2.BÖLÜM: İLK BİLDİRİM

Zaman bazen akıp gitmez.
Bir noktada kırılır.
Benim için o an, telefon ekranında beliren tek cümleyle başlamıştı.
Artık bildirimler geri alınamaz.
Saat 03.25'ti.
Telefon masanın üzerinde öylece duruyordu. Siyah ekranı yeniden sıradan görünüyordu. Ne garip yazılar kalmıştı ne de o ürkütücü titreşim.
Ama ben hâlâ parmak uçlarımda o frekansı hissedebiliyordum.
Mutfağa gidip kendime bir bardak su doldurdum. İlk yudumu aldığım anda boğazım düğümlendi. Mideme taş oturmuş gibiydi.
"Sadece bir virüs..."
Sesim karanlığın içinde kayboldu.
"Ya da kötü yapılmış bir şaka."
Bunu söylerken kendimi bile ikna edemediğimi fark ettim.
Telefona tekrar bakmaya cesaret edemedim.
Yatak odasına geçip kendimi yatağın üzerine bıraktım. Tavana bakarken karşı binadaki reklam ekranından sızan yeşil ve kırmızı ışıklar odanın içinde yavaşça hareket ediyor, tavandaki gölgeleri canlıymış gibi gösteriyordu.
Gözlerimi kapattığım anda yine aynı görüntü belirdi.
[EVET] [HAYIR]
Derin bir nefes aldım.
Uyumaya çalıştım.
Başaramadım.
Alarmın sesiyle gözlerimi açtığımda hava hâlâ griydi.
Yağmur durmuş değildi; sadece öfkesi dinmişti.
Banyoya gidip yüzüme defalarca soğuk su çarptım.
Aynadaki kadın bana yabancı görünüyordu.
Göz altlarım morarmıştı.
Yüzüm solgundu.
"Kendine gel Simay."
Aynadaki yansımama baktım.
"Sen delirmiyorsun."
Bu cümleyi söylemeye ihtiyacım olması bile hoşuma gitmedi.
Salona döndüm.
Telefonu elime aldım.
Her şey normaldi.
Şarj seviyesi...
Saat...
Gelen birkaç sıradan bildirim...
Gece yaşananlardan geriye hiçbir iz kalmamıştı.
İçimdeki gerginlik biraz olsun hafifledi.
Belki de gerçekten aşırı yorgundum.
Belki zihnim bana küçük bir oyun oynamıştı.
Kameramın hafıza kartını bilgisayarıma taktım.
Dün gece çektiğim fotoğraflar tek tek ekrana düşmeye başladı.
İlk kare...
Olay yerinin genel görünümü.
İkinci kare...
Maktul.
Üçüncü kare...
Sol bileği.
Bir anda nefesim kesildi.
Fotoğrafı büyüttüm.
Biraz daha.
Biraz daha...
Kesik izinin hemen yanında, çıplak gözle fark edilmeyecek kadar küçük bir sembol vardı.
Dün gece bunu görmemiştim.
Kontrastı artırdım.
Parlaklığı değiştirdim.
Sembol yavaş yavaş belirginleşti.
Kalbim hızlandı.
Ortasında yan yana duran iki küçük kutu vardı.
Soldaki doluydu.
Sağdaki boştu.
Bir anda telefonumdaki ekran gözümün önüne geldi.
[EVET]  [HAYIR]
"...Bu olamaz."
Fısıltım odanın içinde yankılandı.
Tam o anda...
Telefon titredi.
Bu kez o sesi tanıyordum.
Ne bir mesajdı...
Ne bir aramaydı...
Telefonun içinden yükselen o derin, mekanik uğultu yeniden odanın sessizliğini yırttı.
Ekrana bakmaya cesaret edemedim.
Çünkü ne göreceğimi artık biliyordum.