o küçük kız çocuğu daha çocuk olmayı bile bitirmeden kendi içinde o küçük masum çocuğu öldürdü.

13.03.2025 yani günümüz..

Okul sonrası yine yağmur yağıyordu seviyordum Mart yağmurlarını,sanki bütün yılın bütün yaşananların kinini kusarcasına içini dökermiş gibi yağıyordu bu yağmur... Gülümsedim ve kapüşonumu aşağı indirdim saçlarım tekrar kıvırcıklaşıcaktı ama bu sefer önemli değildi, yağmur tenimdeydi kusulan kin yine benim üstümdeydi ama bu sefer sevmiştim bu kini çünkü beni suçlamıyordu benim suçlu olduğumu söylemiyordu sanki benimde içimdeki acıyı söküp atmak istiyordu. Eve geldim ve şaşırtıcıydı ki o adam evdeydi sanki bana garip bakıyordu.. pişmanlık gördüm ilk kez o iğrenç gözlerle.
"Hilal hazırlan hastaneye gidiyoruz."
"Randevu aldığımı hatırlamıyorum kendin için bişey varsa gelmeme getek yok."
"Senin için gidiyoruz, lafımı ikiletme adam akıllı bir şey giyip gel hemen."
Odama gittim ve üstüme siyah bir kazak ve gri bir eşofman altı giyindim saçlarımı kurutup yanına gittim. Bir şey demenen arabanın arka koltuğuna geçtim ve kulaklığımı takıp gözlerimi kapattım, yaklaşık 20 dakika sonra hastaneye gelmiştik. Numune alma kısmına gidince için dahada işkilenmişti kanımı falan mı bağışlıcaktı bu manyak?! Daha sonra doktorun odasına girdik içeri girdiğimde kumral saçlı bal gözlü bir kadın ve benimkiler gibi kestane rengi saçları ve kapkara gözleri olan bir adam yanlarında sarışın bir kız ile bal gözlü ve kastane rengi saçları olan bir çocuk vardı kaşlarım istemsiz olarak çatıldı. Mehmet'e en uzak yer olan kapının yanına oturdum. O sırada bal gözlü çocukla göz göze geldik kalbimde bir kopukluk yaşadım sanki, gerçekten içeride bir şey kopmuştu çocuk çok yabancı ama bir o kadarda tanıdık bakıyordu, tebessüm ettim ve baş selamı verdim. Çocuk şaşırmıştı ama hemen sırıttı bal gözleri kısıldı ve bir baş selamı ile karşılık verdi bana.Doktor konuşmaya başlayınca ona baktım.Adamın ağzından sanki çok yolunda olan hayatımı daha çok arap saçına çevircek olan o sözcükler döküldü.

"Elzem Hilal Yıldırım ve Alya Elif Soytürkün 17 yıl önce yaşamış olduğuna dair şüphe ettiğimiz karışıklığın netleşmesi için ufak bir test yapmak için burada bulunuyoruz."

Şaşkınlıkla Mehmet'e baktım, bana yine bir halt söylememişti. Neden söylicekti ki, önce babaların kanı alındı daha sonra Elif denen kızın kanını aldılar Mehmet kızın elini tutuyordu. Gözlerim doldu bir kere bile bana dokunmayan adam onun canı acımasın diye elini tutuyordu. Sedyeye oturdum damarlarım çok ince olduğu için çocukluğumdan beri çok zor damar yolu bulup açabiliyorlardı yine öyle oldu elimi yumruk yapıp gözlerimi kapattım iğne damarımın içinde hareket ediyordu kapalı gözlerimden yaşlar sızıyordu,o sırada yanımda bir çöküklük oluştu ve başım bir göğse yaslanıldı itiraz etmeden kafamı gömdüm.. Her kimse saçlarımı okşuyordu ilk kez bu kadar güzel dokunuluyordu saçlarıma, iğneyi çıkatıp başka bir damar yolu açtılar, yine olmadı yine denediler tam beş kez damar yolu açmayı denediler sonunda kan alındı ve gözlerimi açtım bal gözlü çocuktu beni güzelce sarıp sarmalıyan. Bal gözleri dolu doluydu şaşkınlıkla ona baktım.
"Neden bulutlar indi bal gözlerine?" İstemsizce sözcükler bir bir dizildi ağzımdan dışarıya.
"Canım yandı.." dedi sadece ve sweat'imin kollarını düzeltti ayağa kalktım ve dışarı çıktım sonuçlar çıkana kadar burada kalıcaktım gökyüzüne kaldırdım kafamı.

Ve yine gökyüzünden medet umuyordum, ilk kez o gök yüzü bana hiçbir şey söylemedi. Sanki o da ne yapıcağını bilmiyordu kalbim sıkışıyordu 9 yıl öncesindeki ağırlık yine omuzlarıma kondu.. Yine iğrenç bir günahın gri kurbanı olmuştum...