2. Bölüm

Bir insanın babası yüzünden başına daha ne gelebilirdi bilmiyorum. Ama benim küçüklüğümden beri babam yüzünden çekmedim acı kalmadı. Artık buna tek başıma dayana biliceğimide sanmıyorum…

🕯️🍂🎭

Kapıdaki adamlardan biri beni iterek içeri girdi ardından diyer adamlarda onunla birlikte girdi. İki adam babamı kollarından tutmuş sürüklüyerek salondan çıktı. Ardınkan bir adamla kardeşim çıktı salondan. Kardeşimi gördüğüm gibi öne atıldım.”Ilgın!” Ben öne atılınca bir adamda beni kollarımdan tuttu. “Bırakın onu!” Ben öne atılmaya çalıştıkça beni tutan adam daha çok çekiştiriyodu. Adamlardan biri telefonunu çıkarttı ve birini aradı. “Efendim evde kızlarıda var onlar ne yapalım?” Telefondaki kişiyi dinledikten sonra telefonu kapattı. “Kardeşimi bırak!” Okadar bağırdım ki ses tellerim acıdı. Biraz önce telefonla konuşana adam kardeşimle babamı işaret ederet etti. “Götürün bunları.”
Ne? O adam benim kardeşimidemi götürücekti? Buna asla izin vermiyicektim. “Ilgın!” Adamlar kardeşim ve babamı gözümün önünde götürüyorlardı.

🕯️🍂🎭

Yaklaşık bir saat geçmişti ama ben kafayı yemek üzereydim.Kapının önüne oturmuş dizlerimi kendime çekmiş ileri geri sallanarak oturuyordum. Babam olucak aşağılık herif yüzündem kardeşimin başına bir şey gelicek korkusuyla yanıp tutuşuyordum. Ben ne yapıcam burda oturup öylece bikliyicekmiydim? Hayır katiyen olmaz kardeşimi o canilerin eline bırakmıyıcam. Kardeşim benim yaşadıklarımı yaşamıyıcak.

Oturduğum yerden hızla kalktım. Evin içinde dönmeye başladım ne yapacağımı düşünüyordum ama hiçbir sonuca varamıyordum. Ben evin içinde dönmeye devam ederken telefonumun çalmasıyla irkildim. Hızla telefonumun yanına gidip kimin aradığına baktım. Yabancı numaraydı belkide o adam arıyırdu. Hemen açtım. “Alo!?” “Kimsiniz?” Sesizlik. “Eyer kardeşini kurtarmak istiyorsan 15 dakikaya attığım konuma gel.” Ardından telefon kapandı. Tam da tahmin ettiğim gibi o adam aramıştı. Saniyeler içerisinde yine aynı numaradan bir konum geldi.

🕯️🍂🎭

Üstüme siyah bir tişört, tayt, ve siyah bir hırka giydim. Tam evden çıkıcaktım ki hızla odama geri döndüm. Babamın hapisten çıktığı gün gidip bir silah almıştım. Aldığım günden beri çekmecemde öylece duruyodu. Sadece arada bir temizlemek için çıkartıyodum ve hiç kullanmamıştım ama anlaşılan bugün kullanıcaktım. Tek tesellim mardeşimi kurtarıcak olmamdı. Silahı alıp hızla evden çıktım.

Atılan konum beni bir depoya getimişti. Depo ormanın içindeydi ama çok büyüktü. Gözlerim hızla etrafı taradı burda tek gibiydim. Kardeşim neredeydi ? Babam artık umrumda bile değildi. O bize varlık içinde yokluk yaşatmıştı. Bir zamanlar övgüyle söz edilen Vurgunları batırmıştı. Yıllar önce malikanede yaşıyan o çocuk artık büyümüştü ve normal bir hayat yaşıyordu.
Evet o bendim yani eskiden bende bir mafya kızıydım ama artık değilim ve keşeke hiç olmasaydım keşke hiç böyle bir babam olmasaydı . Küçük Yazgı’nın tek hayali onu seven bir babaydı ama bu hayali hiç gerçekleşemedi. Küçük yaşta büyümek zorunda bıraktılar onu. Hayallerini çaldılar, hayatını çaldılar, çocukluğunu çaldılar, annesini çaldılar…

🕯️🍂🎭

Bölüm sonu✨
Nasıl buldunuz? Umarım beyenmişsinizdir. Bu bölümde çok uzun olmadı biliyorum ama yazıcak fırsat bulamadım. Sizide daha fazla bekletmek istemedim. Sonraki bölümde görüşürüzz.🤍💖💞