3.BÖLÜM: İLK GÖREV

Ekranın siyah arayüzü, salonun loşluğunu tek başına aydınlatıyordu.
Telefon elimdeydi.

Az önce duyduğum o mekanik uğultu kesilmişti ama cihaz hâlâ avucumu yakacak kadar sıcaktı.

Gözlerimi ekrandan ayıramıyordum.

Ne bir gönderen vardı...

Ne bir uygulama...

Ne de açıklama.

Sadece beyaz harflerle yazılmış tek bir bildirim.

BİLDİRİM#1

Saat: 14.00

Konum: Merkez Emniyet Binası, Adli Tıp Arşivi.

Eylem: Dün geceki vakaya ait
042_RAW isimli fotoğraf dosyasını sunucudan kalıcı olarak sil.

Uymamanın cezası: Saat 14.01'de kişisel bilgisayarındaki tüm özel arşiv ve şifreli klasörler emniyetin ortak ağına sızdırılacaktır.

Kabul edildi. Geri alınamaz.

Boğazım düğümlendi.

Nefes almakta zorlandım.

Masanın kenarına tutunmasaydım dizlerimin üzerine çökecektim.

042_RAW

Az önce büyüttüğüm fotoğraf.

Maktulün bileğindeki o garip sembol.

Bunu biliyordu.

Hayır...

Sadece dosyanın adını bilmiyordu.

Benim hangi fotoğrafı açtığımı...

Hangi ayrıntıyı fark ettiğimi...

Hangi saniyede yakınlaştırdığımı da biliyordu.

İçime buz gibi bir ürperti yayıldı.

"Yapamam..."

Sesim neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.

Bir delili silmek...

Bir cinayet soruşturmasını sabote etmek demekti.

Bu sadece mesleğimin sonu olmazdı.

Hayatım da biterdi.

Peki ya reddedersem?

Bakışlarım bilgisayarımdaki şifreli klasöre kaydı.

Orada sadece bana ait dosyalar yoktu.

Babamın yıllar önce kapatmak zorunda kaldığı faili meçhul dosyaların kopyaları da vardı.

O klasör ortaya çıkarsa...

Sadece ben değil, babam da yanardı.

Telefonun sağ üst köşesinde kırmızı rakamlar belirdi.

03:58:12

...

03:58:11
...

Sayaç işlemeye başlamıştı.

O an anladım.

Bu, bir tehdit değildi.

Bu...

Kuralları çoktan yazılmış bir oyundu.

Ve ben, ilk hamlemi yapmak zorundaydım.

Kameramı çantama koydum.

Ceketimi giydim.

Kapıyı açarken yağmurun serinliği yüzüme vurdu.

Dün geceye kadar ben sadece cinayetleri fotoğraflayan bir adli fotoğrafçıydım.

Bugün ise...

Kurallarını bilmediğim bir oyunun ilk oyuncusuydum...