BÖLÜM 2: DEMİR VE AYAZ

Sabahın ilk ışıkları henüz bozkırın üzerindeki donuksis tabakasını delememişti. Motorun homurtusuyla sarsılan askeri aracın içinde hava bıçak gibi kesiyordu. Victor direksiyonun başında, yüzündeki o aşılmaz buzdan ifadeyle yola odaklanmıştı. Yan koltukta oturan Katya ise soğuktan değil, içini kemiren o belirsizlikten ötürü titriyordu. Parmak uçları uyuşmuştu ama asıl uyuşan ruhuydu.
Dayanamayarak yutkundu; sesindeki o hafif titremeyi gizleyemeyerek mırıldandı:
— N-nereye gidiyoruz?
Victor hemen cevap vermedi. Bir süre arabanın lastiklerinin karda çıkardığı hışırtı dışında hiçbir ses duyulmadı. Ardından direksiyonu ani bir manevrayla sağa kırıp aracı durdurdu. Motorun rölantideki sarsıntısı kabini doldururken, başını yavaşça Katya’ya çevirdi. Gözleri, karanlık bir okyanus kadar derin ve tehlikeliydi.
— Güçlü olmak istiyor musun, Katya? — dedi sesi, kabindeki tüm havayı emer gibi gür ve net çıkmıştı.
Katya, gözlerini o dev adamınkinden kaçırmadan, derince bir nefes aldı ve fısıltıyla yanıtladı:
— Evet.
Victor’un yüz hatları milim oynamadı, sadece bakışları biraz daha keskinleşti.
— Hazır mısın?
Katya kelimenin tam anlamıyla neye adım attığını tam olarak bilmiyordu belki ama ruhunda kopan fırtınanın ne anlama geldiğini çok iyi biliyordu. Başını yavaşça salladı.
Victor önüne dönerken düz ve otoriter bir tonla konuştu:
— Seni bir kampa bırakacağım. Tamamen güvendiğim, bu cehennemin kurallarını yazan adamlara emanet edeceksin kendini. Gerekeni yapacaklar. Korkma.
Katya, kaderine boyun eğmiş bir kabullenişle camdan dışarı baktı.
— Ne yapacağım peki?
— Oraya varınca görürsün.
Yolculuğun sonundaki devasa demir kapılar, insanı yutan dev bir canavarın çenesi gibi açıldı. Burası sıradan bir yer değil, zayıfların silinip gittiği askeri bir üs kampıydı. Kampın nizamiyesine geldiklerinde Victor aracı normal insanların alındığı ana girişten değil, özel ve yetki gerektiren diğer tarafa sürdü. Geniş bağlantıları ve karanlık dünyadaki ağırlığı sayesinde bu kapılar onun için zorluk çıkarılmadan açılmıştı.
Araçtan indiklerinde, kampın sert rüzgârı Katya’nın yüzüne bir tokat gibi çarptı. Kısa süre içinde iri yarı, yüzünde yılların savaş izlerini taşıyan kıdemli bir asker onları karşılamak için adımladı.
Adı İvan’dı.
İkisi sert bir asker selamıyla değil, yılların tanıdıklarının yaptığı ağır ve sessiz bir baş selamıyla tokalaştılar. İvan, gözlerini Victor’un arkasındaki Katya’ya dikti; baştan aşağı süzdükten sonra kaşlarını kaldırarak Victor’a baktı:
— Bahsettiğin kız bu muydi?
Victor, yanındaki kadına bir kez bile bakmadan net bir şekilde yanıtladı:
— Evet, bu.
Ardından İvan’ın gözlerinin içine bakarak, bu dünyanın en sert talimatını verdi:
— Bu kadın benim karım. Ama sadece karım değil; onu sana emanet ediyorum. Zamanında bana nasıl sırtını dayadıysan, ona da aynı şekilde yaklaşacaksın. Onu eğiteceksin, bu yumuşaklığı söküp alacak ve onu demirden bir silaha dönüştüreceksin.
Katya, rüzgârın uğultusu arasında bu kelimeleri dinlerken elleri titriyordu. Fakat içindeki o acı ama tatlı hırs, korkusunu bastırmaya başlamıştı bile; buna mecburdu.
İvan kısa bir baş hareketiyle iki muhafız çağırarak Katya’nın birkaç parça eşyasını aldırdı. Victor ve İvan son bir kez iş konuşması yapar gibi baş başa konuştuktan sonra, Victor dönüp son kez Katya’ya baktı. O devasa adamın bakışlarında ilk kez bu kadar net bir ağırlık vardı.
— Artık burada yaşayacaksın Katya — dedi, sesi zihnine kazınırcasına sabitti. — Burada eğitim alacak, burada güçleneceksin. Belki canın yanacak, belki ağlayacaksın. Hayatının en karanlık kısmı burada geçecek. Kendini korumayı öğreneceksin, her zaman güçlü olacaksın. Senden sürekli haber alacağım. Sınırlarını zorla.
Katya, boğazına düğümlenen o yutkunamayacağı hisle sordu, sesindeki o son zayıflık kırıntısıyla:
— Sen... Sen nereye gideceksin?
Victor arkasını dönmüş, bekleyen aracına doğru bir adım atmıştı bile. Durdu, omzunun üzerinden o buz gibi bakışlarını fırlattı:
— Ben orduya dönüyorum. Benim yerim orası, burada kalamam. Belki bir gün... senin de yolun o sınırlardan geçer.
Ve arkasına bir saniye bile bakmadan, karı savurarak uzaklaştı.
Katya’nın gözleri doldu, boğazı yandı ama dişlerini öyle bir sıktı ki o gözyaşı asla dışarı akmadı. İçindeki her şey titriyordu ama artık geri dönüşü yoktu. Victor’un bıraktığı yüklü miktardaki parayı ve hazırlanan o beton odayı gösterdiklerinde içeri geçti.
Eşyalarını yerleştirdikten sonra küçük pencereden dışarı baktı. Kampın avlusunda ellerinde ağır tüfeklerle talim yapan askerleri, emir yağdıran komutanları izledi. Aralarında kadınlar da vardı; hepsi birer tatar yayı kadar gergin ve keskin duruyordu.
Katya derin bir nefes aldı ve aynadaki siluetine baktı:
“Bir gün... Ben de onlardan biri olacağım.”
İşte o günden sonra, Katya’nın eski hayatı tamamen ölmüştü. Kaderinin çarkı, artık kan ve barut kokan bu kampın içinde yeniden dönmeye başlamıştı.