BÖLÜM 3: ÇELİĞİN SU ALMASI

Şafak henüz sökmemişti, saat sabahın tam 5’iydi. İvan, binanın loş koridorunda Katya’nın odasının kapısının önüne sessizce çömelmişti. Postallarını çıkarsın mı, bugün ilk günü diye biraz dinlense mi yoksa erkenden sert bir başlangıç mı yapmalı diye içinden geçirip yorgunca bir nefes çekti. Ardından ayağa kalktı; sertçe kapıya vurdu.
Kapı açıldığında, İvan elindeki standart askeri yeşil alt ve yeşil tişörtten oluşan eğitim kıyafetlerini Katya’ya uzattı. İlk günü olduğu için henüz ona tam anlamıyla yüklenmeyecekti ama bu, kuralların esneyeceği anlamına gelmiyordu.
— Üstünü giyin, aşağıda bekliyorum, dedi İvan kalın sesiyle.
Katya hızla kıyafetleri giyip dışarı çıktığında, İvan öncülük ediyor, Katya ise hemen arkasından adımlıyordu. Eğitim alanına vardıklarında İvan durdu ve arkasına dönüp baktı:
— İlk kural: Saçlarını yüzünü kapatmayacak şekilde sıkıca topla. Dağda saç teli bile hayatına mal olabilir. Ve şimdi, aç karnına 10 dakika tempolu koşu. Başla.
Katya söylenenleri ikiletmeden koşuya başladı. Ciğerlerine dolan o buz gibi sabah ayazı boğazını bıçak gibi kesiyordu ama duramadı. Koşunun ardından yemekhaneye geçtiklerinde, ortalıkta askeri disiplinin getirdiği boğuk bir uğultu vardı. Masalardakiler İvan’a selam duruyor, bir yandan da göz ucuyla yeni gelen bu zayıf kızın kim olduğunu anlamaya çalışıyordu. Herkes İvan’a "Bu kız nereye sığacak, nasıl dayanacak?" der gibi bakıyordu. İvan ise sabit bir sesle soruları geçiştirdi.
O sırada Katya’nın tabağına neredeyse hiç dokunmadığı İvan’ın keskin gözünden kaçmamıştı. Masaya doğru eğilip uyardı:
— Yemeğini bitir, Katya. Kahvaltısız bu cehennemde bir adım bile atamazsın, gücün biter.
Zorla da olsa bir şeyler yedikten sonra tekrar aşağı, asıl cehennemin kalbine indiler. Gerçek askeri eğitim şimdi başlıyordu. Sadece öylece koşmakla kalmıyorlardı; tabanları yakan parkurlar, ağırlık istasyonları ve dayanıklılık testleri birbirini izliyordu. Katya bazen bacaklarının kilitlendiğini hissediyor, nefesi kesilip yere kapaklanıyor, biraz dinlendikten sonra dişlerini sıkarak tekrar kalkıyordu.
Bir arınma anında, tahta bankta soluklanırken başını kaldırıp İvan’a baktı. Merakına yenik düşerek sordu:
— Victor da... O da böyle mi başlamıştı? O da senin elinden mi geçiti?
İvan kollarını göğsünde kavuşturmuş, uzaktaki talim alanını izlerken alayla karışık ciddi bir sesle yanıtladı:
— Victor senin gibi değildi. O buraya geldiğinde gözlerinden korku değil, saf bir hırs ve öfke fışkırıyordu. Senin gözlerinde ise hâlâ o ürkekliğin gölgesi var, Katya.
Bu sözler Katya’nın gururuna ağır bir tokat gibi çarptı. İçindeki o hırs yeniden alevlendi; hafifçe kaşları çatıldı, öfkeyle soluyarak banktan fırladı ve tekrar ağırlıkların başına geçti. Kendini yorgunluktan bayılana kadar zorlamak istiyordu. Hatalı bir hamleyle ağırlığı kaldırmaya çalıştığında, İvan sertçe arkasından gelip kolunu tuttu ve müdahale etti:
— Yanlış! Belini kırarsın. Duruşunu düzelt, gücü kollarından değil merkezinden alacaksın!
Tam o sırada iki kıdemli asker koşarak gelip İvan’ı acil bir mesele için çağırdı. İvan, "Buradan ayrılma, formunu koru" diyerek kısa süreliğine oradan uzaklaştı.
İvan’ın gidişiyle Katya biraz soluklanırken, yanına iki kız yaklaştı. Biri sarışın, uzun boylu ve keskin hatlıydı; diğeri ise açık kumral, yine uzun boylu ama hafif yapılıydı.
— Sen burada yenisin galiba, dedi sarışın olan.
Katya dikleşerek, — Evet, yeni geldim, diye yanıtladı.
Sarışın kızın adının Diana, diğerinin ise Polina olduğu anlaşıldı. O sırada geri gelen İvan, kızların yan yana durduğunu görünce durdu ve uzaktan seslendi:
— Tanıştınız mısınız?
Diana başını sallayarak onayladı ve Katya’ya dönüp samimi ama mesafeli bir tonla ekledi:
— Eğer bir şeye ihtiyacın olursa çekinmeden bize söyle. Sen yenisin; ilk günlerde bu kampın psikolojisi insana ağır gelir, kafayı sıyırmamak elde değil.
Katya nazik bir baş hareketleriyle teşekkür etti. Kızlar kısa süre sonra kendi birliklerine doğru uzaklaştılar.
İlk gün olduğu için İvan onu tamamen ezmek istememişti; ancak ikisi de biliyordu ki, bu sadece bir başlangıçtı. Çok daha karanlık, acımasız ve kanlı günler Katya’yı bekliyordu.